All Chapters of อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง: Chapter 21 - Chapter 30

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...เวหานั่งนอนอยู่บนบ้านต้นไม้จนหลับไปแล้วงีบหนึ่ง รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่ได้ยินคนที่อยู่ด้านล่างส่งเสียงเรียก เป็นเช่นนั้นจึงเข้าใจว่าพรรณวรทอาจจะกลับไปที่บ้านเพื่อให้ป้าศรีจันทร์ทำกับข้าวมาให้แน่ ๆ จึงลุกตึงตังขึ้นแล้วออกไปที่ระเบียงเล็ก ๆ ด้านหน้า ชะโงกหน้าลงไปมองด้านล่างมันผิดคาดกับสิ่งที่คิดไว้ เพราะอีกฝ่ายนั่งอยู่หน้าเตา พยายามก่อไฟแต่ก็ไม่สำเร็จเสียที เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้“นี่คุณ! จะได้กินไหมวันนี้”“รออีกหน่อยไม่ได้หรือไง”“นี่รอมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ จะให้ผมรอไปอีกถึงเมื่อไหร่”“ถ้างั้นคุณก็ลงมาทำเองสิ ฉันไม่อยากจะทำแล้ว”สภาพพรรณวรทแทบดูไม่ได้ ใบหน้าสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบถ่านสีดำ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ในเมื่อความพยายามไม่เป็นผล เธอก็เริ่มท้อ นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้นโดยไม่อายเขาเลยสักนิดเห็นอย่างนั้นเวหาก็รีบลงมาด้านล่าง นั่งลงข้าง ๆ มองเธอไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กำลังโดนแกล้งจนร้องไห้ขี้มูกโป่ง“ทำตัวขี้แยเหมือนเด็กไปได้”“ก็เพราะคุณนั่นล่ะ ฮือ...สั่งให้ฉันทำโน่นทำนี่อยู่เรื่อย รู้ทั้งรู้ว่าฉันทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง” สภาพคนที่เคยทำเป็นเก่งแทบดูไม่ได

กลายเป็นข่าวใหญ่ของไร่ภูผาทันที หลังจากพ่อเลี้ยงเวหาได้ประกาศให้ทุกคนรับทราบ ว่างานเลี้ยงประจำปีที่กำลังจะเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้จะมีอีกหนึ่งงานมงคล นั่นคืองานแต่งระหว่างเขาและพรรณวรท ทำให้เรื่องนี้เป็น ‘Talk of the town ของคนงานในไร่ รวมถึงชาวบ้านในละแวกที่รู้จักกับผู้เป็นเจ้าของไร่แห่งนี้ในระหว่างนั้นมีสัญญาณเตือนบางอย่างที่ทำให้พรรณวรทรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เริ่มหวาดระแวงเพราะมีสายโทรฯ เข้าจากเจ้าหนี้ ซึ่งไม่รู้ว่าเอาเบอร์โทรศัพท์เธอมาจากที่ไหน พอเจ้าแรกโทรฯ มา เจ้าอื่น ๆ ก็ทยอยโทรฯ มากวนจนแทบจะไม่ได้หลับได้นอน จนต้องปิดเครื่องหนีความวุ่นวายอีกครั้งพิธีช่วงเช้าผ่านพ้นไปแล้วจะเหลือก็เพียงงานเลี้ยงตอนเย็น เวหาควบงานทั้งสองเข้าด้วยกัน ทำให้แขกเหรื่อในงานมาอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง ส่วนมากเป็นคนงานในไร่ เพราะเขาเองก็ไม่ได้มีเพื่อนฝูงมากสักเท่าไหร่อยู่แล้ว“เสร็จหรือยังคะคุณแอลลี่”“เสร็จแล้วค่ะ”พรรณวรทตอบกลับผู้จัดการไร่ที่ยืนรออยู่ ลุกขึ้นยืนมองตัวเองในกระจกเงาหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง วันนี้เธอแต่งหน้าทำผมด้วยตัวเอง ส่วนชุดที่สวมใส่นั้นเป็นชุดพื้นเมืองล้านนาธรรมดา ที่เธออ้อนให้เวหาพาไปซื้อในตัวเมือง ห

“จริง ๆ แล้วพ่อกับแม่เราทั้งคู่หมั้นหมายเราไว้ตั้งแต่เด็กแล้วครับ ท่านตั้งใจอยากให้เราทั้งสองตระกูลเป็นทองแผ่นเดียวกัน และวันนี้เราก็ทำให้ความตั้งใจของพวกท่านเป็นจริงแล้ว ก่อนที่เราจะแต่งงานกัน ผมมีโอกาสได้เจอเธอเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง ครั้งแรกเมื่อตอนเรายังเป็นเด็ก เธอวิ่งเล่นในไร่แห่งนี้พร้อมกับผม ยังจำวันนั้นได้ไม่เคยลืม เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักมาก ช่างพูดช่างเจรจา ทำเอาผมหลงจนแทบอยากเอาไปกอดที่ห้องด้วยเลย”“ฮิ้ววว!!!” เสียงแขกที่อยู่ในงานโห่แซวปรบมือดังลั่นด้วยพอใจพรรณวรทยืนอึ้ง รู้สึกเขินอายจนบิดตัวไปมาอย่างรู้สึกดี ไม่นึกว่าเขาจะมีความทรงจำเกี่ยวกับเธอหลงเหลืออยู่ เขาเล่าออกมาได้ย่างเป็นธรรมชาติจนเชื่อว่านั่นคือความรู้สึกจากข้างในจริง ๆ ทำให้เจ้าหล่อนประทับใจเขามากขึ้นไปอีกเวหากล่าวต่อ...“ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ผู้หญิงคนนี้จะเป็นแม่เลี้ยงของไร่ภูผา เป็นคนที่คอยอยู่เคียงข้างผม ขอให้ทุกคนให้เกียรติและเคารพเธอเหมือนอย่างที่เคารพผมด้วยนะครับ”คำพูดที่เขากล่าวออกมาทำเอาพรรณวรทตื้นตันใจจนน้ำตารื้น ยิ้มไม่หุบ เธอไม่ได้คาดหวังว่างานแต่งวันนี้จะทำให้รู้สึกประทับใจมากนัก เพราะมันไม่ได้เ

