All Chapters of อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง: Chapter 31 - Chapter 40

58 Chapters

ตอนที่ 30 เก็บส้ม

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากที่เคยมีสงครามน้ำลายของเวหาและพรรณวรทอยู่เป็นประจำ ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นสงครามรักไปเสียแล้ว นั่นทำให้น้องชายทั้งสองที่นั่งร่วมโต๊ะต่างก็มองหน้ากันแล้วยิ้ม เมื่อเห็นพี่ชายตักอาหารให้ภรรยาทั้งที่มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน“กินน้อยอย่างนี้มิน่าล่ะถึงได้ผอม อ่ะน่องไก่”“ไม่ต้องตักให้ฉันก็ได้น่า แต่ก็ขอบคุณละกัน” เจ้าหล่อนยิ้มแล้วใช้ส้อมจิ้มน่องไก่ทอดจิ้มซอสพริก นำขึ้นมารับประทานอย่างเอร็ดอร่อย เห็นอย่างนั้นเวหาก็ยิ้มอย่างพอใจ นั่งทานข้าวต่อไปโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้มีใครกำลังจ้องมองอย่างจับผิด“เฮ้อ! ทำไมถึงได้กินเลอะเหมือนเด็ก ๆ ไปได้ ดูสิซอสเลอะปากหมดแล้ว” ว่าแล้วชายหนุ่มก็หยิบกระดาษทิชชูมาบรรจงเช็ดตามขอบปากให้“ไม่ต้องฉันเช็ดเองได้น่า”“อยู่นิ่ง ๆ สิ”เมื่อโดนดุเจ้าหล่อนก็ยอมนั่งนิ่ง ๆ จ้องมองใบหน้าหล่อด้วยความปลื้มใจ หลังจากแต่งงานกันแล้วเขาดูแลปรนนิบัติเธอเป็นอย่างดี ให้เกียรติในฐานะภรรยา เป็นเช่นนี้แล้วพรรณวรทก็รู้สึกผิดที่เข้ามาในชีวิตเขาด้วยการหลอกลวง มาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้บอกความจริงเลย“อะแฮ่ม ๆ” พนาแสร้งทำเป็นกระแอมไอ ทำให้ท
Read more

ตอนที่ 31 อือ

ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เดินวนรอบบริเวณนั้นเพื่อหาไม้มาสอย ทว่ามองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอสักที แดดก็เริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนใบหน้าสวยเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ถอดหมวกปีกกว้างออกมาพัดเพื่อระบายความร้อน“ไม่เห็นจะมีเลยอ่ะ”“คุณหาอะไร” เวหาตะโกนถาม“ก็หาไม้มาสอยส้มน่ะสิ มันพอจะมีบ้างไหม” เธอตอบหน้าเบ้“ผมให้ปีนขึ้นไปเก็บ ไม่ใช่ให้สอยเข้าใจไหมเนี่ย”“ไม่เอาหรอก ฉันไม่ปีนขึ้นไปแน่ คุณจำตอนที่ขึ้นบ้านต้นไม้คุณได้ไหม กว่าจะขึ้นไปได้เกือบตาย”“ไม่งั้นก็ไม่ต้องมาคุยกับผม ไม่ต้องรู้หรอกว่าผมงอนอะไรคุณ แค่นี้ล่ะ”“เดี๋ยว ๆ ฉันขึ้นก็ได้แต่คุณต้องช่วยฉันด้วย”“ช่วยยังไง?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองเธออย่างไม่เข้าใจพรรณวรทรีบเดินไปดึงแขนเขามายืนตรงจุดที่ส้มผลนั้นห้อยโตงเตงอยู่ ก่อนจะยิ้มอย่างมีแผนร้ายในใจ เดินเข้าไปยืนตรงหน้า ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไปกอดต้นคอเอาไว้“คุณจะทำอะไร” เวหาเริ่มเห็นท่าไม่ดี จึงมองซ้ายมองขวาเพื่อดูว่ามีใครอยู่แถวนี้ไหม ไม่ใช่กลัวว่าคนจะเห็น แต่ถ้ามีจะได้บอกให้ไปไกล ๆ เขายิ่งเป็นคนที่ชอบเรื่องตื่นเต้นเร้าใจอย่างนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว“ก็ให้คุณช่วยยังไงล่ะ”“จะเอาอย่างนั้นจริง ๆ เหรอกลางไร่เลยนะ”“ก
Read more

