جميع فصول : الفصل -الفصل 60

คล้อยหลังแทนไทที่เดินออกจากห้องไปพร้อมรอยยิ้ม คุณนายมาลินียังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา คิ้วที่วาดแต่งมาอย่างดีขมวดเข้าหากันจนเป็นปม "นพ" เธอเอ่ยเรียกเลขาคนสนิทของลูกชายที่ยืนรอหน้าประตู นพก้าวเข้ามา ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย "ครับคุณนาย มีอะไรให้ผมรับใช้เพิ่มเติมไหมครับ" "เรื่องที่ตาแทนเล่าเมื่อกี้ เธอคิดว่ายังไง" คุณนายมาลินีสบตาเลขาหนุ่ม แววตาจับผิดและเคลือบแคลง "เด็กผู้หญิงสองคนที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ คนนึงเกิดในครอบครัวเศรษฐีวันๆ เอาแต่ผลาญเงิน ส่วนอีกคนเกิดในครอบครัวหาเช้ากินค่ำ แต่จู่ๆ วันที่รับลูกกลับจากโรงพยาบาล แม่ของเด็กกลับมีเงินก้อนใหญ่ติดมือมาด้วย เงินที่บอกว่าแลกมาด้วยเลือดเนื้อ" นพขยับแว่นตา ประมวลผลอย่างรวดเร็ว "ถ้ามองในมุมของความน่าจะเป็น คุณชาร์มกับคุณน้ำอิงอาจจะเป็นฝาแฝดกันครับ และครอบครัวของคุณชาร์มอาจจะ ซื้อตัวเด็กคนใดคนหนึ่งไป หรือไม่ก็อาจจะเป็นการอุ้มบุญที่ผิดกฎหมาย" "นั่นแหละที่ฉันสงสัย นังชาร์มทำตัวเหลวแหลกมาตั้งแต่ก่อนแต่งงาน นิสัยเห็นแก่ตัว รักสบาย แถมเลือดเย็นผลักผัวตกบันไดได้ลงคอ สันดานแบบนั้นไม่เหลือความอ่อนโยนแบบหนูน้ำอิงเลยสักนิด ถ้าสมมติว่าสองคนนี้เป็นแฝด

ริมฝีปากอวบอิ่มถูกปล่อยให้เป็นอิสระ น้ำอิงหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด แผ่นหลังบางยังคงแนบชิดติดผนังกระจกห้องออกกำลังกาย สองมือเล็กยันแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเอาไว้แน่นรสจูบเมื่อครู่ยังทิ้งความร้อนผ่าวและสัมผัสวาบหวามไว้ แต่กลับไปกระตุกปมความรู้สึกที่พยายามกดทับมาตลอด"ที่คุณบอกว่าจีบ" น้ำอิงเบือนหน้าหนีปลายจมูกโด่งที่คลอเคลียลงมา สูดลมหายใจเข้าลึกเรียกความกล้า ช้อนตากลมโตสบกับผู้ชายเหนือร่าง "ที่คุณทำแบบนี้ เพราะน้ำหน้าเหมือนคุณชาร์มหรือเปล่าคะ"คำถามนั้นทำให้พีรวิศชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมกริบที่แพรวพราวด้วยแรงอารมณ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ลงจนน่ากลัว เขาไม่พอใจอย่างรุนแรงที่ถูกเปรียบเทียบกับอดีตแต่น้ำอิงไม่ยอมหยุด เธอตัดสินใจแล้วว่าถ้าจะข้ามเส้น เธอต้องรู้ให้แน่ชัดว่าตัวเองไม่ได้กำลังเดินทับรอยเท้าใคร"ก็มันจริงนี่คะ โครงหน้าเราเหมือนกันเป๊ะ" น้ำเสียงเธอสั่น หยาดน้ำใสๆ รื้นขึ้นขอบตา ความหวาดกลัวลึกๆ ตีตื้น "แต่น้ำไม่ได้หุ่นดีแบบเขา คุณชาร์มเขาสวย เอวบางร่างน้อย ใส่อะไรก็ดูแพง แต่น้ำอวบ อวบจนเกือบจะอ้วนด้วยซ้ำ"เธอเม้มริมฝีปาก สะกดกลั้นความน้อยใจ "น้ำ

แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบแผ่นหลังอวบอิ่มของคนที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดยา พีรวิศเอนหลังพิงหมอนใบโต นัยน์ตาคมกริบไม่ยอมละไปจากคนตุ้ยนุ้ยในชุดนอนผ้าฝ้ายขาสั้นสีหวาน ทุกจังหวะที่น้ำอิงขยับตัว เนื้อหนังพวงแก้มและต้นขาที่เบียดชิดกันมันดึงดูดสายตาเขาจนไม่อยากมองอย่างอื่น ผู้หญิงคนนี้นุ่มนิ่มไปทั้งตัวจนเขารู้สึกคอแห้ง"ยาทานเรียบร้อยแล้วนะคะ" น้ำอิงหันมาบอกหลังจากจัดการเตรียมน้ำดื่มวางไว้ให้บนโต๊ะ "น้ำเช็กแผลให้แล้วแห้งดี พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ น้ำไปนอนก่อนนะคะคุณวิศ"เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินไปที่ประตูกระจกบานเลื่อนเพื่อกลับเข้าห้องนอนตัวเอง"เดี๋ยว" พีรวิศรั้งไว้เสียงห้วนน้ำอิงชะงักฝีเท้า หันกลับมามองหน้าเขา "มีอะไรคะ ปวดแผลเหรอ""ฉันยังไม่ง่วง และไม่อยากอยู่คนเดียว มานอนนี่""คุณวิศคะ น้ำก็นอนอยู่ห้องข้างๆ นี่เอง เปิดประตูทิ้งไว้ก็ได้ค่ะ มีอะไรน้ำก็ได้ยิน" เธอหาทางเลี่ยงพีรวิศพ่นลมหายใจออกแรงๆ แสร้งทำสีหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาคมสลดลงอย่างแนบเนียน "มันไม่เหมือนกัน ถ้าฉันฝันร้ายอีกล่ะ ถ้าฉันตื่นมากลางดึกแล้วเห็นแต่ความมืดแล้วนึกถึงไอ้บันไดบ้านั่นขึ้นมา เธอจะทำยังไง"น้ำอิงเม้มริมฝีปาก

ความอวบอัดของทรวงอก และความนุ่มนิ่มของหน้าท้องที่รับกับสะโพกผายช่างงดงามและยั่วยวนจนวิศแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ เขาจ้องมองร่องกลีบที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำเสียวอย่างหลงใหล มันอวบอิ่มและปิดสนิทบ่งบอกถึงความบริสุทธิ์อย่างที่เธอว่าไว้จริงๆ "น้ำอิง เธอสวยมาก" วิศกระซิบชมจากใจจริง เขาไม่ได้โกหก ความอวบอิ่มนี้แหละคือที่สุดของความงามในสายตาเขา เขาค่อยๆ แทรกตัวเข้ามาระหว่างเรียวขาเนียน แยกมันออกกว้างเพื่อให้ความเป็นชายของเขาได้สัมผัสกับความนุ่มนิ่มเบื้องล่าง ทันทีที่ส่วนหัวที่แดงเข้มถูไถร่องเนื้อที่เปียกชุ่ม น้ำหล่อลื่นที่ล้นทะลักออกมาทำให้น้ำอิงถึงกับสะดุ้งสุดตัว มือป้อมจิกผ้าปูที่นอนแน่นจนขึ้น "คุณวิศ จะเจ็บ น้ำว่ามัน" "ชู่ว อย่าเพิ่งเกร็งสิเด็กดี" วิศปลอบโยนพลางกดจูบที่หน้าผากของเธอเนิ่นนาน "ฉันจะอยู่ข้างบน เธอไม่ต้องออกแรงเลย ถ้าเจ็บหลังหรือเจ็บซี่โครง ฉันจะบอกเธอเอง แต่ตอนนี้ ฉันปวดตรงนี้มากกว่า" เขาค่อยๆ ดันแก่นกายเข้าหาร่องรักอย่างช้าๆ เนิบนาบ เพื่อให้ร่างกายของเธอได้ปรับตัว น้ำอิงเบิกตากว้าง หายใจติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงความใหญ่โตที่กำลังบุกรุกเข้ามาทีละนิด กลีบเนื้ออ่อนตอดรัดความแปลกใหม่

เสียงหอบหายใจของน้ำอิงกระชั้นถี่แข่งกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เธอบิดเร่าอยู่ใต้ร่างของพีรวิศอย่างควบคุมไม่อยู่ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้า เธอเชิดหน้าขึ้นรับแรงอัดกระแทก ความรู้สึกซ่านสยิวที่เคยวูบวาบอยู่แค่ช่วงล่างแล่นพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่อก มันอึดอัดทรมานแต่ก็รู้สึกดีจนเธอแทบจะขาดใจ "อื้อ คุณวิศ พี่วิศขา" น้ำอิงครางเสียงแผ่ว สองมือป้อมจิกผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อขาว "เป็นอะไรไป หืม" พีรวิศกระซิบถามเสียงแหบพร่า สันกรามหนาบดเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบ พีรวิศขยับสะโพกถอนท่อนเอ็นออกมาจนเกือบสุดความยาว แล้วจงใจกระแทกสวนกลับเข้าไปเน้นย้ำจุดกระสันของคนใต้ร่าง ปั่ก ปั่ก "อ๊ะ คือ น้ำ" น้ำอิงอึกอัก ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายผสมปนเปกับความกระสันซ่านที่พุ่งสูงปรี๊ด "น้ำรู้สึกแปลกๆ มันเหมือน เหมือนจะขาดใจเลยค่ะคุณวิศ" พีรวิศชะงักจังหวะ สายตาคมกริบก้มลงมองใบหน้าหวานที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงอารมณ์ เขาเห็นเรียวขาอวบของเธอสั่นระริก สัมผัสได้ถึงร่องสวาทที่บีบรัดลำกายของเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ คนเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน พยาบาลตัวน้อยของเขากำลังจะถึงฝั่งฝันเป็นครั้งแรก "มันแปลกยั