“คุณจะพาฉันไปไหน คุณขับออกมาจากไร่แล้วนะคุณใหญ่”“แล้วไง...กลัวเหรอ หึ ๆ”“ฉันไม่กลัวเพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”“ดี! ถ้าคุณไม่ยอมรับ ผมจะให้บทเรียนคุณเอง”หลังจากนั้นเวหาก็เอาแต่เงียบ เหยียบคันเร่งมาจนถึงอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งรายล้อมไปด้วยเทือกเขาสูงและป่าธรรมชาติ ถึงแม้บรรยากาศจะดีมาก ๆ แต่ถึงกระนั้นพรรณวรทก็ไม่ยินดีปรีดาสักเท่าไหร่“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม”“ไม่ต้องพูดมากลงรถเดี๋ยวนี้” เขาว่าพลางปลดเข็มขัดนิรภัย“ฉันไม่ลง คุณจะทำอะไรฉัน”“ก็พาคุณมาปล่อยไว้ที่นี่ไงล่ะ สักคืนสองคืนเพื่อทบทวนตัวเอง ว่าสิ่งที่ทำนั้นมันถูกต้องแล้วหรือ”“คุณจะบ้าเหรอ ฉันไม่ลง ไม่มีทางลงแน่ ๆ คุณจะทำอย่างนี้ไม่ได้ ฉันเป็นเมียคุณนะ” พรรณวรทโวยวายเสียงดัง นั่งกอดอกไม่ยอมขยับเขยื้อน“ได้! เดี๋ยวผมจะพาคุณลงไปเอง” เข้าจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราด ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูชายหนุ่มปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วพยายามดึงตัวเธอลงมา แต่ทว่าพรรณวรทใช้เท้าถีบ ส่วนมือทั้งสองกอดที่เบาะรถเอาไว้แน่น“คุณบ้าไปแล้วหรือคุณใหญ่ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย”“คุณนั่นล่ะปล่อย ลงมากับผมซะดี ๆ”“ไม่ลง! ยังไงก็ไม่ลง” เธอเอาแต่ยืนกระต่

เปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วเวหาก็มองหาภรรยา พบเพียงเสื้อผ้าของเธอถูกวางไว้อยู่ที่พื้น ได้ยินเสียงน้ำไหลจึงเดินตรงไปยังห้องน้ำแล้วหยุดที่หน้าประตู ชายหนุ่มยิ้มมุมปากยกมือขึ้นลูบที่ปลายคาง ราวกับมีแผนร้ายในหัว“นี่คุณ! มีใครไม่รู้โทรมาน่ะ”คนที่กำลังยืนอาบน้ำอยู่ใต้ฝักบัวรีบเอื้อมมือไปปิดน้ำ เดินตรงไปยังประตูด้วยความตกใจ เพราะเข้าใจว่าต้องเป็นสายของเจ้าหนี้แน่ ๆ“คุณอย่ารับสายเชียวนะ”“ทำไมล่ะ”“ก็บอกว่าไม่ให้รับไงล่ะ ปล่อยมันไว้อย่างนั้นล่ะ” ทั้งสองสนทนากันผ่านทางประตูห้องน้ำ พรรณวรทรู้สึกร้อนใจจึงหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบตัว เอื้อมมือไปปลดกลอนประตูกึก!เปิดประตูออกมาแล้วก็เห็นชายหนุ่มยืนกอดอกอยู่ในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เจ้าหล่อนชะงักงันก้มลงมองที่มือของเขาเพื่อหาโทรศัพท์มือถือ“มือถือฉันอยู่ไหน”“ผมจะไปรู้ได้ยังไง”“ก็ไหนคุณบอกว่ามีคนโทรฯ มาไงล่ะ”“อ้าว! ผมบอกอย่างนั้นหรือ” เขากล่าวหน้าตาเฉยแล้วเดินต้อนหญิงสาวให้กลับเข้าไปในห้องน้ำ“คุณมันร้าย กล้าหลอกฉันเหรอ” เธอชักสีหน้าอย่างเหลืออด กำมือจะทุบไปที่แผงอกกำยำทว่าเวหากลับรวบตัวเธอไว้ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่สักพักผ้าเช็ดตัวของทั้งคู่ก็