ログインMay mga sandaling puno ng tamis, lambing, at pagkakaintindihan, na tila ba tunay na mag-asawa kami at puno ng wagas na pagmamahalan. Sa mga oras na iyon, nakakalimutan ko ang lahat—ang kontrata, ang mga kaaway, ang mga alalahanin sa hinaharap. Kapag hawak niya ang aking kamay nang marahan, kapag ang kanyang mga halik ay dahan-dahang dumadampi sa aking noo at pisngi, at kapag ang kanyang mga salita ay puno ng pag-aalaga, pakiramdam ko ay wala nang ibang mundo maliban sa amin. Ngunit sa kabilang banda, mayroon ding mga matitinding alitan at pagtatalo na tila bumabalik sa amin nang walang babala. Ang mga pagtatalong ito ay hindi lamang dahil sa hindi pagkakaunawaan, kundi madalas ay dulot ng aming matinding pagmamalaki at ang takot na magpakita ng kahinaan. Si Damon, na sanay na laging nasa tuktok, laging may hawak ng kontrol, ay nahihirapang ipakita ang kanyang tunay na nararamdaman nang walang pagtatanggol. Ako naman, na lumaki sa mundong kailangang maging matatag upang hindi madurog,
Sa loob ng tatlumpung araw na tila ibinigay ng tadhana bilang panahon ng paghihintay at paghuhusga, lalong gumugulo ang isip at puso naming dalawa. Ang bawat araw na lumilipas ay hindi lamang pagbibilang ng oras na natitira bago matapos ang kontrata, kundi naging panahon din ng pagtuklas sa mga damdaming matagal nang itinago sa likod ng mga kasunduan at tungkulin. Sa paningin ng marami, kami ay mag-asawa na—matatag, makapangyarihan, at walang kinatatakutan. Ngunit sa pagitan ng apat na sulok ng aming tahanan, may isang malaking pader na unti-unting nabubuo, gawa ng hindi pagkakaunawaan, takot, at ang matinding pagnanais ni Damon na hawakan ang lahat ng bagay, kasama na ang aking sarili. Ramdam ko ito sa bawat kilos niya. Sa bawat pagbabalik ko galing sa labas, sa bawat pag-uusap ko sa ibang tao, at maging sa bawat ngiti na ibinibigay ko sa iba, laging may tingin na puno ng pag-aangkin—isang tingin na nagsasabing ikaw ay akin, at wala nang ibang pwedeng humawak o tumingin sa iyo.
Mabilis ang takbo ng sasakyan pabalik sa siyudad. Kahit na tahimik ang paligid, magulo ang isip ko. Ang kapayapaang naramdaman ko sa probinsya ay tila napalitan agad ng kaba at pag-aalala. Ang tawag ni Ginoong Reyes ay sapat na para ipaalam sa akin na hindi maayos ang sitwasyon, at may gumagalaw na naman sa likod ng mga anino. Sa bawat kilometrong aming nilalakbay, lalo kong naiisip si Damon. Paano siya? Nasa maayos ba siyang kalagayan? Matagumpay ba nilang nailigtas ang mga ebidensyang matagal naming hinanap? Ang mga tanong na ito ay paulit-ulit na bumabalot sa aking isipan habang tinititigan ko ang mabilis na paglipas ng mga tanawin sa labas ng bintana. Nang makarating kami sa tapat ng malaking bahay ng mga Blackwood, agad kong napansin ang pagbabago sa paligid. Mas marami ang mga tauhan na nakabantay, seryoso ang kanilang mga mukha, at tila nasa alerto ang lahat. Bago pa man ako makababa, nakita ko na si Damon na naghihintay sa may pintuan. Sa sandaling tumama ang aming mga mata
Ilang araw matapos ang aming pag-uusap tungkol sa mga ebidensya at sa mga banta na dumarating, naramdaman ko ang bigat ng ibang bagay na matagal ko nang itinatago sa aking isipan. Sa kabila ng kaguluhan sa buhay namin ni Damon, hindi ko makalimutan ang aking pamilya—lalo na ang aking ina na naiwan sa aming munting tahanan sa probinsya. Isang hapon, habang tahimik kaming kumakain ng hapunan, huminga ako nang malalim at pinaghandaan ang mga salitang sasabihin ko. Alam kong abala si Damon sa paghahanda para sa susunod na hakbang, at baka mag-alala siya kapag nalaman niyang aalis ako pansamantala. “Damon,” panimula ko nang mahina, habang ibinababa ang aking kubyertos. “Mayroon akong gustong sabihin sa iyo.” Tumingin siya agad sa akin, at sa kanyang mga mata ay agad na nabasa ang pag-aalala. “Ano iyon? May problema ba?” Umiling ako at pilit na ngumiti. “Wala naman. Pero… matagal na akong hindi nakakauwi sa amin. Mula noong pumunta ako dito sa siyudad at pumasok sa ating kasunduan, ilan
