Todos os capítulos de ยุทธการขย่มรักอาจารย์สาวมีอาคนสวย: Capítulo 31 - Capítulo 40

"อมแล้วอย่าลืมแปรงฟันด้วยนะจ๊ะ เดี๋ยวฟันจะผุเอาได้" กลิ่นหอมจากแชมพูดอกไม้ลอยฟุ้งขึ้นมาแตะที่ปลายจมูกโด่ง ตราตรึงอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เธอจะหมุนตัวเดินนำหน้าไมค์กลับไปที่รถ แต่ก็ยังไม่วายหันมาโปรยยิ้มหวาน ๆ ให้กับเจ้าลูกตำลึงที่ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น เด็กชายตัวน้อยซึ่งแก้มแดงอยู่แล้ว ยิ่งแดงซ่านเข้าไปอีก"นั่นใคร~" เสียงน้อย ๆ หันไปถามเพื่อนรักที่สนิทมากที่สุดของตัวเอง ตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่นี่ ซึ่งยังเก็บของไม่เสร็จ ก่อนที่ไมค์จะรวบรวมเอาข้าวของเหล่านั้นถึงขึ้นมาถือไว้ พลางลุกขึ้นตอบคำถาม แล้วจึงได้เดินตามแผ่นหลังบางของเธอไปที่รถ"พี่สาวของฉันเอง ชื่อมีอา"มีอา !ใช่แล้ว ! มีอา หรือ อาจารย์ เมสิยา อัศวสิวานนท์ อาจารย์สาวคนสวยที่สอนจิตวิทยาของมหาวิทยาลัยริชฟอร์ชที่เจ้าลูกตำลึงในอดีตกำลังเรียนอยู่ซึ่งเจ้าลูกตำลึงที่ว่านั่น ก็คือ เจ้าคีตะน้อย ในตอนนั้นนั่นเอง เวลาล่วงเลยผ่านไป ~ มีอาอาจจะลืมเด็กน้อยคนนั้นไปแล้ว แต่ทว่าคีตะยังคงจำฝังใจ เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้ลืมภาพของเด็กสาวในวันนั้นไม่ได้สักทีเด็กผู้หญิงที่ดูอายุมากกว่าเขา แม้ว่าเธอจะโตกว่าเขาไม่เท่าไหร่ แต่เธอกลับทำให้ใจเขาเต้นแรง และ

ทำให้มีอาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับน้องชายที่มีเส้นผมสีเทาเข้มใบหน้ากึ่งยุโรปผสมเอเชีย ดูหล่อเหลา มองดูแล้วไม่เหมือนกับเธอเลยสักนิด หากบอกว่าเป็นพี่น้องกัน ก็คงจะไม่มีใครเชื่อ"ฉันจะไม่ถามหรอกว่าเรื่องมันเป็นยังไง แต่ที่มาวันนี้ เพราะอยากให้รู้ว่าเธอไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่ตัวคนเดียว" คำพูดของไมค์ทำให้มีอารู้สึกโล่งใจมาได้เปราะหนึ่งแม้ว่าไมค์จะรู้เรื่องราวทั้งหมดมาจากเพื่อนสนิทของเขาแล้ว แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดรื้อฟื้นอะไรให้อีกคนต้องรู้สึกแย่มากไปกว่านี้"นายจะบอกเรื่องนี้กับแม่ไหม" มีอาหันไปเปิดเตา เทน้ำมันตามด้วยเนื้อสัตว์ลงไปในกระทะส่งกลิ่นหอมของเครื่องปรุงที่คละเคล้ากันจนหอมฟุ้ง"เห็นฉันเป็นคนปากเปราะรึไง""มันก็ไม่... แต่แค่ไม่รู้ว่า ควรจะบอกกับใครไหม เรื่องที่ตอนนี้ ฉันขาดรายได้" มือบางปิดฝาแล้วหันมาหาน้องชายที่ยังคงจ้องหน้าเธออยู่ที่เก้าอี้หน้าโต๊ะอาหาร"พูดอย่างกับจนตรอก เงินในบัญชีเธอ อยู่ได้เป็นสิบปีเลยมั้ง""นายก็พูดไปเรื่อย คนที่มีเงินคือแม่กับพ่อของนายแล้วก็นายต่างหาก ไม่ใช่ฉันสักหน่อย มีแค่ฉันที่ต้องทนหาเช้ากินค่ำอยู่คนเดียว""ก็แล้วทำไมไม่ลองหาแฟนดูสักคน""ให้มาเป็นภาระรึไง