ตอนที่ 32 พี่ภพ

รสจูบหนักหน่วงและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนพรรณวรทแทบจะขาดใจเสียให้ได้ เขาเก่งเหลือเกิน เก่งจนเธอไม่อยากให้ช่วงเวลานี้มันผ่านไป อยากหยุดเวลาเอาไว้ให้นานที่สุด“แฮ่ก ๆ ๆ ส้มโคตรหวานเลย”“แล้วปากฉันไม่หวานเหรอ” เธอถามอาย ๆ“ก็หวาน...แต่หวานคนละแบบ ส้มหวานเจี๊ยบทำให้รู้สึกสดชื่น ส่วนปากคุณหวานละมุนนุ่มลิ้น ทำให้รู้สึกอยาก...” เขาตอบขณะนอนตะแคงข้างเอามือค้ำศีรษะมองเธอ“อยากอะไรคะ” เธอเอียงหน้ามาถาม“ก็อยากจะฟัดคุณไปทั้งตัวยังไงล่ะ ถ้าไม่ติดว่าที่นี่ในไร่ผมคงจะทำอย่างนั้นไปแล้ว”“ถึงคุณอยากฉันก็ไม่ให้อยู่ดี แล้วจะบอกได้หรือยังว่างอนฉันเรื่องอะไร” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นนั่ง ดึงร่างกำยำขึ้นมาเพื่อให้พูดคุยกันได้ถนัดยิ่งขึ้น “ลุกขึ้นมาคุยกันดี ๆ ซิ”“อะไรของคุณอีกเนี่ยนึกว่าลืมไปแล้วเสียอีก” เขานั่งเกาหลังคออย่างอิดออด“ฉันไม่ลืมง่าย ๆ หรอก บอกมาว่าตอนอยู่บนโต๊ะอาหารคุณเป็นอะไร ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น”“ก็...คุณนั่นล่ะที่...บอกว่าไม่ชอบผม” คนพูดก้มหน้างุดไม่ยอมสบตา รู้สึกอายที่จะต้องพูดเรื่องนี้ เธอคอยบอกว่าจะทำให้เขาชอบให้ได้ และตอนนี้มันก็เกิดขึ้นจริง ๆ แล้ว“คุณงอนที่ฉันบอกว่าไม่ได้ชอบคุณงั้นเหรอ จริง ๆ
Read more

ตอนที่ 33 แอลลี่

บรรยากาศภายในห้องรับแขกอบอวลไปด้วยความอึดอัดสำหรับพรรณวรท ตอนนี้ทุกคนมานั่งรวมตัวกันหลังจากช่วยคนที่เป็นลมจนรู้สึกดีขึ้น เมื่อรู้ว่าคนทั้งสองรู้จักกับภรรยา เวหาก็เชิญมาที่บ้าน ให้การต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ทั้งที่ยังไม่ได้ถามไถ่รายละเอียดเลยด้วยซ้ำ“ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ ฉันก็สงสัยตั้งนานว่าหายไปไหน”“ฉันไม่จำเป็นจะต้องบอกแก เพราะเราไม่ใช่เพื่อนกันแล้ว” พรรณวรทไม่แม้แต่จะมองหน้าเพื่อนที่เคยรักมาก แต่กลับถูกหักหลังโดนแย่งแฟนไปเพราะที่บ้านเธอล้มละลาย แต่ปรบมือข้างเดียวมันคงไม่ดังหรอก ถ้าฝ่ายชายไม่เห็นแก่เงินยอมทิ้งเธอแล้วไปอยู่กับเพื่อนสารเลวคนนี้“คุณพูดดี ๆ ไม่ได้เหรอ นั่นลูกค้าของไร่เรานะ แล้วตอนนี้ก็เป็นแขกของผมด้วย” เวหากล่าวตำหนิภรรยาเมื่อเห็นเจ้าหล่อนแสดงกิริยาไม่งามต่อหน้าคนทั้งสอง“แต่ไม่ใช่แขกของฉัน”“งั้นก็นั่งอยู่เงียบ ๆ ไม่ต้องพูด”“ขอบคุณพ่อเลี้ยงมากนะคะที่ต้อนรับพวกเราเป็นอย่างดี” แพมยกมือไหว้อย่างมีมารยาท ในใจยังคงสงสัยว่าเพื่อนมาอยู่ที่นี่ในสถานะอะไร“ไม่เป็นไรครับ คุณทั้งสองเป็นเพื่อนภรรยาผม แถมยังเป็นลูกค้ายังไงก็ต้องต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีอยู่แล้วครับ”“ภรรยา
Read more

