All Chapters of เสพติดรักเมียอวบของบอสสายดุ: Chapter 81 - Chapter 90

กลิ่นชามะลิหอมกรุ่นลอยแตะจมูก น้ำอิงประคองถาดกระเบื้องที่บรรจุกาน้ำชาและคุกกี้เนยสด เดินตรงไปยังห้องอ่านหนังสือส่วนตัวของคุณนายมาลินี ประตูไม้สักแง้มเปิดไว้เล็กน้อย เธอตั้งใจจะใช้เท้าดันประตูให้เปิดกว้างขึ้น แต่เสียงสนทนาที่ดังลอดออกมากลับตรึงฝีเท้าของเธอไว้เสียก่อน "ผลการสืบและเอกสารจากโรงพยาบาลเก่าชัดเจนแล้วครับคุณนาย" เสียงของนพราบเรียบและจริงจัง "คุณน้ำอิงกับคุณชาร์ม เป็นฝาแฝดกันจริงๆ ครับ" น้ำอิงชะงัก ลมหายใจสะดุด ถาดในมือสั่นน้อยๆ "แล้วครอบครัวนังชาร์มไปเอาตัวเด็กมาได้ยังไงกัน" เสียงคุณนายมาลินีถามสวนทันควัน น้ำเสียงเจือความโกรธจัด "ช่วงนั้นแม่บุญธรรมของคุณชาร์มแท้งลูกครับ ทางครอบครัวนั้นกลัวจะเสียหน้าและมีปัญหาเรื่องมรดก เลยยัดเงินก้อนใหญ่ให้พยาบาลเวร แล้วไปเจรจาซื้อตัวแฝดคนพี่มาจากพ่อแม่แท้ๆ ของคุณน้ำอิง เพื่อเอาไปสวมรอยเป็นลูกตัวเอง ซึ่งเงินก้อนนั้น ก็คือเงินที่หัวหน้าแทนไทเคยเล่าให้คุณนายฟังว่าจู่ๆ ครอบครัวก็มีเงินก้อนใหญ่เข้ามานั่นแหละครับ" กึก ถาดชาในมือของน้ำอิงกระแทกกับขอบประตูจนเกิดเสียงดัง นพและคุณนายมาลินีหันขวับมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าของผู้เป็นใหญ่ในบ้านซีดเผือด

แฟ้มเอกสารสีกากีและรูปถ่ายเก่าๆ ถูกวางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะกระจกตรงหน้าแทนไท พีรวิศนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม โดยมีน้ำอิงนั่งตัวเกร็งเบียดชิดอยู่ข้างๆ ส่วนคุณนายมาลินีนั่งลุ้นอยู่หัวโต๊ะ ทุกสายตาจับจ้องไปที่หัวหน้าทีมการตลาดป้ายแดงที่เพิ่งรับรู้ความลับเรื่องสายเลือดและเงินก้อนใหญ่ของครอบครัวตัวเองจบไปหมาดๆ แทนไทหลุบตามองสูติบัตรฝาแฝดนั่นนิ่งนานจนน้ำอิงใจคอไม่ดี เธอเอื้อมมือไปบีบฝ่ามือของพีรวิศแน่น ชายหนุ่มก็บีบตอบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นใจ "เฮือก..." แทนไทถอนหายใจออกมายาวเหยียด เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับทุกคนบนโซฟา "เอาจริงๆ นะครับบอส ผมไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่หรอก" "พี่แทน ไม่โกรธเหรอ ที่พ่อแม่ทำแบบนั้น" น้ำอิงเลิกคิ้วถามด้วยความประหลาดใจ แทนไทส่ายหน้า หันมามองหน้าน้องสาวตัวเองด้วยแววตาอ่อนโยน "พี่จะไปโกรธลงได้ยังไงวะอิง ตอนนั้นพี่สิบขวบ พี่จำความได้หมดแหละว่าบ้านเรามันจนขนาดไหน จนแบบไม่มีแม้แต่ข้าวสารจะกรอกหม้อ พ่อแม่ต้องอดข้าวเพื่อให้พี่มีกิน พอจู่ๆ วันนึงเรามีเงินก้อนใหญ่ มีบ้านอยู่ มีข้าวกินอิ่มทุกมื้อ พี่ก็พอจะเดาได้แหละว่ามันต้อ

