ความมืดสลัวภายในห้องนอนมีเพียงแสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องสว่างพอให้เห็นเงาคนสองคนบนเตียงใหญ่ น้ำอิงนั่งพิงหัวเตียงที่บุนวมนุ่ม มือข้างหนึ่งถือหนังสือวรรณกรรมแปลเล่มหนา ส่วนมืออีกข้างสางผมสีเข้มของผู้ชายตัวโตที่นอนหนุนตักเธออย่างเบามือ พีรวิศในชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ศีรษะของเขาหนุนเกยอยู่บนหน้าตักนุ่มนิ่ม ใบหน้าหล่อเหลาซุกซบเข้าหาหน้าท้องอวบอิ่มของพยาบาลสาวอวบอย่างหาไออุ่น สัมผัสแผ่วเบาจากปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามเส้นผมและสอดแทรกไปตามท้ายทอย มันช่างผ่อนคลายและทำให้เขารู้สึกปลอดภัย แต่ความรู้สึกนุ่มนิ่มที่หน้าท้องน้อยของเธอก็ยั่ววนให้คนป่วยที่ยังไม่หลับสนิทเกิดความหมั่นเขี้ยวขึ้นมาตงิด เขาขยับใบหน้าเข้าใกล้อีกนิด ก่อนจะกดริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนหน้าท้องกลมๆ ผ่านเนื้อผ้าชุดนอนตัวโคร่งอย่างเต็มแรง จุ๊บ "อุ๊ย" น้ำอิงสะดุ้งเฮือก หนังสือเกือบหลุดมือ เธอรีบก้มลงมองคนบนตักที่ตอนนี้กำลังซุกหน้าซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ "คุณวิศ ทำอะไรคะเนี่ย ตกใจหมดเลย" "ก็พุงเธอมันนิ่ม" พีรวิศพึมพำตอบเสียงอู้อี้ ไม่ยอมเงยหน้า "หนุนสบายกว่าหมอนใบละแสนของฉั
اقرأ المزيد
