บททั้งหมดของ เสพติดรักเมียอวบของบอสสายดุ: บทที่ 61 - บทที่ 70

ช้อนในมือของน้ำอิงชะงักค้างกลางอากาศ รสชาติหวานฉ่ำของสตรอว์เบอร์รีกลืนไม่ลงคอเสียดื้อๆ ความสงสัยตีตื้นขึ้นมาจนทนเก็บไว้ไม่อยู่ เธอวางช้อนลงบนจาน หันไปสบตากับคุณนายมาลินีที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบ"คุณแม่คะ" น้ำอิงเอ่ยเรียกเสียงเบา ความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะความเกรงใจที่จะเอ่ยชื่ออดีตภรรยาของพีรวิศ "แล้วทางบ้าน ทางครอบครัวของคุณชาร์มเขาไม่สนใจลูกสาวเลยเหรอคะ ทำไมเธอถึงต้องหนีไปกบดานกับพวกนักเลงแบบนั้น ทำไมไม่กลับไปอยู่บ้านตัวเองให้พ่อแม่ดูแลล่ะคะ น้ำไม่เข้าใจเลย"คำถามซื่อตรงที่แฝงความเวทนาทำเอาบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงทันตา พีรวิศหยุดเคี้ยวข้าวต้ม สันกรามของเขาบดเข้าหากันจนขึ้นปูดเป็นสัน นัยน์ตาคมกริบตวัดฉับไปมองมารดาทันที คุณนายมาลินีวางถ้วยชาลงบนจานรอง รอยยิ้มใจดีเมื่อครู่จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียง​แววตาราบเรียบแบบฉบับนายหญิงใหญ่แห่งพีอาร์กรุ๊ป"กลับบ้านไปให้พ่อแม่มันด่าเปิงน่ะสิลูก หนูคิดว่าครอบครัวนั้นเขารักลูกสาวเขาจริงๆ งั้นเหรอ""อ้าว ก็คุณชาร์มเป็นลูกคุณหนูนี่คะ ครอบครัวเธอก็ต้องรักเธอมากเลยนะคะคุณแม่ น้ำถึงได้สงสัยว่าทำไมพอตกลำบากถึงไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเลย""รักเงินน่ะสิไม่ว่

"คนหน้าด้าน ใครใช้ให้ทำล่ะคะ ห้ามก็ไม่ฟัง ปล่อยเลยค่ะ อิงจะไปชงกาแฟให้คุณนพ คุณนพสั่งไว้" "ไม่ต้องไปชงให้มัน นพมันมีมือมีตีนชงเองได้ อิงเป็นพยาบาลส่วนตัวของพี่ ดูแลแค่พี่คนเดียวพอ" "งั้นอิงจะลงไปหาพี่แทน พี่แทนเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีมการตลาด อิงจะลงไปแสดงความยินดีกับพี่ชายอิง พี่วิศนั่งเซ็นเอกสารไปเลยค่ะ ห้ามกวน" พีรวิศชะงักไปนิด เขายอมคลายอ้อมแขนออกช้าๆ มองหน้าพยาบาลสาวที่ดื้อตาใส "จะลงไปชั้นสิบห้า" "ค่ะ" "ให้เวลาสิบนาที" พีรวิศยกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมาดู "ถ้าเกินสิบนาทีแล้วยังไม่กลับขึ้นมา พี่จะลงไปตามถึงโต๊ะไอ้แทนไทเอง เข้าใจไหม" "เผด็จการที่สุด" น้ำอิงค้อนขวับ รีบผุดลุกจากตักเขา จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานไปทันที ทิ้งให้ซีอีโอหนุ่มมองตามด้วยรอยยิ้มมุมปาก ชั้นสิบห้า แผนกการตลาด บรรยากาศการทำงานกำลังคึกคัก แทนไทในฐานะหัวหน้าทีมบีคนใหม่กำลังยืนแจกจ่ายงานให้น้องๆ ในทีมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทันทีที่น้ำอิงเดินพ้นประตูลิฟต์เข้ามา สายตาหลายคู่ก็จับจ้องมาที่เธอทันที "พี่แทน" น้ำอิงส่งเสียงเรียก ร้องทักพี่ชายด้วยความดีใจ แทนไทหันขวับ พอเห็นว่า

