جميع فصول : الفصل -الفصل 40

"เผลอแป๊บเดียวก็ครบเดือนนึงแล้วนะคะคุณวิศ พรุ่งนี้คุณก็ได้กลับบ้านแล้ว" น้ำอิงพับเสื้อเชิ้ตตัวสุดท้ายลงกระเป๋าเดินทางใบย่อม มือเลื่อนรูดซิปปิดพร้อมรอยยิ้มบาง ทว่าลึกๆ ในอกกลับรู้สึกโหวงๆพิกล หน้าที่พยาบาลพิเศษของเธอกำลังจะจบลงจริงๆ แล้วหรือนี่พีรวิศขยับตัวพิงพนักเตียง เขาวางหน้าจอไอแพดลงบนตัก ร่างกายท่อนบนบิดซ้ายขวาได้อย่างอิสระ ซี่โครงที่เคยร้าวไม่เป็นอุปสรรคอีกต่อไป ขาข้างที่เคยเข้าเฝือกก็ขยับเหยียดได้สบายเหลือเพียงใช้ไม้ค้ำยันช่วยพยุงเวลาลงน้ำหนัก"ดีใจล่ะสิ ที่จะได้เป็นอิสระจากฉัน" เขาถามเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องใบหน้าหวานเพื่อจับสังเกต"ก็ต้องดีใจสิคะ น้ำจะได้กลับไปใช้ชีวิตปกติ ไม่ต้องมาคอยรองรับอารมณ์เอาแต่ใจของคุณวิศทุกวี่ทุกวัน แถมช่วงนี้น้ำจะได้ลงเวรไปหาพี่แทนบ่อยๆ ด้วย เห็นว่าใกล้จะประเมินโบนัสแล้ว ต้องไปเอาใจพี่ชายซักหน่อย"เธอจงใจพูดแหย่ให้คนฟังหงุดหงิดเล่น และมันก็ได้ผล สันกรามของพีรวิศนูนเด่นขึ้นมาทันตาเห็น เขาบดกรามจนเกิดเสียงรอดไรฟัน"ฉันไม่เซ็นอนุมัติโบนัสให้มันหรอก ถ้าน้องสาวมันทิ้งฉันไปแบบนี้""คุณวิศ เลิกเอาเรื่องงานพี่แทนมาขู่สักทีเถอะค่ะ มันไม่เวิร์คแล้วนะ

'ของดีขนาดนี้ ยัยชาร์มตาบอดหรือตายด้านกันแน่ถึงกล้าทิ้งไปได้' เธอเผลอคิดในใจ ลอบกลืนน้ำลายลงคอ ตาไม่กระพริบ "มองอะไร" เสียงทุ้มดังก้องแข่งกับเสียงน้ำ น้ำอิงสะดุ้งสุดตัว รีบเงยหน้าขึ้นสบตา นัยน์ตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยอารมณ์ปรารถนาอย่างเปิดเผย เขาเห็นชัดเจนว่าเธอจ้องมองอะไรอยู่ และไม่คิดจะถอยหนี ซ้ำยังขยับสะโพกสอบเบียดแนบชิดหน้าขาของเธอมากขึ้นไปอีก "ไม่ได้มองค่ะ" น้ำอิงปฏิเสธเสียงหลง สองมือออกแรงดันแผงอกเขา "คุณวิศ ปล่อยค่ะ น้ำเปียกหมดแล้ว เดี๋ยวแผลผ่าตัดคุณจะอักเสบเอาได้นะคะ" "แผลที่ขามันพันพลาสติกไว้แล้ว ส่วนแผลซี่โครง" พีรวิศโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน "มันไม่เจ็บเท่าตรงอื่นที่กำลังปวดหนึบอยู่ตอนนี้หรอก" ประโยคสองแง่สองง่ามทำเอาน้ำอิงร้อนวูบวาบไปทั้งตัว "คุณวิศ อย่ามาเล่นตลกนะคะ กฎข้อสามของเรา" "ห้ามถูกเนื้อต้องตัวเกินจำเป็น" พีรวิศต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ นิ้วโป้งเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยหยดน้ำที่ริมฝีปากอวบอิ่มช้าๆ "แต่สถานการณ์ตอนนี้มันจำเป็นมากนะน้ำอิง ฉันลื่นล้ม เสียขวัญ ต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด" "น้ำก็พาคุณมาพิงกำแพงแล้วไงคะ หน้าที่พยาบาลจบแค่นี้ค

