Todos os capítulos de ยุทธการขย่มรักอาจารย์สาวมีอาคนสวย: Capítulo 21 - Capítulo 30

"อื้อ ... คีตะ ~ อ๊าอ๊ะ !" พอดันเข้าไปลึก ๆ จนไอ้เจ้าสิ่งของที่ว่านั่นผลุบหายเข้าไปในร่องอวบอูมของเธอได้แล้วก็ถึงได้คลายอ้อมแขนออกไป แล้วพลิกร่างของเธอให้หันกลับมาหา"อย่าเอามันออกไปเชียวนะ" แววตาคมกริบที่จ้องมองเธออย่างร้ายกาจกว่าที่เคย จนมีอาไม่กล้าจะสบตาหรือกล้าที่จะขัดใจเขา เพราะรู้ดีไม่ว่าจะยังไงเธอก็คงหลีกหนีเขาไปได้ไม่นาน"นายทำแบบนี้ทำไม" เธอได้แต่ถาม เพราะนึกไม่ออกเลยว่าเขามีแผนการร้ายกาจอะไรอยู่ในหัว"วันนี้เธอมีบรรยายคาบเรียนของฉันไม่ใช่เหรอ ถ้ายังอยากให้ฉันกับเพื่อน ๆ เข้าเรียนวิชาของเธอ ก็ทำตามฉันที่บอก เป็นเด็กดี ว่านอน สอนง่าย ไม่อย่างนั้น ฉัน จะ..."ทื้ด ! รีโมตคอนโทรลในมือเริ่มทำงาน เมื่อปลายนิ้วมือยาวเรียวกดไปที่ปุ่มใช้งาน ทำให้แผงควบคุมวงจรเริ่มทำการเคลื่อนไหวสั่งให้ไอ้เจ้าสีชมพูรูปไข่ที่อยู่ภายในร่องอุ่น ๆ ของเธอเกิดการสั่นเทือนราวกับทักทายไปที่ร่องนุ่ม ๆ ให้ได้คุ้นเคยเพื่อรองรับกับสัมผัสของมัน"อืออื้อ เอามันออกไปก่อนได้ไหม... อื้อ" มือบางกำเข้าหากันแน่น เผลอส่งเสียงอืออาออกมาเบา ๆ ในขณะที่เรียวขาเล็กเบียดเข้าหากันไว้ เมื่อรู้สึกได้ถึงความเสียววาบที่แล่นพล่านอยู่ภ

"ฉันถามว่าจะไปไหน" ร่างสูงเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นได้ว่าทางสะดวกปลอดไปจากสายตาของผู้คน จึงได้ถามลอดไรฟันออกมาด้วยสายตาที่ดูคาดคั้น"ก็จะรีบไปเอาออกสักทีไงเล่า""หึ ! เสร็จกับมันไปกี่ครั้งแล้วล่ะ ถึงได้อยากเอามันออก""นี่นาย !""ถ้าฉันยังไม่อนุญาต เธอก็เอามันออกไปจากตรงนั้นไม่ได้ !""หยุดแกล้งฉันแบบนี้สักทีจะได้ไหม เราอยู่กันแบบสงบสุขไม่ได้เลยรึยังไง""เธอต่างหาก ที่ทำฉันปั่นป่วน""ฉันทำอะไร""ใครใช้ให้เธอไปนั่งกินข้าวกับอาจารย์ดีแลนที่หน้าคณะของฉัน""นี่นายเห็นด้วยเหรอ" มีอารู้สึกตกใจ เมื่ออีกคนเห็นว่าเธออยู่กับอาจารย์ดีแลน"คิดว่าฉันตาบอดรึไง นั่นมันตึกบริหาร ไม่ให้ฉันอยู่แถวนั้น เธอจะให้ฉันไปอยู่แถวไหน""ก็แค่นั่งกินข้าวด้วยกัน ไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย""แล้วฉันต้องรอให้มีอะไรกันก่อนรึไง !""นายเองก็จะไปกินข้าวกับนักศึกษาที่ชื่อแอลลี่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หมดคาบเรียนแล้ว ทำไมถึงไม่รีบไปกันเล่า มาจับผิดฉันอยู่ทำไม""พูดเหมือนเธอกำลังหึงฉันอยู่เลยนะมีอา""อย่ามาพูดบ้า ๆ นะ เราไม่เป็นอะไรกันสักหน่อย""นั่นสินะ ! ตอนนี้เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" พูดพลางโน้มเข้าไปกระซิบที่ข้างหู "ก็แค่คนท