ยุทธการขย่มรักอาจารย์สาวมีอาคนสวย(15)"ฉันชอบเธอมีอา ชอบมานานแล้วด้วย แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ หรือว่ารู้ แต่แกล้งทำเป็นเหมือนว่าไม่รู้อยู่กันแน่" พูดพลางเดินเข้ามาช่วยถอดผ้ากันเปื้อนออกให้เธออย่างระมัดระวัง"... !" ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เผลอแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาจนเกิดความประหม่าที่อีกคนก็ดูรู้"นาย...คือเด็กผู้ชายแก้มแดงคนนั้นเหรอ" มีอาถามเพื่อความแน่ใจ แต่ดูว่ามันจะไม่ค่อยได้ผล เพราะเหมือนอีกคนจะกวนประสาทเธอกลับไป"ถามทำไม ในเมื่อถามไปเธอก็จำฉันไม่ได้อยู่ดี" คีตะยิ้มตรงมุมปาก ก่อนจะวางผ้ากันเปื้อนผืนนั้นลงไปที่โต๊ะอาหาร"ก็นายตอนนั้น กับตอนนี้ เหมือนกันที่ไหนเล่า ใครกันจะไปจำได้""แล้วชอบแบบนั้น มากกว่าแบบนี้รึไง" พูดพลางกดท่อนแขนลงมาวางที่โต๊ะอาหารกักขังร่างของเธอเอาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง เล่นเอามีอาถึงกับต้องก้มหน้า เพราะไม่กล้าสบตากับเขา"ฉัน~""อย่าบอกนะ ว่าเธอไม่ชอบ" คำพูดของคีตะทำให้มีอาหน้าแดง ใจที่เต้นแรงอยู่แล้วยิ่งรัวแรงมากขึ้นกว่าเดิมอีก ใครว่าเธอไม่ชอบ เธอชอบมาก มากจนมันเลยคำนั้นมาแล้วเสียด้วย"ความจริง ฉันเลิกชอบเธอมานานแล้ว เลิกชอบ แต่เปลี่ยนมาเป็นอย่างอื่นที่มากกว

"คบกับฉัน เธอไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรทั้งนั้นเลยมีอา" คีตะพูดขึ้น แม้จะไม่ใช่การขอคบตรง ๆ แต่มันคล้ายประโยคที่บอกให้รับรู้ว่าเขากำลังเอ่ยปากขอคบกับเธออยู่"เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ฉันยังไม่เห็นเลยว่า ตรงไหนที่มันผิด แค่อายุเราต่างกันเหรอ หรือแค่ที่เธอเป็นอาจารย์ แค่นั้นเหรอ...ที่บอกว่าเราสองคนจะคบกันไม่ได้" คีตะถามความเห็นของเธอในเรื่องนี้ ว่าตกลงแล้วอะไรกันแน่ที่ทำให้เรื่องราวมันบานปลายมาได้จนถึงตอนนี้"นายต้องรีบสอบวิชาของฉันให้ผ่าน""อะไรนะ""กลับไปเรียนวิชาของฉัน ส่งงาน แล้วก็สอบให้ผ่าน พวกนายทุกคนด้วย""เรื่องนั้นฉันทำมันอยู่แล้ว แต่เธอเอง ก็ต้องให้คำตอบฉันด้วยว่า เธอจะคบกับฉันได้รึยัง...มีอา""นายกลับไปก่อนได้ไหม ฉันยังไม่พร้อมที่จะให้คำตอบอะไรกับเรื่องนี้" แผ่นหลังบางหันให้กับคีตะ ในขณะที่เขายังคงรอคอยคำตอบนั้นจากเธอหากแต่มีอากลับไม่กล้า ไม่กล้าที่จะบอกว่าเธอเองก็อยากที่จะลองคบกับเขาดูอยู่เหมือนกัน เพราะเธอเองก็ชอบเขามาก มากแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิตทั้งที่พยายามจะปิดกั้นตัวเอง อีกทั้งยังก่อกำแพงขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังหลบซ่อน และ หลีกหนีความจริงต่อความรู้สึกเห

"แอลลี่ไงคะอาจารย์ ที่เรียนวิชาจิตวิทยาของอาจารย์คาบกับเดียวกันกับคีตะ" นักศึกษาสาวในชุดมินิเดรสเรียบหรูดูแพงปราดมองอาจารย์สาวในขณะที่พูดคุย โดยไม่ได้แสดงความเคารพอะไร นอกจากแค่ทักทายไปตามปกติเท่านั้น"อ๋อ...แอลลี่" พอได้ยินชื่อเธอ มีอาถึงได้ร้องอ๋ออยู่ในใจแอลลี่คนนี้ คือแอลลี่ที่นั่งข้างคีตะ แอลลี่ที่ชวนกันไปกินข้าว แล้วก็แอลลี่ที่หน้าตาสวยกว่ามีอาในสายตาของเธอ หรือว่าแอลลี่คนนี้ จะเป็นคนเดียวกับที่โทรเข้ามาหาคีตะ เมื่อครู่นี้ด้วย"พอดีว่าอาทิตย์ก่อน คีตะเขาทิ้งของไว้กับแอลลี่ แอลลี่ก็เลยเอามาคืน เห็นว่ามาเดินเล่นอยู่ที่ห้างนี้ ก็เลยแวะเอามาให้ แต่ยังหากันไม่เจอเลย ขอตัวก่อนนะคะ พอดีว่าของชิ้นนี้มัน...สำคัญมากเลยด้วย" พูดพร้อมกับกระซิบเสียงเบาที่ข้างหูคล้ายกับยั่วให้อีกคนอยากรู้ว่าของสิ่งนั้นคืออะไร สำคัญมากแค่ไหน"เป็นของที่คีตะเขาหวง...แอลลี่ไม่พูดแล้วดีกว่าค่ะ ไปก่อนนะคะอาจารย์"มีอาก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าเด็กแอลลี่คนนี้พยายามจะพูดอะไรกัน แต่ดูท่าทางแล้วของที่ว่านั่นคงจะสำคัญจริง ๆ คีตะถึงได้รีบเร่งออกไป แล้วยังไม่ได้บอกเธอด้วยว่าเพื่อนที่จะไปเจอก็คือแอลลี่คนสวยคนนี้เอง"แอลลี่""ทาง