All Chapters of อ้อนรักคุณพ่อเลี้ยง: Chapter 41 - Chapter 50

“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้เลย!” เมื่อรู้ว่าคนที่กำลังถูกโบยคือสามี พรรณวรทก็รีบวิ่งเข้าไปห้าม ทิ้งตัวลงนอนกอดร่างที่บอบช้ำอย่างหวงแหน ทุกคนที่ยืนดูอยู่ต่างก็ส่งเสียงฮือฮากันให้แซ่ด เพราะคนทั้งสองนี้เป็นคนแปลกหน้าที่เข้ามาในหมู่บ้าน แถมยังรู้จักกันอีกด้วย“แอลลี่! คุณอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” แม้จะเจ็บปวดเจียนจะขาดใจตาย ทว่าเวหายังคงยืมได้เมื่อเห็นหน้าภรรยา น้ำตาแห่งความตื้นตันใจไหลบ่าลงมาเป็นทางด้วยความดีใจ“ยังจะมาห่วงฉันอีกเหรอ คุณน่ะจะตายแล้วรู้ไหม” เธอร้องไห้อย่างหนักหน่วงเมื่อเห็นสภาพของผู้เป็นสามี ใบหน้าฟกช้ำจากการถูกซ้อมมาอย่างหนักแถมยังโดนโบยอีกต่างหาก“เอาผู้หญิงคนนี้ออกไป! ข้าเอะใจตั้งแต่เอ็งพามันมาแล้วว่าน่าจะเป็นสายให้พวกโจร มึงโดนมันหลอกแล้วไอ้หลง” ผู้ใหญ่บ้านสั่งเสียงแข็ง“ฉันว่าไม่น่าจะใช่หรอกผู้ใหญ่ ดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวแล้วน่าจะเป็นคนเมือง ฉันว่าถามเอาความให้แน่ใจก่อนจะตัดสินดีกว่าไหม” นายอาหลงพยายามหาทางช่วยคนแปลกหน้าทั้งสอง“งั้นข้าจะลองถามพวกมันดูอีกครั้งก็แล้วกัน”ผู้ใหญ่บ้านเดินตรงมาหาคนทั้งสอง ที่นอนกอดกันร้องไห้อยู่ตรงกลางลาน ใช้สายตาเพ่งมองอย่าง

“ไม่ว่าคุณจะมาด้วยจุดประสงค์อะไรผมก็ไม่แคร์ ผมรักที่คุณเป็นคุณนะแอลลี่ ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะนะ...ขอร้องนะคนดีของผม”“โอกาสมันหมดตั้งแต่ฉันเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วล่ะ พอกันทีกับความรักห่วย ๆ แบบนี้” เธอพยายามแกะมือเขาออกจนสำเร็จ แล้วรีบวิ่งออกไปจากกระท่อม ปล่อยให้ผู้เป็นสามีอยู่ในนั้นเพียงลำพังเวหาได้แต่นอนแผ่หลาแบกรับความเจ็บปวดทั้งกายและใจอย่างทรมาน นี่เขาทำให้เธอโกรธและเกลียดถึงเพียงนี้เชียวหรือ เขาผิดเองที่ทำให้เธอต้องเสียใจ..พรรณวรทเดินร้องไห้ออกมาจากกระท่อมก่อนจะหยุดอยู่ที่แคร่ไม้ไผ่ อารมณ์ที่ยังคงคั่งค้างทำให้เจ้าหล่อนปล่อยโฮออกมาครั้งใหญ่ ก่อนจะพยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มขาวไปด้วย“ถือว่าเราหายกันแล้ว ฮึก...คุณเป็นฝ่ายทำให้ฉันเสียใจก่อนเองนะ” รอยยิ้มน้อย ๆ ฉายบนใบหน้าสวยแม้จะยังมีคราบน้ำตาบ้างก็ตามทีสิ่งที่เธอกล่าวไปนั้นเป็นแค่การเอาคืน ถึงแม้จะโกรธมากแค่ไหนก็ตาม แต่ชีวิตนี้ก็ไม่สามารถขาดผู้ชายที่ชื่อเวหาได้“พี่สาวร้องไห้ทำไม”เสียงเด็กชายทำให้เธอสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ไม่รู้ว่ากำปุ้งเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เจ้าตัวเล็กมายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล

ฟอดดด!!!“คุณใหญ่! ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ”“ก็ผมอดใจไม่ไหวนี่นา คุณมันน่าฟัดมารู้ตัวไหม กลิ่นตัวหอม ๆ ของคุณยั่วผมจนจะลงแดงตายแล้วรู้ไหม” คนพูดจ้องมองเธอราวกับเสือตัวร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ในทุกวินาที“อีกนานเหอะ คุณได้ลงแดงตายแน่ ๆ”“แอลลี่...คุณจะใจร้ายกับผมถึงขนาดนั้นเชียวหรือ”“ใช่! ฉันใจร้ายได้มากกว่าที่คุณคิดก็แล้วกัน อ้อ! ฉันมีเรื่องจะขอคุณ”“ผมโอเคครับ”“ฟังฉันก่อนสิคะค่อยตัดสินใจ”“งั้นก็ว่ามาสิ ไม่ว่าคุณจะขออะไรผมให้ได้ทุกอย่างนั่นล่ะ”“ฉันว่าจะรับกำปุ้งมาอุปการะส่งเสียให้เรียนหนังสือค่ะ ครอบครัวนี้ช่วยเหลือเราตั้งหลายอย่าง ฉันคิดว่านี่น่าจะเป็นการตอบแทนที่ดีที่สุดแล้ว ถ้ากำปุ้งได้เรียนหนังสือมีความรู้ อาจจะกลับมาพัฒนาหมู่บ้านให้ทุกคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีมากกว่านี้ก็ได้นะคะ”“เมียผมทั้งสวยทั้งใจดีมาก ๆ เลยรู้ตัวไหม ผมโอเค เรื่องดี ๆ แบบนี้ใครจะปฏิเสธได้ลงคอล่ะ”“ขอบคุณนะคะ งั้นเราเตรียมตัวเดินทางกันเลยดีกว่า ป่านนี้ทุกคนคงจะรอกันอยู่แล้ว”“ครับผม”ก่อนจะแยกย้ายกันไปจากตรงนั้น เวหาก็อดใจไม่ไหว ดึงร่างบอบบางเข้ามาประกบจูบ ตักตวงลมหายใจเธออย่างดูดดื่มและเร่าร้อน ปลดปล่อยความ

