Kalampag Sa Gabi (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

SOFIATatlong araw ang mabilis na lumipas mula nang makilala ko si Zid.Dahil pareho kaming bagong empleyado sa Étoile Maison, madalas kaming magtanungan tungkol sa trabaho. Kapag may hindi siya naiintindihan sa filing system o sa paggamit ng software ng kumpanya, lumalapit siya sa akin. Kung may alam ako, agad ko naman siyang tinutulungan. Ganito rin ang ginagawa niya kapag may bahagi ng trabaho na mas pamilyar siya kaysa sa akin.Hindi nagtagal ay naging komportable na rin kaming mag-usap.Madalas pa kaming samahan ni Janella tuwing lunch break kaya halos araw-araw ay sabay-sabay kaming kumakain sa cafeteria. Masaya silang kasama dahil pareho silang palabiro. Si Janella naman ay mahilig mang-asar kaya halos hindi nawawala ang tawanan sa mesa namin.Nang araw na iyon ay ganoon na naman ang nangyari."Sofia, aminin mo na," natatawang sabi ni Janella habang umiinom ng juice. "Mas mabilis ka talagang matuto kaysa sa amin. Noong isang linggo lang, nangangapa ka pa. Ngayon, ikaw na ang

SOFIAPAGKATAPOS ng nangyari sa hallway noong isang araw ay lalo kong napatunayan na mahirap talagang intindihin si Andrew. Minsan parang wala siyang pakialam sa akin, tapos mayamaya ay bigla na lang siyang magtatanong kung bakit palagi akong kasama ni Zid. Hindi ko na lang iyon inisip dahil ayoko nang dagdagan pa ang mga bagay na nagpapasakit ng ulo ko. Mas gusto kong ituon ang oras ko sa trabaho at sa paggaling ni Mama.Pagsapit ng tanghali ay natapos ko agad ang mga reports na ipinagawa sa akin. Isinara ko ang computer at kinuha ang lunch box ko. Hindi na rin nagtagal ay lumapit sina Janella at Zid sa mesa ko."Tara na?" nakangiting aya ni Janella."Tara."Habang naglalakad kami papunta sa cafeteria ay biglang may iniabot si Zid sa akin na isang baso ng iced coffee."Para sa iyo."Napatingin ako sa hawak niya."Ano ito?""Pasasalamat. Ang dami mong naitulong sa akin nitong mga nakaraang araw."Napailing ako habang natatawa."Naku, huwag na. Gumastos ka pa.""Isang kape lang naman.

SOFIA Hindi ko alam kung gaano katagal na nakadikit ang labi ko sa labi ni Andrew. Nang bahagya akong matauhan ay saka ko lang napagtanto ang ginawa ko. Mabilis akong napaatras at napatitig sa kanya. Pakiramdam ko ay lalo pang uminit ang mukha ko, pero hindi ko na alam kung dahil ba iyon sa alak o sa sobrang hiya. Hindi rin agad nakapagsalita si Andrew. Pareho lang kaming nakatitig sa isa't isa. "Ano..." mahina kong sambit habang napapikit. "Ano'ng ginawa ko?" Napahawak ako sa noo ko dahil pakiramdam ko ay lalo pang umiikot ang paningin ko. Mabigat na ang ulo ko at hirap na akong ituon ang tingin ko sa paligid. "Sofia." Narinig ko ang boses ni Andrew pero parang malayo na iyon sa pandinig ko. Pakiramdam ko, wala ako sa sarili sa mga oras na iyon. Bakit ko siya hinalikan? Anong pumasok sa kukote ko para gawin iyon? "Ayos ka lang ba?" nag-aalala niyang sabi. Hindi ko na siya agad nasagot. Pakiramdam ko ay umiinit ang buong katawan ko at tila lumulutang ang isip ko. Huminga ako n

SOFIANAGISING AKO dahil sa malamig na simoy ng aircon. Mabigat pa rin ang ulo ko at parang nanlalata ang buong katawan ko. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame habang pilit inaalala kung bakit wala ako sa sarili kong kuwarto. Nang bahagya akong bumaling sa kanan ay bigla akong natigilan.Mahimbing na natutulog si Andrew sa tabi ko.Nanlaki ang mga mata ko at parang biglang nawala ang natitira kong antok sa katawan. Mabilis akong napaupo sa kama at doon ko napansin na nakasuot na ako ng maluwag na bathrobe. Hindi ko alam kung sino ang nagsuot noon sa akin, pero hindi iyon ang damit na suot ko bago ako mawalan ng ulirat dahil sa alak.Unti-unting bumalik sa isip ko ang mga nangyari kagabi..Ang birthday ni Ma'am Eve..Ang pagpilit ni Janella na uminom ako. Ang pakiramdam na umiikot ang paningin ko.At ang nangyari sa aming dalawa ni Andrew.Napahawak ako sa bibig ko habang pilit pinipigilan ang panginginig ng katawan ko."Ano'ng ginawa ko..." mahina kong bulong sa sarili.Pakiramdam

SOFIA Kinabukasan, gusto ko na lang talagang magtalukbong ng kumot at matulog buong araw. Pagdilat ko pa lang ng mga mata ko, agad nang bumalik sa isip ko ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa kisame. Wala talaga akong ganang bumangon, lalo na ang isipin na makakaharap ko na naman si Andrew sa opisina. Nang marinig kong tinawag ako ni Mama mula sa labas ng kuwarto ay napapikit na lamang ako. "Anak, hindi ka pa ba babangon? Baka mahuli ka sa trabaho." "Babangon na po," mahina kong sagot kahit wala talaga akong balak kumilos. Ilang minuto pa akong nanatiling nakahiga bago ko pinilit ang sarili kong bumangon. Mabigat ang bawat galaw ko habang naghahanda. Kahit nakaharap ako sa salamin, parang ibang tao ang nakikita ko. Halata sa mukha ko ang pagod at kulang sa tulog. Paglabas ko ng kuwarto ay nadatnan kong naghahain si Mama ng almusal. "Halika na. Kumain ka muna." "Wala po akong gana." "Hindi puwede ang walang gana. Maghapon kang