All Chapters of อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง: Chapter 11 - Chapter 20

คนงานในไร่เกือบจะทั้งหมดต่างก็ทยอยเดินเข้ามาที่สำนักกลางไร่ เพื่อเข้าร่วมประชุมประจำเดือน โดยจะจัดขึ้นเดือนละหนึ่งครั้ง เพื่อให้พนักงานและผู้บริหารได้พบปะกันพูดคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็น รวมถึงแจ้งข่าวสารต่าง ๆ ให้ทุกคนได้รับทราบโดยถ้วนหน้ากันพนาและธาราต่างก็รู้สึกประหลาดใจ ที่ครั้งนี้ผู้เป็นพี่ชายคะยั้นคะยอให้มาร่วมประชุมด้วย ส่วนคนงานที่นั่งหน้าสลอนอยู่ ต่างก็มองหญิงสาวที่ยืนยิ้มเฉิดฉายอยู่ข้างพ่อเลี้ยง ซุบซิบนินทากันด้วยความสนใจกาสะลองและเพื่อนร่วมแก๊งต่างก็ยืนกอดอกมองพรรณวรทเป็นตาเดียวกัน รู้สึกหมั่นไส้ตั้งแต่วันที่เธอจูบเวหาต่อหน้าต่อตาที่ร้านกาแฟแล้ว“วันนี้พี่ใหญ่มีเรื่องสำคัญสำคัญอะไรนักหนาวะ ถึงได้คะยั้นคะยอให้พวกเรามาที่นี่ ปกติไม่เห็นจะเข้มงวดขนาดนี้” พนาแอบกระซิบกระซาบกับน้องชายที่ยืนอยู่ข้างกัน“ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันครับ เห็นพาคุณแอลลี่มาด้วยอย่าบอกนะว่า...” ยังพูดไม่ทันจบเวหาก็เริ่มการประชุมขึ้นเสียก่อน ทำให้บทสนทนาจบลงเพียงแค่นั้น“เอาล่ะในเมื่อทุกคนมาอย่างพร้อมหน้ากันแล้ว ผมก็มีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ เรื่องแรกก็คือการจัดงานเลี้ยงประจำปี ซึ่งจะจัดขึ้นไปเดือนหน้านี้ ปีนี้

เย็นวันนั้น.....งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นด้วยความพร้อมใจกันของพรรณวรทและน้องชายทั้งสองของเวหา หลังจากได้ช่วยกันเตรียมงานจนเสร็จ ก็ทำให้เจ้าหล่อนรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าครอบครัวนี้จะไม่มีเสาหลักอย่างบิดาและมารดา แต่ทว่าสามคนพี่น้องก็อยู่กันอย่างมีความสุข เป็นพี่น้องที่รักกันมาก ๆ เห็นแล้วก็รู้สึกอยากมีพี่น้องเหมือนอย่างนี้บ้างวันนี้เธอกะจะเซอร์ไพรซ์พ่อเลี้ยงเวหาด้วยการสวมใส่ชุดพื้นเมือง ซึ่งไปขอยืมมาจากป้าศรีจันทร์ แม้ว่ามันจะดูเทอะทะลำบากเพราะเกิดมาเพิ่งจะเคยใส่ครั้งแรก แต่เจ้าหล่อนก็จะพยายามทำมัน เพื่อเอาชนะเวหาให้ได้“ว้าว! สวยมากเลยค่ะคุณแอลลี่ ไม่นึกเลยว่าคุณจะใส่ได้พอดี”“ขอบคุณนะคะป้าที่ให้หนูยืมใส่ ถ้ายังไงหนูจะคืนให้นะคะ” เธอกล่าวพลางสำรวจความเรียบร้อยของชุด“ถ้าคุณไม่รังเกียจชุดเก่าๆ นี้ป้าให้เลยก็ได้นะคะ มันเป็นชุดสมัยที่ป้ายังเป็นสาว ถึงยังไงก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี”“มันจะดีเหรอคะป้า ของอย่างนี้มันมีคุณค่าทางจิตใจนะคะ” พรรณวรทรู้สึกปลื้มกับน้ำใจของแม่บ้านคนนี้ รู้สึกได้ถึงความดีที่มาจากข้างใน เธอไม่สงสัยเลยว่าทำไมสามพี่น้องแห่งไร่ภูผาถึงได้รักผู้หญิงคนนี้นัก“ดีสิคะ