คู่รักเมืองกรุงที่เข้ามาพักแรมในไร่ภูผานานหลายวันแล้ว กำลังเดินถือสัมภาระมาที่ร้านกาแฟในยามเช้า เพื่อเติมพลังก่อนจะเดินทางกลับ โดยทั้งสองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้พรรณวรทได้กลับมายังไร่อย่างปลอดภัยแล้ว หากไม่มีใครบางคนตั้งใจจะมาแจ้งข่าวให้รู้เมื่อเป้าหมายหย่อนก้นลงที่โต๊ะแล้ว บริกรสาวสวยเจ้าเดิมก็เดินเข้าไปทักทายทันที“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีคะ”“ผมขอกาแฟแก้วนึงครับ”“ฉันก็เหมือนกัน”“ได้เลยค่ะ เอ...ว่าแต่วันนี้คุณลูกค้าจะกลับแล้วเหรอคะ”“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” ภพเงยหน้าขึ้นถามเมื่อเห็นเจ้าหล่อนไม่ยอมเดินไปเสียที“เปล่าค่ะแค่จะมาแจ้งข่าว ไม่ทราบว่าพวกคุณรู้เรื่องหรือยัง”“เรื่องอะไร” แพมเองก็ขมวดคิ้วถาม รู้สึกไม่ชอบใจกับท่าทางและสีหน้าของกาสะลอง“ฉันพอจะรู้ว่าพวกคุณเป็นเพื่อนกับแม่เลี้ยง เลยมาบอกข่าวดีน่ะค่ะ ตอนนี้แม่เลี้ยงกลับมาที่ไร่อย่างปลอดภัยแล้วนะคะ ไม่คิดจะไปร่ำลาก่อนกลับสักหน่อยหรือ บางทีคนที่ผลักคุณตกลงไปในน้ำอาจจะอยากขอโทษก็เป็นได้นะ”“แอลลี่กลับมาแล้ว!” ได้ยินอย่างนั้นภพก็ยิ้มด้วยความดีใจ จนทำให้คนที่นั่งข้างกันมองด้วยหางตาอย่างไม่พอใจ“พี่ภพ!”“ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉั

เวหามองตามหลังครู่หนึ่งแล้วหมุนตัวเดินกลับมา ก็เห็นภรรยาสุดที่รักยืนอยู่ตรงหน้า ตกใจจนสะดุ้งโหยงเลยทีเดียว“เฮ้ย! มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะครับ”“ตกใจอะไรขนาดนั้นคะคุณ ทำอย่างกับฉันเป็นผีสางนางไม้ไปได้” เจ้าหล่อนทำหน้ายักษ์ใส่ผู้เป็นสามี“เปล่าสักหน่อย แค่ตกใจในความสวยของคุณน่ะ”“ปากหวานไปเรื่อย อย่าไปปากหวานอย่างนี้กับผู้หญิงที่ไหนเด็ดขาดนะคะ”“ไม่แน่นอนครับ เพราะมีเมียทั้งสวยและเก่งเรื่องบนเตียงอย่างนี้ใครจะนอกใจได้ลงคอล่ะ”ฟอดดด!!!ว่าแล้วก็โน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่ พรรณวรทรีบมองไปรอบตัวเพื่อดูว่ามีใครมาเห็นเข้าหรือไม่“นี่มันหน้าบ้านนะคะอายคนอื่นมั่งเหอะ”“จะอายทำไมในเมื่อที่นี่บ้านผม ไอ้น้องชายสองตัวนั่นมันก็เข้าไร่ไปแล้ว ป้าศรีจันทร์ก็อยู่ในครัว”“ค่ะ ๆ ๆ คุณพ่อเลี้ยงผู้เจ้าเล่ห์ ฉันยอมแพ้คุณแล้ว แล้วนี่จะเข้าไร่เลยไหมฉันจะได้ไปด้วย”“เข้าสิครับ แต่คุณอยู่บ้านเถอะจะได้พักผ่อนให้เต็มที่”“คุณไปฉันก็ต้องไปสิคะ จะนอนอยู่บ้านได้ยังไงกัน”“เอาน่าแค่วันเดียวเอง”“ก็ได้ค่ะ งั้นตั้งใจทำงานนะ เย็นนี้ฉันจะให้ป้าศรีจันทร์สอนทำกับข้าว รีบกลับมาชิมฝีมือฉันนะคะ”“โอเคครับ”ทั้งสองส่งยิ้ม