เสียงกริ๊กจากกลอนประตูดิจิทัลที่ถูกล็อกอัตโนมัติทำเอาน้ำอิงสะดุ้งสุดตัว เธอเพิ่งก้าวเข้ามาในห้องทำงานผู้บริหารได้ไม่กี่ก้าว แผ่นหลังก็ถูกฝ่ามือหนาของพีรวิศดันให้ถอยร่นไปจนชิดขอบโต๊ะทำงาน หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อตระหนักว่ากำลังถูกต้อนให้จนมุมในพื้นที่ส่วนตัวของเขา "พี่วิศ ล็อกประตูทำไมคะ พี่นพรอแฟ้มเอกสารอยู่หน้าห้องนะ" น้ำอิงร้องท้วง สองมือรีบดันแผงอกแกร่งที่เบียดเข้าหาจนแนบชิด "ช่างนพมันสิ" พีรวิศตอบหน้าตาย นัยน์ตาคมกริบที่เคยวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวตอนอยู่ชั้นสิบห้าแปรเปลี่ยนเป็นความหิวกระหายอย่างเปิดเผย เขาสอดสองมือเข้าใต้ข้อพับเข่าของเธอ ออกแรงยกกระเตงร่างอวบอิ่มขึ้นไปนั่งแหมะบนโต๊ะทำงาน กวาดแฟ้มเอกสารให้พ้นทางจนมันหล่นตุ้บลงไปกองกับพื้น "ทำอะไรเนี่ย ปล่อยน้ำลงเดี๋ยวนี้นะคะ นี่มันเวลางานนะพี่วิศ" น้ำอิงแหวเสียงหลง พยายามสไลด์ตัวลงจากโต๊ะ ทว่าท่อนขาแกร่งของท่านประธานหนุ่มแทรกเข้ามาตรงกลางระหว่างเรียวขา ดันแยกมันออกกว้างแล้วกักขังเธอไว้ด้วยร่างกายของเขาทุกทิศทาง "เวลางานอะไรกัน งานของพี่ตอนนี้คือการสอนให้พยาบาลส่วนตัวรู้ว่าเวลาพี่หึง มันน่ากลัวแค่ไหนต่างหาก" "ขี้ตู่ ใครเ

เสียงปลายปากกาหมึกซึมตวัดเซ็นลงบนกระดาษดังสลับกับเสียงพลิกหน้าแฟ้มเอกสาร น้ำอิงขยับตัวยุกยิก เอนหลังพิงแผงอกกว้างของพีรวิศอย่างคนหมดแรง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับจังหวะหัวใจที่ยังเต้นแรงไม่หาย ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวเธอไว้หลวมๆ ขณะที่มืออีกข้างของเขายังคงจัดการกับกองงานบนโต๊ะ "ขยับตัวบ่อยขนาดนี้ ปวดหลังหรือไง" พีรวิศเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร แต่กลับกระชับอ้อมแขนที่เอวคอดให้แน่นขึ้นอีกนิด "เปล่าค่ะ" น้ำอิงตอบเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อปรายตามองโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่เพิ่งถูกใช้เป็นสมรภูมิรักเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เธอช้อนตาขึ้นมองปลายคางของคนตัวโต ความอยากรู้บางอย่างผุดขึ้นมาในหัวจนทนเก็บไว้ไม่ไหว "พี่วิศคะ น้ำมีเรื่องอยากถาม" "ว่ามาสิ" "คำถามอาจจะทะลึ่งนิดนึงนะคะ คุณวิศห้ามด่าเดี๋ยวนั้นนะ" เธอขบเม้มริมฝีปากล่าง ยกมือขึ้นจับท่อนแขนแกร่งของเขาเอาไว้หลวมๆ ปลายปากกาชะงัก พีรวิศปิดแฟ้มเอกสารดังปับ เขาวางปากกาลงแล้วเกยคางกับไหล่ลาดของเธอ พลิกใบหน้าหันมาจ้องมองเสี้ยวหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ "ทะลึ่งเหรอ เพิ่งโดนฉันทำโทษจนหมดสภาพไปเมื่อกี้ ยังมีหน้ามาถามอะไรทะลึ่งๆ อีกหรื

"เดี๋ยวก่อน หยุดก่อนค่ะพี่วิศ" สองมือป้อมยกขึ้นยันแผงอกกว้างไว้สุดแรง เธอออกแรงผลักจนพีรวิศต้องยอมถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย"อะไรอีกล่ะ" พีรวิศขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมตวัดมองอย่างขัดใจเมื่อถูกขัดจังหวะกลางคัน "อารมณ์กำลังมาเลยนะอิง""ว่าแต่" น้ำอิงกะพริบตาถี่ หายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา "ในระหว่างเดือนกว่าที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมให้พี่วิศนอนด้วย อิงว่าพี่วิศโชคดีสุดๆ ไปเลยนะคะ"พีรวิศชะงักงัน ฝ่ามือร้อนจัดที่กำลังคลึงเคล้นผิวเนื้อนุ่มนิ่มหยุดนิ่งอยู่กับที่ "โชคดี โชคดีตรงไหนกันอิง โชคดีที่เมียไม่ยอมให้แตะตัวแถมยังสวมเขาให้น่ะเหรอ""ก็โชคดีที่พี่วิศไม่ได้เอาตัวไปเกลือกกลั้วกับคนมั่วสุมแบบนั้นไงคะ" น้ำอิงเถียงเสียงดังขึ้นมาอีกระดับ ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างจริงจัง "พี่วิศลองคิดดูสิคะ ถ้าเกิดตอนนั้นยัยนั่นยอมนอนด้วย แล้วเอาโรคติดต่อมาติดพี่วิศจะทำยังไง ไหนจะเอดส์ ซิฟิลิส หนองใน เริม สารพัดโรคเลยนะคะ"ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องทำงานผู้บริหารในทันที พีรวิศจ้องหน้าพยาบาลสาวนิ่งงัน เขามองคนบนตักที่กำลังทำหน้าตื่นตระหนก สาธยายสรรพคุณโรคร้ายต่างๆให้ฟังด้วยท่าทางอินจั