ตอนที่ 34 หึง

“หืม...แอลลี่ทำไมเหรอครับ” เวหาเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ“ไม่เอาน่าแพม”“พี่เงียบไปเลย! พี่เองก็มีเรื่องที่จะต้องเคลียร์กับแพม” เธอดุให้แฟนหนุ่มแล้วหันมายิ้มให้เวหา “คือว่า...พ่อเลี้ยงรู้เรื่องที่พ่อของแอลลี่ฆ่าตัวตายไหมคะ”“ทราบครับแอลลี่บอกผมแล้ว”“แล้วรู้ไหมคะว่าทำไมท่านถึงต้องฆ่าตัวตาย”“เรื่องนี้ผมไม่ได้ถามเซ้าซี้ครับเพราะไม่อยากจะทำให้เธอต้องเสียใจอีก”“งั้นฉันจะบอกคุณก็ได้ค่ะ ที่พ่อของแอลลี่ฆ่าตัวตายเพราะธุรกิจล้มละลาย ติดหนี้หัวบาน ไม่มีแม้แต่บ้านจะอยู่ ฉันว่าที่แอลลี่มาแต่งงานกับคุณก็เพราะกำลังจะหาเงินมาใช้หนี้ ฉันเตือนด้วยความหวังดีเพราะรู้ว่าเพื่อนฉันเป็นคนยังไง”“เอาเป็นว่าผมจะระวังตัวละกัน ขอบคุณที่เตือนนะครับ”“อย่าหาว่าฉันละลาบละล้วงเลยนะคะ ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าคุณกับแอลลี่แต่งงานกันได้ยังไง”“แพมไม่เอาน่า” ภพรีบเอ่ยห้ามเพราะไม่อยากจะรับรู้เรื่องนี้“พี่เงียบไปเลยไม่ต้องพูด”“ถ้าคุณอยากรู้ผมเล่าให้ฟังก็ได้ครับ พ่อกับแม่เราทั้งคู่หมั้นหมายเราไว้ตั้งแต่เด็กแล้วครับ แค่นั้นคงจะอธิบายทุกอย่างได้หมดแล้วนะครับ” คนพูดยังคงยิ้มตามมารยาทเช่นเดิม“งั้นเหรอคะ ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องม
Read more

ตอนที่ 35 เชื่อใจ

“อืม...หึงและหวงมากด้วย ผมจะไม่มีทางยอมให้คุณกลับไปหาผู้ชายคนนั้นอีกเด็ดขาด จำเอาไว้ว่าตอนนี้คุณเป็นเมียผมแล้ว ห้ามแม้แต่จะคิดรู้ไหม” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทำเอาพรรณวรทรู้สึกดีเป็นบ้า ไม่เคยโดนหึงหวงอย่างนี้มาก่อน แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขารักเธอจริง ๆ ไม่ได้เสแสร้งอะไรทั้งนั้น“รู้แล้วค่ะ คุณเองก็เหมือนห้ามไปให้ท่าผู้หญิงคนไหนเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะตัดไอ้นั่นคุณไม่ให้มีอะไรกับใครได้อีกเลย”“โห...ใจร้ายจัง ถ้าตัดแล้วผมว่าคนที่จะเสียใจที่สุดก็คงเป็นคุณมากกว่า” เขายิ้มเจ้าเล่ห์“สะใจล่ะสิไม่ว่า ““ไม่ต้องมาพูดเลย คุณน่ะติดไอ้นี่ผมยิ่งกว่าอะไร ถ้ามันโดนตัดแล้วผมจะเอามันไปตอบสนองความต้องการของคุณได้ยังไงล่ะ หึ ๆ”“คนบ้า! คุณพูดบ้าอะไร ฉันไม่ใช่คนหื่นกามอย่างคุณหรอกนะ” พรรณวรทยกมือขึ้นฟาดที่ต้นแขนเขาแรง ๆ ฉายรอยยิ้มแห่งความเขินอายออกมาประดับบนใบหน้าสวย เขาทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นกลับมาเป็นปกติได้ในเวลาอันสั้น แล้วอย่างนี้จะไม่ให้รักได้อย่างไรกันเวหาจับมือเธอขึ้นมาดอมดม กดปลายจมูกลงอย่างแนบแน่น จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสวย สะกดเธอให้ยืนนิ่งราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความเสน่หา“ไม่ว่าคุณจะผ่านอะไรมา แต
Read more

