Kalampag Sa Gabi (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

DENZELIsang buwan na ang lumipas mula nang isilang ni Eve ang aming munting prinsesa, ngunit pakiramdam ko ay araw-araw ay may bago pa rin akong natututuhan bilang asawa at ama. Akala ko noon, mahirap na ang pagpapalaki kay Andrew, ngunit mas lalo kong naunawaan ngayon kung gaano pala kahirap ang maging magulang kapag sanggol pa ang anak. Halos gabi-gabi ay puyat ako dahil sa pag-aalaga sa baby. Kapag umiiyak siya sa hatinggabi, ako agad ang bumabangon upang buhatin siya. Ako ang naghahanda ng bote ng gatas kapag kailangan, ako rin ang naglalakad sa loob ng kuwarto habang marahan siyang inuugoy hanggang sa muli siyang makatulog.Hindi ko hinahayaan si Eve na mapagod. Kakagaling lamang niya sa panganganak at gusto kong maranasan niya ang pahingang matagal niyang ipinagkait sa sarili noong si Andrew pa lamang ang kasama niya. Noon, wala siyang katuwang. Ngayon, gusto kong iparamdam sa kanya na hindi na niya kailangang pasanin ang lahat nang mag-isa.Minsan ay nagigising siya dahil sa p

EVEILANG ORAS PA ng lumipas…patuloy kaming nagkuwentuhan habang nakaupo sa ilalim ng malaking umbrella. Paminsan-minsan ay humihigop kami ng malamig na inumin habang pinagmamasdan ang tatlong batang walang kapagurang naglalaro sa buhanginan. Kung minsan ay naghahabulan sila sa dalampasigan, maya-maya naman ay abala sa paggawa ng malaking sandcastle. Hindi ko mapigilang mapangiti dahil sa tuwing may nahihirapan sa kanilang dalawa ang mga batang babae ay agad na lumalapit si Andrew upang tulungan ang mga ito. Hindi niya kailanman ipinakita ang pagkainis kahit paulit-ulit siyang utusan ng kapatid niyang babae."Kuya Andrew, sira na naman!" malakas na sigaw ng bunso naming anak habang nakasimangot na nakatingin sa gumuho nilang sandcastle.Napailing si Andrew ngunit ngumiti pa rin siya. Lumuhod siyang muli sa buhanginan at marahang inayos ang nasirang bahagi nito."Huwag kang mag-alala. Gagawa tayo ng mas maganda kaysa kanina.""Talaga po, kuya?” saad ni Andrea."Oo naman. Basta huwag ka

SOFIADalawang araw na ang lumipas mula noong muntik na akong masagasaan ng isang lalaki. Hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang pagmumukha niya. Hindi dahil guwapo siya. Mas lalo ngang nakakainis dahil pagkatapos niya akong muntik mapatay, nagawa pa niyang tumitig sa akin na para bang may kakaiba siyang nakita. Kung hindi ko lang talaga napigilan ang sarili ko noon, baka dalawa pa ang suntok na inabot niya sa akin.“Nakakainis ang lalaking iyon! Impakto! Dapat hindi ko na naiisip iyon.”Napabuntong-hininga ako habang naglalakad kasama si mama papasok sa isang napakalaking subdivision. Kanina pa ako napapatingin sa magkakatabing mansyon. Halos bawat bahay ay mas malaki pa sa buong barangay na tinitirhan namin."Ma, sigurado ka bang dito ka na talaga magtatrabaho?" tanong ko habang nakatingin sa napakalaking bahay na nasa harapan namin.Tumango si mama habang mahigpit ang hawak sa maliit niyang bag."Oo. Mababait naman daw ang amo ko ayon sa agency. Maganda rin ang pasa

SOFIAKINABUKASAN, abala si mama sa paglilinis sa ikalawang palapag. Dahil wala rin naman akong magawa at pinayagan naman niya akong manatili muna sa mansyon habang wala pa akong hinahanap na trabaho. Tinulungan ko na lang siyang magpunas ng mga gamit sa hallway.Mayamaya lamang ay biglang tumunog ang cellphone ni mama na nasa bulsa ng apron niya."Sandali lang, anak," sabi niya bago inilabas ang cellphone.Nakita kong agad siyang nagtaka nang makita ang pangalan ng tumatawag."Si Ma'am Eve,” aniya bago sinagot ang tawag."Hello po? Good morning po, Ma'am Eve."Nagpatuloy sa pagpupunas ngunit hindi ko naiwasang mapakinggan ang usapan nila."Ah... naiwan po ba? Sige po, Ma'am. Huwag po kayong mag-alala. Dadalhin ko po agad."Pagkababa niya ng cellphone ay napalingon agad ako sa kanya."Ano po iyon, Ma?""Naiwan daw ni ma'am Eve ang tablet niya sa kuwarto. May importante yata siyang meeting kaya kailangan niya agad.""Eh di ihahatid ninyo? Sa kumpanya niya?”Tumango siya."Oo dahil may

ANDREWHindi ko talaga maintindihan ang sarili ko nitong mga nakaraang araw.Simula nang makilala ko ang babaeng iyon, pakiramdam ko ay wala na akong naging tahimik na araw. Kapag pumapasok ako sa opisina, naaalala ko ang walang tigil niyang panenermon sa akin. Kapag nasa bahay naman ako, naaalala ko ang seryoso niyang mukha."Kainis ka talaga, Sofia," mahina kong bulong habang nagmamaneho.Ngayong gabi ay birthday ng kaibigan kong si Sebastian kaya napilitan akong dumalo. Halos lahat ng barkada namin ay naroon na. Pagkapasok ko pa lamang sa napakalaking garden ng resort ay sinalubong na agad ako ng malalakas na tawanan, musika at mga taong nagsasayawan sa gitna ng dance floor."Pre! Dumating ka rin!" sigaw agad ni Sebastian habang lumalapit sa akin.Ngumiti ako at kinamayan siya."Happy birthday.""Salamat! Akala ko hindi ka na sisipot.""Sinabi ko namang pupunta ako.""Tara! Nandoon ang mga tropa."Sumunod ako sa kanya hanggang sa VIP table kung saan naroon na sina Jinu at ang iba p