“คุณใหญ่! ทำไมมานอนตรงนี้เนี่ย”เธอพยายามลุกขึ้นอย่างช้า ๆ สูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อเรียกสติอีกครั้ง เอื้อมมือไปวางหมับบนแผ่นหลังกว้างตบเบา ๆ“คุณใหญ่ลุกขึ้นสิคะ เข้าไปนอนได้แล้ว”“อย่ามายุ่งน่าคนจะนอน” น้ำเสียงอ้อแอ้แทบฟังไม่ได้ศัพท์บ่งบอกว่าเขาดื่มหนักมากแค่ไหนเห็นอย่างนี้พรรณวรทก็กระตุกยิ้มอย่างพอใจ ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นใจขนาดนี้แล้วมีหรือที่จะปล่อยให้โอกาสผ่านพ้นไปง่าย ๆ“ถึงคราวของฉันจริง ๆ ซะทีสินะ คุณไม่รอดแน่คุณใหญ่”เธอใช้เรี่ยวแรงที่มีพยุงร่างกำยำขึ้นจนสำเร็จ จากนั้นพาเดินตรงไปยังห้องนอนของชายหนุ่มอย่างทุลักทุเล ล้มลุกคลุกคลานอยู่นานหลายนาทีจนในที่สุดก็มาถึงเตียงนอนของพ่อเลี้ยงภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายตามสไตล์เจ้าของห้อง ตรงกลางมีเตียงขนาดคิงไซส์ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเด่น โคมไฟหัวเตียงถูกเปิดขึ้นหลังจากพรรณวรททิ้งร่างของเวหาลงตรงกลางเตียงแล้ว“อือ...ขอเหล้าอีกหน่อยไอ้กลาง เอาเหล้ามาให้กูอีกหน่อยสิวะ” คนเมายังคงหลับตานอนขยับตัวไปมาอย่างอยู่ไม่สุขพรรณวรทนั่งมองอย่างชั่งใจอีกครั้ง กำลังคิดว่าหากทำอย่างนี้มันจะได้ผลจริงหรือ เขาจะเชื่อจริง ๆ ใช่ไหมว่ามีอะไรกับ

แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างกระทบลงบนใบหน้าคม เปลือกตาขยับก่อนจะเปิดขึ้นช้า ๆ ความเข้มของแสงทำให้เวหาต้องหลับตาลงอีกครั้ง ยกมือขึ้นมาป้องใบหน้า ก่อนจะลุกขึ้นนั่งในอาการงัวเงีย“สายขนาดนี้แล้วเหรอวะ” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยเบา ๆ พลางยกมือขึ้นทุบที่ขมับเบา ๆ เพราะยังคงรู้สึกมึนที่ศีรษะนิดหน่อยปกติเขาไม่เคยตื่นสายเลยสักครั้ง เพราะต้องเข้าไปในไร่ตั้งแต่เช้าตรู่ โชคดีที่วันนี้เป็นวันอาทิตย์ จึงไม่มีงานที่เร่งด่วนสักเท่าไหร่“อื้อ...ตื่นแล้วเหรอคะคุณ”หืม!!!เสียงหวานที่คุ้นหูทำให้ชายหนุ่มซึ่งอยู่ในอาการงัวเงียเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ หันขวับไปมองก็พบว่าพรรณวรทนอนอยู่ข้าง ๆ ในสภาพที่ล่อแหลม มีผ้าห่มผืนหนาปกปิดตั้งแต่เนินอกลงไป เห็นอย่างนั้นจึงก้มลงมองที่กลางกายตัวเอง พบว่าตอนนี้ไม่ได้สวมใส่อะไรเลย“เหี้ย!”เวหารีบดึงผ้าห่มผืนเดียวกันนั้นมาปกปิดของสงวนไว้“เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” พรรณวรทเองก็พยายามดึงกลับคืนมาสุดชีวิต ไม่งั้นเธอเองก็จะอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเช่นกัน“มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย” เวหาใช้มือทั้งสองข้างปกปิดของสงวน ก่อนจะกระโจนลงจากเตียงเพื่อไปหยิบผ้าเช็ดตัวมานุ่งอย่างร

“นี่ฉันยังไม่ตายใช่ไหม” หญิงสาวเอ่ยขณะยังคงหายใจเหนื่อยหอบ เปลือกตาสวยเปิดขึ้นช้า ๆ ก่อนจะพบว่าคนที่กำลังอุ้มเธอคือพ่อเลี้ยงเวหานั่นเอง“คุณใหญ่!”“เธอมาทำอะไรที่นี่” เขาเอ่ยถามเสียงดุ“ก็มาหาคุณน่ะสิถามได้”ได้ยินอย่างนั้นเวหาก็ปล่อยเธอลงจนก้นกระแทกพื้นอย่างจัง ยืนกอดอกทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้“โอ๊ย! คุณจะบ้าเหรอจู่ ๆ ก็ทิ้งฉันลง ก้นฉันระบมไปหมดแล้วเนี่ย” เธอโวยวายเสียงดัง ทำหน้าเหยเกพลางลูบที่ก้นตัวเองป้อย ๆ“ก็ปากดีย่างนี้ไงถึงได้เจ็บตัว มีธุระอะไรก็ว่ามา”“คนอุตส่าห์หวังดีเอากับข้าวเที่ยงมาให้ แต่ดูคุณทำกับฉันสิใจร้ายชะมัด”“ผมใจดีกับคุณมามากพอแล้ว จนชีวิตผมต้องมาเจอเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ รีบกลับไปซะก่อนที่ผมจะใจร้ายไปมากกว่านี้”“ไม่กลับ! ฉันจะอยู่ที่นี่กับคุณ ฉันจะกลับก็ต่อเมื่อคุณกลับไปด้วย” เธอลุกขึ้นได้ก็ทำเป็นปากเก่งเหมือนเดิมเวหาชำเลืองมองดูเธอราวกับมีแผนร้ายในใจ ก่อนจะยิ้มมุมปาก“พูดแล้วห้ามคืนคำเด็ดขาดนะ”“แน่นอน” เจ้าหล่อนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ แถมยังยักคิ้วให้เขาอีกต่างหาก“งั้นคุณก็ย้ายมาอยู่ที่นี่กับผม ผมเป็นพวกที่ไม่ชอบความสะดวกสบาย ชอบใช้ชีวิตแบบติดดินอย่างนี้”“ที่นี่เนี่ยนะ