พีรวิศยอมก้าวเดินตามการประคองออกมาจากห้องน้ำ รอยยิ้มพึงพอใจประดับบนใบหน้า ทันทีที่พ้นประตูห้องน้ำ อากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศปะทะร่างที่เปียกชื้น น้ำอิงในเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงขาสั้นสั่นสะท้าน เธอรีบพาเขาไปนั่งที่ปลายเตียง วิ่งไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาซับผมให้คนดื้อรั้นทันที "เช็ดผมให้แห้งก่อนนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาจริงๆ แผลที่ขาก็เปียกนิดหน่อยด้วย เดี๋ยวน้ำต้องเปลี่ยนพลาสติกพันเฝือกให้ใหม่" เธอพูดรัวเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า สองมือซับผ้าขนหนูบนกลุ่มผมสีเข้มอย่างเบามือ พีรวิศนั่งนิ่ง ปล่อยให้เธอจัดการกับร่างกาย นัยน์ตาคมกริบจดจ้องอยู่ที่ระดับสายตา หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมตามแรงขยับมือ เสื้อยืดสีขาวที่เปียกน้ำแนบเนื้อทำให้เขาเห็นสัดส่วนชัดเจน "น้ำอิง" "คะ" เธอขานรับโดยไม่ได้ก้มลงมอง สมาธิยังจดจ่อกับการเช็ดผม "รู้ตัวไหม ว่าคำว่าคุณวิศขาของเธอมันมีอิทธิพลกับฉันมากแค่ไหน" มือที่กำลังเช็ดผมหยุดชะงัก น้ำอิงก้มหน้าลงมาสบตา หัวใจกระตุกวูบกับสายตาจริงจังที่ทอดมอง "มันเป็นคำเดียวที่ทำให้ฉันยอมหยุด ทั้งที่ใจจริงฉันอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว" พีรวิศพูดเสียงหนักแน่น เขาเลื่อนมือขึ้

แฟ้มเอกสารปกแข็งสีดำถูกโยนลงบนโต๊ะทำงาน นพเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ของตำแหน่งประธานบริหาร นิ้วชี้เคาะลงบนพนักวางแขนเป็นจังหวะช้าๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นจดจ่ออยู่กับตัวเลขบนหน้าจอแล็ปท็อป แม้พีรวิศจะนอนพักฟื้นอยู่ที่บ้าน แต่อำนาจการตัดสินใจและสายตาที่แหลมคมถูกส่งผ่านเลขาคู่ใจคนนี้ทั้งหมด นพได้รับสิทธิ์ขาดให้จัดการงานในบริษัทแทนชั่วคราว และวันนี้เขาก็เจอเรื่องน่าหงุดหงิดเข้าจนได้ ติ๊ด นพกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะ "เลขาหน้าห้องครับ รบกวนตามผู้จัดการกฤต ฝ่ายการตลาดทีมบี แล้วก็แทนไท ให้ขึ้นมาพบผมที่ห้องท่านประธานเดี๋ยวนี้ครับ" ไม่ถึงสิบห้านาที ประตูห้องทำงานซีอีโอก็ถูกเคาะและเปิดออก กฤต ผู้จัดการฝ่ายการตลาดวัยสี่สิบต้นเดินนำหน้าเข้ามาด้วยท่าทางมาดมั่น รอยยิ้มมุมปากแฝงความหยิ่งยโสเล็กๆ ตามประสาคนทำงานมานาน ตามหลังมาด้วยแทนไทที่หน้าซีดเผือด มือสองข้างประสานกันแน่น แววตาลุกลี้ลุกลนเต็มไปด้วยความกังวล "สวัสดีครับคุณนพ" กฤตเอ่ยทักทาย "มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ ถึงเรียกลูกทีมผมขึ้นมาถึงห้องท่านประธาน" นพไม่ตอบรับคำทักทายนั้น เขาผายมือไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "นั่งลงทั้งคู่ครับ" แทนไทรีบ

"วิศ เรื่องบ้านหลังนั้น ลูกจะเอายังไง จะกลับไปอยู่ไหม หรือจะให้แม่ส่งคนไปทำความสะอาดเตรียมไว้ให้ก่อน" เสียงคุณนายมาลินีถามขึ้นด้วยความระมัดระวัง น้ำอิงที่กำลังรินชาคาโมมายล์อยู่ตรงเคาน์เตอร์ต้องชะงัก มือป้อมๆหยุดค้างอยู่กับจานคุกกี้ธัญพืช "ผมจะย้ายมาอยู่กับแม่ถาวรครับ ส่วนบ้านหลังนั้น ผมให้ทนายจัดการไปแล้วครับ ขายทิ้งไปให้พ้นๆ ตา ผมไม่อยากเก็บมันไว้อีกแล้ว" "ขายเลยเหรอลูก บ้านหลังนั้นหนูตั้งใจสร้างเป็นเรือนหอเลยนะ เฟอร์นิเจอร์ ของตกแต่ง หนูเป็นคนเลือกเองกับมือทุกชิ้น จะไม่เก็บอะไรไว้เลยเหรอ" "ไม่ครับแม่ ขายทิ้งให้หมด ข้าวของเครื่องใช้ก็บริจาคไปให้หมด" พีรวิศตอบทันควัน น้ำเสียงเริ่มสั่นพร่าขึ้นทีละนิด "ผมทนอยู่ไม่ไหวหรอกครับแม่ แค่คิดว่าจะต้องเดินผ่านบันไดตรงนั้น ผมก็หายใจไม่ออกแล้ว" น้ำอิงเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ประคองถาดชาสั่นน้อยๆ "แม่รู้ไหมครับ ทุกวันนี้ผมยังฝันถึงเรื่องคืนนั้นซ้ำไปซ้ำมา ฝันว่าตัวเองนอนจมกองเลือดอยู่ตรงตีนบันได ขยับตัวไม่ได้ เจ็บจนร้องไม่ออก แล้วผู้หญิงคนนั้น ก็แค่ปรายตามองผม แล้วเดินข้ามไปปาร์ตี้กับชู้ของมัน" คุณนายมาลินีนิ่งเงียบ มีเพียงเสียงสูดน้ำมู