Matapos ang gabing iyon ng pag-amin, tila nagbago ang ihip ng hangin sa pagitan namin ni Damon. Hindi na tulad ng dati na laging may pader na naghahati sa amin—may mga salitang hindi binibitawan, may mga tingin na mabilis na iniiwasan, at may damdaming pilit na ikinukubli. Ngunit kahit naging mas malinaw na ang aming nararamdaman, hindi ibig sabihin ay nawala na ang lahat ng gulo at pagsubok. Sa katunayan, mas lalo pa itong naging komplikado dahil ngayon, mayroon na kaming mas malalim na dahilan para mag-alala at mag-ingat. Nagising ako kinabukasan na may kakaibang gaan sa dibdib, pero may halong kaba pa rin. Pagbaba ko sa sala, naabutan ko si Damon na nakatayo sa malaking bintana, nakatingin sa labas habang hawak ang isang tasa ng kape. Nang marinig niya ang aking mga hakbang, lumingon siya agad, at ang ngiting ibinigay niya sa akin ay hindi na pilit o pormal—ito ay ngiting galing sa puso. “Magandang umaga,” bati niya, lumapit agad at marahang hinalikan ang aking noo. “Nakatulog ka
DAMON’S POV Akala ko ay sapat na ang pag-alis ko sa pwesto para makapagpokus sa paghahanap ng ebidensya. Akala ko ay madali lang ang lahat—gagawin ko ang aking tungkulin, susundin ang kontrata, at sa huli ay makakamit ang katarungan. Pero hindi ko inasahan na ang pinakamalaking hamon ay hindi galing sa mga Montenegro, hindi kina Elise, at hindi man sa aking kapatid. Ang pinakamalaking gulo ay nasa sarili kong puso. Nagsimula ang lahat noong isang hapon. Umuwi ako galing sa pagbisita sa isang matandang empleyado na may hawak pa ng ilang lumang rekord. Pagpasok ko pa lang sa sala, narinig ko ang masiglang tawanan. Doon ko nakita si Lucas na nakasandal sa pader, nakangiti at nakikipagkwentuhan kay Aria. Ang tingin ng kapatid ko ay masyadong mainit para sa isang simpleng pakikipag-usap. Ang kanyang mga kamay ay nakapatong sa likod ng upuan ni Aria, tila gumagawa ng hangganan na siya ang nasa tabi niya. At ang mga salitang binibitawan niya—mga papuri, mga tanong tungkol sa kanyang m
Kinabukasan, nagising ako sa mahinang sikat ng araw na tumatagos sa bintana. Hindi na ako agad bumangon, kundi nakahiga muna saglit habang naaalala ang sinabi ni Damon kagabi. May pupuntahan kami. Hindi trabaho, hindi negosyo. Lihim pa lang.Ngumiti ako nang bahagya. Sa loob ng isang linggong panan
Isang linggo na kaming namumuhay nang magkasama sa iisang bubong, ngunit tila hindi pa rin kami lubusang magkakilala.Malalim na ang gabi. Wala nang ingay na maririnig sa loob ng bahay. Nakaupo ako sa sala, nakabalot sa makapal na kumot habang nanonood ng luma at simpleng teleserye sa telebisyon. W
“Aria, gising na. Alas-siyete na.” Boses iyon ni Damon. Nakatayo siya sa may pintuan, suot na naman ang kanyang karaniwang itim na amerikana at kasuotan. Walang bakas ng ngiti sa kanyang mukha, at blangko lamang ang kanyang mga mata—tila isang makinang walang nararamdaman. “Anong oras ba ‘yan? Sa
Maaga akong nagising kinabukasan.Hindi dahil maingay ang paligid o may gumising sa akin. Kundi dahil mula pa kagabi, hindi mapakali ang aking dibdib at isipan. Paulit-ulit na gumuguhit sa alaala ko ang mga salitang binitawan ni Damon habang nasa balkonahe kami.“Hindi peke ang pagprotekta ko sa iy