"ปล่อย !" ร่างบางพยายามที่จะดิ้นรนทุกวิถีทาง เลยทำให้อีกคนต้องออกแรงเหนี่ยวรั้งเพื่อไม่ให้เธอขัดขืน"ทำไมฉันถึงแตะต้องตัวเธอไม่ได้""ปล่อยฉัน !""หรือเป็นเพราะว่ามัน" ว่าจบก็รวบเธอมาไว้ในอ้อมแขนแกร่งได้จากทางด้านหลัง ในขณะที่อีกคนยังไม่หยุดที่จะดิ้นสู้"นี่ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ !""เธอเคยนอนมันแล้วรึไง ถึงยอมให้ฉันแตะต้องตัวเธอไม่ได้""อะไรนะ" มีอานิ่งไปครู่หนึ่งกับคำกล่าวที่ได้ยิน"นอนกับมันแล้วใช่ไหม ถึงไม่ตอบคำถามฉัน""ใช่ ! ฉันนอนกับเขาแล้ว มีอะไรไหม" มีอาพูดเสียงสั่นภายในใจสับสน ไม่รู้ว่าสิ่งที่พูดออกไปจะทำให้เรื่องนี้ชัดเจนได้แค่ไหน"ว่าไงนะ เธอเคยนอนกับมันแล้วงั้นเหรอ""ทำไม...นักศึกษาอย่างนายมีปัญหาอะไร"หมับ !"อย่างงั้นเหรอ ! นอนกับมันมากี่ครั้งแล้วล่ะ" พูดพร้อมกับพลิกร่างของเธอให้หันกลับมาหา"มันก็ต้องมากกว่านายอยู่แล้ว" คำตอบของเธอมันช่างสุดแสนจะยั่วให้เขาทำในสิ่งที่รุนแรงมากขึ้นไปอีก"งั้นเหรอ...แปลว่าฉันทำได้ไม่ถึงใจรึยังไง เธอถึงได้ร่านไปเอากับมัน" ว่าพลางสอดปลายนิ้วมือยาวเรียวล้วงไปใต้กระโปรงทรงดินสอตัวเดิม ซึ่งยังไม่ได้ถอดเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อวานนี้ แล้วถูไถไปที่ร่องอวบอูมภา

มือหนาดันเอาท่อนเอ็นดุ้นใหญ่หลุดหายกลับเข้าไปในกลีบบอบบางที่ถูกกระหน่ำลำเอ็นเข้าหาจนกลายเป็นสีแดงก่ำราวกับสีของดอกกุหลาบที่ถูกบี้บด จนบอบช้ำรุนแรง ไม่ต่างจากเธอที่ถูกย่ำยี"อื้อออ...คีตะ ~ ฉัน ไม่ ..." มีอาปรือตามองคนบนตัวที่กำลังโหมลำเอ็นเข้ามาในร่องรักอันฉ่ำเยิ้มด้วยจังหวะที่หนักหน่วง ในขณะที่เธอทำได้เพียงส่งเสียงอืออาอยู่ในลำคอเบา ๆ แม้จะรู้สึกเสียวจนทนไม่ไหว แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงส่งเสียงร้องออกมา"มองหน้าฉัน !"ร่างเปลือยเปล่าสุดแข็งแกร่งกักขังคนใต้ร่างเอาไว้แล้วอัดกระทุ้งลำเอ็นเข้าหา บีบขยำไปตามเนินอกอวบอิ่มปลิ้นไปตามง่ามนิ้วรุนแรงกลายเป็นสีแดงช้ำ"เธอเป็นของฉันเท่านั้นมีอา เป็นของฉัน !"ริมฝีปากร้อนลากไล้ไปตามซอกคอขาวระหง ดูดดึงจนเกิดรอยแดงจ้ำขึ้นเป็นสีแดง ตอกตรึงตราประทับเอาไว้ราวกับตั้งใจแสดงความเป็นเจ้าของ บอกให้รู้ไว้ว่าเขาคือคนแรก และ คนเดียวไม่มีคนอื่นแม้ว่าเธอจะพยายามผลักไสเขาไปไกลแค่ไหน หรือ หว่านล้อมด้วยคำพูดที่โกหกให้เชื่อได้ว่าเธอกลายเป็นของคนอื่นไปแล้วก็ตาม แต่ทว่าเขาก็รู้ดีว่ามันไม่จริง !มีอาเป็นของเขา ของเขาแค่คนเดียว คนเดียวเท่านั้น !"มองหน้าฉันสิมีอา มองว่าใครกั

"คุณคิม" เสียงหวานเอ่ยทักบอดี้การ์ดมือขวาคนสนิทของคีตะ เมื่อเหลือบไปเห็นเขาเป็นคนแรก หลังจากที่ลืมตาขึ้นมาแล้ว"ฉันอยู่ตรงนี้" เสียงทุ้มเข้มดังก้องหู ตอกย้ำให้รู้ว่าผัวเองก็นั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ควรไปทักใครที่ไหนก่อน เธอนี่มันช่างยั่วเหลือเกิน ถ้าไม่ติดว่าป่วยไปซะก่อน มันน่าจับกดต่อให้ซะให้เข็ด !"คีตะ ~ จะพาฉันไปไหนเหรอ" ร่างบอบบางช้อนสายตาขึ้นถามเสียงอ่อน ก่อนที่อีกคนจะตอบคำถามพลางเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับเธอไปด้วย"โรงพยาบาล""ไปทำไม""เธอมีไข้ตัวร้อน""ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย ถ้าได้นอนพักก็น่าจะหาย""ทำไมไม่บอกว่าไม่สบาย""ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก""แล้วตอนนี้อาการเป็นยังไง""ปวดหัว... คลื่นไส้ อยากจะอาเจียน""แบบนี้เรียกว่าไม่มาก ?""ก็~""ทำไมไม่บอกตรง ๆ ว่าป่วยอยู่""ฉันไม่คิดว่าจะ~จะรุนแรงขนาดนี้""เธอคงยังรู้จักฉันน้อยเกินไปหน่อย" คำพูดที่แฝงความน้อยใจเธอปนอยู่ในนั้นเล็ก ๆ ทำมีอาถึงกับเงียบไปครูหนึ่งปล่อยให้ความเงียบครอบงำอยู่พักใหญ่"อยากให้ฉันทำ แต่ไม่คิดว่าฉันจะดุดันใส่เธอขนาดนี้อย่างงั้นใช่ไหม" คีตะเอ่ยถามไปตรง ๆ ทำอีกคนรู้สึกหน้าชา เหมือนว่าเธอเองก็อยากได้สัมผัสที่ร้อนแรงแบบนั้นจากเขามั