ตอนที่ 36 แค่นี้ล่ะ

“กาแฟได้แล้วค่ะ”“ขอบใจ”คำขอบใจที่ห้วนสั้นและแข็งกระด้างทำให้กาสะลองชะงักงัน ชำเลืองมองหน้าลูกค้าสาวสวยที่แต่งตัวดูดี ช่างผิดแปลกจากคำพูดคำจาเสียเหลือเกิน แม้จะไม่พอใจแต่เธอก็ยอมเดินออกไปจากตรงนั้นด้วยสีหน้าไม่รับแขกจิบกาแฟแล้วแพมก็หันไปเอ่ยกับแฟนหนุ่ม ที่ตอนนี้เอาแต่สนใจกวาดตามองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง“พี่ภพคะ!”“.....”“พี่ภพ!!!”“มีอะไรเหรอครับแพม เรียกซะเสียงดังเชียว” ชายหนุ่มรีบหันขวับมามองหน้าแฟนสาว ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่พอใจเอามาก ๆ“พี่ภพเหม่ออะไรคะ”“เปล่า...พี่แค่มองดูไปเรื่อยเปื่อยไม่มีอะไรหรอก”“ให้มันจริงเถอะ”“จริงสิครับ พี่จะไปมองใครได้ล่ะก็แฟนพี่ออกจะสวยขนาดนี้” ไม่ว่าเปล่าภพโน้มใบหน้าเข้ามาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่เพื่อเอาใจ“ไม่ต้องมาปากหวานแต่เช้าเลย รีบ ๆ ดื่มแล้วเราจะได้ไปเที่ยวกันต่อ”“ครับผม ได้ยินข่าวว่าแถวนี้มีน้ำตกด้วยไปเที่ยวกันไหม”“อื้ม ดีเหมือนกันค่ะ” เธอยิ้มให้แฟนหนุ่มอย่างอารมณ์ดี ซบแก้มขาวที่ต้นแขนแกร่งอย่างออดอ้อน ไม่อายสายตาลูกค้าคนอื่น ๆ ที่กำลังมองมาเลยสักนิดอีกมุมหนึ่ง...กาสะลองและผองเพื่อนต่างก็มองคนทั้งสองด้วยความหมั่นไส้ เมื่อเห็นสีหน้าร
Read more

ตอนที่ 37 ไหนบอกว่ารัก

เวหาเป็นไกด์นำเที่ยวได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงาน จากไร่องุ่นไปถึงไร่ส้ม และท้ายที่สุดก็มาถึงน้ำตกที่นี่ไม่ค่อยมีคนมากนักเพราะเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล ส่วนมากจะเป็นนักท่องเที่ยวของไร่เองและชาวบ้านในละแวกนี้ซึ่งก็มีไม่ค่อยเยอะสักเท่าไหร่“น้ำใสมาก ๆ เลยค่ะพี่ภพ”เมื่อเห็นธารน้ำที่ใสจนเห็นตัวปลาแหวกว่ายไปมา ผู้มาใหม่ก็ยิ้มด้วยความตื่นตาตื่นใจ แต่สำหรับเจ้าถิ่นกลับรู้สึกเฉย ๆ เพราะเห็นบ่อยจนชินตาไปเสียแล้ว“ฉันขอตัวไปเดินเล่นแถวน้ำตกนะคะ คุณจะไปกับฉันด้วยไหม” พรรณวรทเอ่ยกับผู้เป็นสามี รู้สึกอึดอัดและเบื่อขี้หน้าสองคนนี้เต็มที“เดี๋ยวผมตามไปละกัน ระวังด้วยล่ะยิ่งว่ายน้ำไม่เป็นอยู่ด้วย” เขากล่าวอย่างรู้สึกเป็นห่วง“ค่ะ”พรรณวรทเดินไปได้สักพัก แพมก็ยืนคิดอะไรบางอย่างก่อนจะหันไปเอ่ยกับแฟนหนุ่มบ้าง“งั้นแพมไปคุยกับแอลลี่แปบนึงนะคะเดี๋ยวมา”“จะเอาอย่างนั้นจริง ๆ หรือ” ชายหนุ่มหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ กลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้น“แปบเดียวค่ะ แพมมีเรื่องจะคุยกับแอลลี่ไม่นานหรอก” เธอว่าแล้วหันไปเอ่ยกับเวหา “หวังว่าพ่อเลี้ยงคงจะอนุญาตนะคะ”“ทำไมผมจะต้องห้ามด้วยล่ะ ในเมื่อพวก
Read more