"พี่แทน" น้ำอิงหวีดร้องลั่น หน้าแดงก่ำ เธอกระทืบเท้าเร่าๆด้วยความขัดใจ "นี่เห็นอิงเป็นอะไรเนี่ย ผักปลาในตลาดหรือไง ถึงได้มานั่งซื้อขายกันหน้าตาเฉยแบบนี้ พี่แทนก็หน้าเงิน พี่วิศก็บ้าจี้ตาม หยุดเขียนเดี๋ยวนี้นะ" "หนูอิงใจเย็นก่อนสิลูก พี่เขากำลังทำธุรกิจกันอยู่" คุณนายมาลินีเอ่ยแซวพร้อมกับหัวเราะเบา "คุณแม่ก็เข้าข้างพี่วิศตลอดเลย" น้ำอิงสะบัดหน้าพรืด เธอลุกพรวดขึ้นจากโซฟาเตรียมจะเดินเข้าไปแย่งเช็คจากมือพี่ชาย แต่ก็ช้ากว่ามือหนาของพีรวิศที่คว้าหมับเข้าที่เอวคอด เขารั้งร่างอวบอิ่มให้ล้มลงมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้างอย่างพอดิบพอดี "อ๊ะ ปล่อยอิงเดี๋ยวนี้นะพี่วิศ" "หนีทำไมล่ะ หืม" พีรวิศกระซิบชิดใบหู รวบสองมือของเธอมากอดไว้หลวม "ผัวกำลังจ่ายค่าตัวให้ผู้ปกครองอยู่นะ แพงซะด้วย ไม่ภูมิใจหน่อยเหรอ" "ไม่ภูมิใจสักนิด คนบ้าอำนาจ คิดจะใช้เงินฟาดหัวคนอื่นไปทั่วเลยใช่ไหม" เธอหันไปค้อนขวับใส่พี่ชายที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนไม่หยุด "พี่แทนก็เอาแต่มองเช็คตาเยิ้มเลยนะ สนใจน้องสาวตัวเองบ้างไหมเนี่ย นี่พี่จะกะเอาเงินไปตั้งตัวเปิดบริษัทแข่งกับพีอาร์กรุ๊ปเลยหรือไงฮะ ถึงได้ขยุกขยิกเขียนนานขนาดนั้นน่ะ" "เออๆ แป

เช้าวันอาทิตย์ พีรวิศลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สัญชาตญาณคนทำงานทำให้เขาตื่นเช้าเป็นประจำแม้จะเป็นวันหยุดพักผ่อน ชายหนุ่มกะพริบตาปรับโฟกัส ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะค่อยๆ จุดรอยยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นก้อนกลมๆที่นอนซุกอยู่ตรงแผงอก น้ำอิงในชุดนอนสายเดี่ยวสีเนื้อกำลังหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป่ารดผิวเนื้อตรงไหปลาร้าของเขา ขาอวบขาวข้างหนึ่งพาดก่ายอยู่บนหน้าท้อง ส่วนมือป้อมก็กำเสื้อนอนของเขาไว้แน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไปไหน 'ยัยหมูน้อยเอ๊ย หลับลึกชิบเป๋ง' พีรวิศคิดในใจอย่างมันเขี้ยว เขาขยับตัวเข้าหาอย่างเชื่องช้า สอดท่อนแขนซ้ายเข้าใต้เอวคอด รั้งร่างนุ่มนิ่มให้เบียดชิดเข้ามาจนหน้าอกอวบอิ่มแนบสนิทไปกับแผงอกกว้าง กลิ่นหอมของแชมพูเด็กที่เจ้าตัวชอบใช้ลอยแตะจมูกจนเขาอดใจไม่ไหว ต้องก้มลงไปกดจูบหนักบนกระหม่อมบางหนึ่งที สัมผัสกอดรัดและแรงขยับตัวทำให้น้ำอิงเริ่มรู้สึกตัว เธอครางอู้อี้ในลำคอ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดหน่อย ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยๆ ปรือขึ้นมองผู้ชายที่กำลังกอดเธออยู่ "อื้อ" แทนที่จะผละออกหรือบ่นรำคาญเหมือนใครบางคนในอดีต น้ำอิงกลับขยับซุกหน้าเข้าหาซอกคออุ่นของเขา สอ

ตับ ตับ ตับ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องนอนแข่งกับเสียงหอบหายใจที่ดังระงม พีรวิศยังคงซอยสะโพกกระแทกเข้าหาความอวบอูมเบื้องล่างอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย "พี่วิศขาา เบาหน่อยสิ น้ำจุกไปหมดแล้วนะ อ๊ะ อ๊า" น้ำอิงครางเสียงหลง สองมือป้อมจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกที่ไม่มีทีท่าว่าจะแผ่วลงเลยสักนิด "จะให้พี่เบาได้ยังไงไหว รูของน้ำอิงตอดพี่แน่นขนาดนี้ ซี๊ด ยัยหมูเอ๊ย รัดพี่แน่นชิบหาย" พีรวิศครางกระหึ่ม สันกรามปูดโปนขบเข้าหากันแน่น เขาโน้มตัวลงมาดูดเม้มยอดอกอย่างตะกละตะกลาม ขณะที่ช่วงล่างก็เร่งจังหวะซอยเข้าออกถี่รัวและหนักหน่วงที่สุด "พี่วิศหื่นกามทุกวันเลยนะคะ คนอะไรบ้าพลังชะมัด อื้อ" เธอต่อว่าเสียงกระเส่า ตั้งแต่เมื่อคืนยันเช้า ผู้ชายคนนี้เอาแต่รังแกเธอไม่หยุดหย่อน ถึงร่างกายของเธอจะเริ่มชินกับขนาดความใหญ่โตที่เบียดแทรกเข้ามาแล้ว แต่ลีลาจัดจ้านและจังหวะรุกเร้าของคนหน้ามึนมันก็ดุดันและพลิกแพลงจนเธอตามไม่ทันอยู่ดี "ก็เมียพี่น่าฟัดขนาดนี้ จะให้พี่หยุดได้ยังไงล่ะ หืม รับแรงพี่ให้ดีเถอะน้ำอิง" เขาตอบกลับเสียงแหบพร่า "อ๊าย พี่วิศ ลึก ลึกไปแล้ว น้ำ