《Kalampag Sa Gabi (SPG)》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

EVE CASTRO "Nasaan na kaya siya?" bulong ko sa sarili. Mag-aalas dose na ng gabi ngunit gising pa rin ako sa loob ng napakalaking mansion ng mga Bowles. Sa sobrang katahimikan ay halos marinig ko na ang sarili kong paghinga habang nakaupo sa mahabang dining table na para bang isa lamang akong bisita sa sarili kong tahanan. Nakasindi pa rin ang chandelier sa itaas, nagbibigay ng mainit na liwanag sa mga pagkaing ilang oras ko nang inihanda, ngunit kahit gaano pa kaganda ang mesa, hindi nito natatakpan ang katotohanang lumalamig na ang lahat. Ang steak na maingat kong niluto ayon sa gusto ni Denzel ay ilang beses ko nang pinainit. Ang soup na dapat ay mainit niyang hihigupin habang tahimik kaming magkausap ay unti-unti nang nawawalan ng usok. Maging ang wine na inilabas ko ay nanatiling hindi nagagalaw. Kanina pa ako sumisilip sa wall clock, pilit kinukumbinsi ang sarili ko na baka traffic lang siya, baka may emergency meeting, baka ngayong gabi ay uuwi siya nang hindi sobrang pagod

EVE Maghapon kong iniwasan ang sarili ko sa loob ng mansion dahil pakiramdam ko, lalo lang akong nalulunod sa katahimikan kapag nandoon ako. Sa bawat sulok ng bahay na iyon ay may alaala ng paghihintay, ng pag-asa at ng paulit-ulit na pagkadurog ng puso ko. Kahit gaano pa ito kalaki at kaganda, hindi nito kayang itago ang katotohanang pakiramdam ko ay isa lang akong dekorasyon sa loob ng buhay ni Denzel. Isang taong naroon pero hindi kailanman naging mahalaga. Kaya nang mag-message si Limuel at yayain akong lumabas para magkape at mag-dinner, hindi na ako nagdalawang-isip. Alam kong kailangan kong makahinga kahit saglit lang.Pagdating ko sa kilalang restaurant, agad kong nakita si Limuel na naghihintay sa isang corner table. Elegant ang lugar, may soft piano music sa background, mahihinang ilaw at mga taong halatang may sarili ring mga kuwento habang kumakain. Nakangiti si Limuel nang makita niya ako, pero agad ding nawala ang ngiti niyang iyon nang mapansin niya siguro ang pagod s

EVEDalawang araw na ang lumipas mula nang tuluyan kong iwan ang mansion ng mga Bowles. Ngunit hanggang ngayon ay pakiramdam ko ay hindi pa rin tuluyang nagsisink in sa akin ang lahat ng nangyari. Para bang napakabilis ng mga pangyayari na minsan, naiisip kong baka panaginip lang ang lahat at magigising na lang ako sa tabi ni Denzel tulad ng dati. Pero sa tuwing nahahawakan ko ang divorce papers na pirmado ko mismo, saka ko lang lubos na nare-realize na tapos na talaga ang tatlong taon kong pagkapit sa isang lalaking hindi naman ako kailanman pinili.Nakatira muna ako sa isang maliit na serviced apartment habang iniisip kung ano ang susunod kong gagawin. Hindi ko muna sinabi kahit kanino ang tungkol sa pagbubuntis ko dahil gusto kong ayusin muna ang sarili ko. Bago ko harapin ang panibagong yugto ng buhay ko. Hindi naging madali ang mga nakaraang araw. Madalas akong umiiyak sa gabi habang yakap ang unan, pilit kinukumbinsi ang sarili kong tama ang ginawa kong pag-alis. Pero sa tuwing

DENZEL BOWLESIsang linggo na ang lumipas simula nang umalis si Eve sa mansion. Pero hanggang ngayon ay tila hindi ako sanay sa katahimikan ng malaking bahay kong ito. Dati naman, tahimik na talaga rito kahit nandito pa siya. Hindi rin naman kami iyong klase ng mag-asawa na palaging magkausap o sabay gumagawa ng kung ano-ano. Madalas nga ay pareho lang kaming abala sa sariling mundo namin. Pero ngayon, iba sa pakiramdam ang katahimikang ito. Pakiramdam ko ay may kung anong nawawala sa paligid na hindi ko maipaliwanag kahit ilang beses kong piliting balewalain.Maaga akong umuwi galing opisina ng gabing iyon dahil nawawalan na rin ako ng gana magtrabaho. Ilang araw ko ng napapansin na mabilis akong mairita kahit sa simpleng bagay. Kahit sa meetings, hirap akong mag-focus dahil kung anu-ano ang pumapasok sa isip ko. Kanina nga ay halos mapasigaw ako sa isa kong manager dahil lang sa simpleng pagkakamali sa report. Hindi naman ako ganoon dati.Pagkapasok ko sa mansion, agad akong sinalu

EVE FIVE YEARS LATER…. Huminto ang isang mamahaling itim na Rolls-Royce Phantom sa harap ng isang napakalaking gusali sa business district ng Paris. Agad na napuno ng excitement ang paligid nang makita ng mga empleyado at staff ang pamilyar na sasakyan. Sa loob lamang ng ilang segundo ay mabilis nang nagsitayuan ang mga taong nasa lobby. Habang ang ilan ay agad na inayos ang mga suot nila. Dahan-dahang bumukas ang pinto ng sasakyan. At sunod na lumitaw ang isang pares ng eleganteng high heels. Bago tuluyang bumaba ang babaeng laman ng halos lahat ng luxury fashion magazines sa Europe nitong mga nakaraang taon. Walang iba kun'di ako… si Eve. Mas mature na ang mukha ko ngayon kumpara noon. Pero mas lalo akong naging mapang-akit sa ganda. Nawala na ang inosente at tahimik na babaeng dating umiiyak gabi-gabi para sa lalaking hindi siya kayang mahalin. Mahaba na ngayon ang buhok kong bahagyang kulot sa dulo habang maayos na bumabagsak sa balikat ko. Nakasuot ako ng fitted cream-co