ตอนที่ 38 จะเอายังไงดี

ดวงสุริยันเคลื่อนลอยคล้อยต่ำลง ความมืดมิดเข้ามาแทนที่ความสว่าง สรรพสัตว์ร้องประสานเสียงดังกึกก้องพงไพร เพิ่มความหวาดกลัวให้กับหญิงสาวที่นั่งกอดเข่าร้องไห้ อยู่ท่ามกลางความมืดมิดเพียงลำพังความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้พรรณวรทวิ่งออกมาอย่างไร้จุดหมาย จนตอนนี้ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน มองไปรอบตัวก็พบเพียงป่าไม้ยืนต้นสูงตระหง่าน ไม่มีทางที่เธอจะหาทางออกไปได้เลย“ฮือ...พ่อคะช่วยหนูด้วย ตอนนี้หนูไม่เหลือใครแล้ว แม้กระทั่งคุณใหญ่เองก็ไม่เชื่อใจหนูแล้ว หนูอยากไปอยู่กับพ่อเหลือเกินค่ะ”“ตายไปก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องกลับไปเป็นภาระคุณอีก ถึงอย่างไรคุณก็ไม่เคยแคร์ฉันอยู่แล้วนี่” แม้คำพูดจะตัดพ้อต่อว่าผู้เป็นสามี ทว่าในตอนนี้เธอกลับอยากเห็นหน้าเขามากที่สุด ในช่วงที่หวาดกลัวและท้อแท้กับชีวิตอยากมีอ้อมกอดอุ่น ๆ ของเขาคอยให้กำลังใจกึก!เสียงเหมือนคนเหยียบกิ่งไม้แห้งทำให้พรรณวรทรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้ ไม่ให้เสียงสะอื้นไห้เล็ดลอดออกมา เธอพยายามนั่งนิ่ง ๆ กวาดสายตามองไปรอบตัวเพื่อดูว่าเสียงนั้นเป็นคนหรือสัตว์กันแน่“มึงว่าวันนี้เราจะได้สักตัวไหมวะ”“ได้สิวะฝีมือระดับนี้แล้ว ว่าแต่ทำไมวันนี้สัตว์ป่ามันพร้อม
Read more

ตอนที่ 39 แขก

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับป้า เพราะผมจะตามหาแอลลี่ให้เจอแน่นอน พวกมึงพาคนไปหาให้ทั่วไร่อีกครั้งนะ” เวหาสั่งน้องชายทั้งสอง“แล้วพี่ใหญ่ล่ะครับ” ธาราถาม“กูจะออกไปตามหานอกไร่”“พี่ใหญ่หมายถึงป่าท้ายไร่เหรอครับ” น้องชายคนเล็กถามต่อ“ใช่”“แต่ที่นั่นมันอันตรายนะครับพี่ใหญ่”“ยิ่งอันตรายกูยิ่งต้องไป เพราะถ้าแอลลี่หลงไปที่นั่นจริง ๆ จะได้ไปช่วยให้ทันเวลา”“ถ้างั้นพวกผมจะไปด้วย”“ไม่ต้อง! พวกมึงนำทีมแยกย้ายกันหา มีอะไรให้รีบรายงานกูตลอดเวลา”“งั้นก็ได้ครับ” พนารับคำสั่งพี่ชายอย่างเสียมิได้ ทั้งที่อยากจะไปด้วยใจแทบขาด“ดูแลตัวเองด้วยนะคะคุณใหญ่ ใคร ๆ ก็รู้ว่าแถวนั้นมันอันตราย”“ขอบคุณครับป้า ไม่ต้องห่วงผมจะระวังตัวเองให้มากครับ” กล่าวกับป้าศรีจันทร์แล้วเวหาก็หันไปเอ่ยกับน้อง ๆ “แยกย้ายกันได้แล้วพวกมึง”“ครับพี่ใหญ่ ระวังตัวด้วยนะพี่”“เออ ๆ กูจะระวังตัว ทำอย่างกับกูเป็นเด็กไปได้นะพวกมึงอ่ะ กูพี่ใหญ่ของพวกมึงนะเว้ย” คนพูดฝืนยิ้มเพื่อให้น้อง ๆ ทั้งสองสบายใจ ทั้งที่เป็นห่วงภรรยาใจแทบขาดแล้ว“รู้แล้วครับ” ทั้งสองหนุ่มกล่าวขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน“รู้แล้วก็ไปดิวะ”ได้ยินอย่างนั้นสองหนุ่มหล่อก็รีบวิ่งลงไ
Read more
PREV
123456
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status