Kalampag Sa Gabi (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

SOFIAMAKALIPAS ANG DALAWANG ARAW, gaya ng nakasanayan ay maaga na namang abala ang buong Bowles Mansion. Habang ang ibang kasambahay ay naghahanda ng almusal, si Mama naman ay naglilinis ng mga bintana sa unang palapag. Dahil ayoko namang nakatambay lang at wala namang ginagawa, tinulungan ko na rin siya sa pagpupunas ng mga dekorasyon sa sala.Habang abala ako sa pagpupunas ng isang flower vase ay narinig kong may tumawag sa pangalan ko."Sofia."Napalingon ako at nakita kong nakatayo sa may hagdanan si Ma'am Eve. Nakangiti siya habang nakatingin sa akin."Hello po, ma'am," magalang kong bati."Busy ka ba? Gusto sana kitang makausap sandali."“Sige lang po, ma'am.”Ibinalik ko muna ang hawak kong basahan bago sumunod sa kanya. Dinala niya ako sa maliit na office niya sa loob ng mansyon. Pagkapasok namin ay pinaupo niya ako sa sofa habang siya naman ay naupo sa tapat ko."Huwag kang kabahan," nakangiti niyang sabi nang mapansin niyang parang naiilang ako. "Hindi naman kita papagalit

SOFIA Pasimple kong kinuyom ang kamao ko sa inis. Hindi ko inaasahang ganoon ang magiging pakikitungo niya sa akin sa unang araw ko pa lamang sa trabaho. Akala ko ay magiging propesyonal siya dahil nasa kumpanya kami. Ngunit mukhang balak niyang gantihan ako sa lahat ng pang-aasar na ginawa ko sa kanya noon. Huminga ako ng malalim bago pilit na pinakalma ang sarili ko. "Hindi ko naman po kayo inuutusan, Sir Andrew. Ang gusto ko lang sanang sabihin ay sana maging maayos ang samahan natin habang nagtatrabaho tayo rito. Ayokong isipin ni Ma'am Eve na nagkamali siyang bigyan ako ng trabaho.” "Maganda pakinggan ang sinabi mo. Mukhang natuto ka na rin pa lang maging magalang." "Natural lang po iyon. Trabaho ang ipinunta ko rito." "Maupo ka muna." Mabilis akong umupo at naghintay ng sasabihin niya. "Simula ngayon, ako muna ang magtuturo sa iyo ng mga basic procedures ng kumpanya. Ang lahat ng sasabihin ko ay susundin mo. Maliwanag ba?" "Opo." "Kapag may ipinagawa ako, gagawin mo aga

SOFIAKINABUKASAN ay mas maaga akong nagising kaysa sa nakasanayan. Nasanay na kasi akong gumising nang madaling-araw simula nang magsimula akong magtrabaho sa Étoile Maison. Gusto kong lagi akong maagang nakakapasok dahil ayokong mabigyan ng dahilan si Andrew para muli na naman akong asarin.Paglabas ko ng maliit kong kuwarto ay nagtaka ako nang makitang nakaupo pa rin si Mama sa lumang sofa. Nakasuot na siya ng uniporme niya bilang kasambahay ngunit hindi pa rin siya umaalis. Nakayuko lamang siya habang nakahawak ang isang kamay sa noo niya.Napakunot-noo ako at mabilis na lumapit sa kanya."Ma, bakit nandito ka pa? Hindi ba alas-siyete ang pasok mo sa mansyon? Baka mahuli ka."Dahan-dahan siyang napatingin sa akin at pilit na ngumiti."Ayos lang ako, anak."Hindi ako naniwala dahil namumutla siya. At halatang nanghihina. Lumuhod ako sa harapan niya at hinawakan ang kamay niya."Ma, ang lamig ng kamay mo. Teka nga..."Marahan kong idinampi ang palad ko sa noo niya.Mainit.Hindi nam

SOFIALimang araw na rin ang lumipas mula nang maospital si Mama.Malaki ang ipinagbago ng takbo ng mga araw namin. Hindi na siya pumapasok sa mansyon at mas madalas ko na siyang makitang nagpapahinga sa bahay. Noong una, nahihirapan siyang tanggapin ang sitwasyon niya dahil sanay siyang kumikilos buong araw. Ngunit paulit-ulit ko siyang pinapaalalahanang mas mahalaga ang kalusugan niya kaysa sa trabaho.Nang makarating ako sa Étoile Maison nang umagang iyon, agad akong nagtungo sa opisina ni Andrew para sa pagpapatuloy ng orientation ko.Pagkatok ko pa lamang ay narinig ko na agad ang boses niya."Pasok."Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at nakita ko siyang nakaupo sa harap ng mesa habang abala sa pagbabasa ng ilang dokumento."Good morning."Napatingin siya sa akin at bahagyang ngumiti."Good morning. Ang aga mo ngayon.""Siyempre. Ayokong bigyan ka ng dahilan para pagalitan mo na naman ako.""Himala. Marunong ka na palang matakot.""Hindi ako natatakot. Ayoko lang masayang ang t

SOFIAPaglabas ko sa opisina ni Andrew ay mahigpit kong niyakap ang folder na ipinadala niya sa akin. Hindi ko maintindihan kung ano ba talaga ang nangyari sa loob ng ilang minuto. Kanina ay maayos kaming nag-uusap. Kalmado ang boses niya at maayos niyang ipinapaliwanag ang mga bagong dokumentong hahawakan ko. Nang dumating lang ang kaibigan niyang si Jinu ay bigla siyang nagbago na para bang ibang tao ang kaharap ko.“Anong eksena ng hayop na iyon? Bakit bigla na lang siyang naging pasigaw at bossy? Nababaliw na ba siya?” inis kong tanong sa sarili.Mabilis akong naglakad pabalik sa mesa ko at agad na umupo. Pilit kong binuksan ang folder para ipagpatuloy ang trabaho pero wala akong maintindihan sa mga binabasa ko. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang paraan ng pagsasalita niya kanina.Hindi ko namalayang namumuo na pala ang mga luha sa mga mata ko. Hindi dahil napahiya ako. Mas nainis ako sa sarili ko dahil hinayaan kong maapektuhan ako sa sinabi niya.Mabilis kong pinunasan ang