Alle Kapitel von Kalampag Sa Gabi (SPG): Kapitel 221 – Kapitel 229

ANDREAMakalipas ang isang linggo mula nang sabihin sa akin ni Renjie na mahal niya ako, at aminin kong mahal ko rin siya, mas nadama kong umuusad na ang relasyon namin. Hindi naman biglang nagbago ang lahat dahil ganoon pa rin kaming nag-aasaran, nagtatawanan at nagkakatuwaan kapag magkasama. Pero ngayon ay alam na naming pareho kung ano talaga ang nararamdaman namin sa isa't isa. Mas madalas na rin akong naghihintay sa pagdating niya tuwing umaga. At mas napapansin kong hinahanap ko siya kapag hindi ko siya nakikita.Isang gabi, habang nasa mansion kami at kumakain kasama sina Mommy Eve at Daddy, bigla kong naisip na hindi ko na gustong itago pa ang relasyon namin. Alam kong darating din ang panahon na kailangan kong sabihin sa pamilya ko dahil ayokong magkaroon ng pagkakataong malaman nila mula sa ibang tao, lalo na't kilala nila si Renjie bilang driver ko. Kaya matapos ang hapunan ay nanatili ako sa dining area habang nag-uusap sina Mommy Eve at Daddy tungkol sa ilang bagay sa n

ANDREAIsang linggo ang lumipas mula nang puntahan ako ni Billy sa opisina at sabihin niyang kakasuhan niya si Renjie. Sa loob ng isang linggong iyon ay ilang beses kong napag-usapan kay Renjie ang tungkol sa kaso. Pero kapansin-pansin na mas kalmado pa siya kaysa sa akin. Hindi niya ipinakitang natatakot siya at lagi niyang sinasabi na kung kailangan niyang ipaliwanag ang nangyari sa korte, gagawin niya dahil alam niyang hindi niya sinuntok si Billy nang walang dahilan.Dumating ang araw ng pagharap namin sa korte. Maaga kaming dumating ni Renjie kasama ang abogado na tumulong sa amin sa proseso. Habang naghihintay kami sa labas ng courtroom, tahimik lang si Renjie at paminsan-minsan ay tinitingnan ako.“Okay ka lang?” tanong niya.“Oo, kinakabahan lang ako nang kaunti dahil ayokong magkaroon ka ng problema dahil sa nangyari sa akin. Pero sasabihin ko ang totoo kapag tinanong ako dahil alam kong iyon lang ang kailangan kong gawin,” sagot ko.“Wala kang dapat ikatakot. Hindi kita pipi

RENJIE Isang buwan pa ang lumipas at tuluyan nang nagbago ang routine namin ni Andrea. Naibalik na sa kanya ni tita Eve ang lisensya niya. Kaya puwede na siyang muling magmaneho. Hindi na rin ako kailangan bilang personal driver niya. Noong una ay nanibago ako dahil halos araw-araw ko siyang sinusundo at ihatid kung saan-saan. Pero alam kong mas maganda rin iyon dahil nakapag-focus na ako sa sarili kong plano. Sa halip na maghanap ulit ng trabaho bilang driver, naisip kong gamitin ang mga natutunan ko sa pag-aayos ng motor. Matagal na akong sanay sa mga makina dahil bata pa lang ako ay mahilig na akong magkalikot ng motor at tumulong sa mga kakilala namin kapag may nasisira sa kanila. Kaya nang sabihin ni Andrea na tutulungan niya akong makahanap ng maliit na puwesto malapit sa amin, hindi na ako nagdalawang-isip. Nakahanap kami ng maliit na commercial space na malapit lang sa bahay namin. Hindi kalakihan ang lugar pero sapat para magkaroon ako ng work area, maliit na counter at sh

RENJIE Ilang linggo ang lumipas nang magsimula nang maging mas maayos ang takbo ng negosyo ko. Hindi pa naman ganoon kalaki ang kinikita ko kumpara sa mga negosyo ng pamilya ni Andrea, pero masasabi kong sapat na ito para matustusan ko ang sarili ko at makatulong sa pamilya ko. Mas dumami na rin ang customer ng shop. At mayroon na akong ilang regular na nagpapagawa ng motor, kaya halos araw-araw ay may ginagawa ako mula umaga hanggang hapon. Mas naging abala rin si Andrea sa trabaho niya, lalo na dahil marami silang bagong projects sa Étoile Maison. Hindi na kami nagkikita araw-araw tulad noong driver pa niya ako. Pero madalas pa rin siyang dumaan sa shop kapag may pagkakataon. Minsan ay may dala siyang pagkain, minsan naman ay simpleng kape lang at uupo sa gilid habang nagtatrabaho ako. Kapag hindi siya makapunta, nagkakausap naman kami sa cellphone. At madalas ay kinukuwento niya sa akin kung ano ang nangyari sa opisina niya. Habang tumatagal, mas lalo kong nakikita kung gaano k

ANDREA Dumating rin ang araw na matagal naming pinaghahandaan ni Renjie. Si Mommy Eve ang unang pumasok sa kuwarto habang inaayos ng mga kasama niya ang ilang huling detalye. Si Ysa naman ay hindi mapakali sa kakatingin sa wedding dress ko at paulit-ulit na sinasabing huwag akong maiyak para hindi masira ang makeup ko. Habang nakatingin ako sa sarili ko sa salamin, napangiti ako. Hindi ko maiwasang balikan sa isip ko kung paano nagsimula ang lahat. Dati, galit na galit ako dahil kinuha ni Mommy Eve ang lisensya ko at ipinagkatiwala sa akin si Renjie bilang driver. Lagi ko siyang inaaway, inaasar at pinagsasabihan dahil sa pagiging makulit niya. Hindi ko rin akalain na ang lalaking unang tingin ko ay simpleng driver lang ay magiging taong pinakamamahal ko. “Anak, handa ka na ba?” tanong ni Mommy Eve. “Medyo kinakabahan ako, Mommy. Pero masaya ako.” “Normal lang iyan. Ang mahalaga ay sigurado ka sa taong pakakasalan mo.” “Sigurado po ako. Kung hindi siya si Renjie, hindi