All Chapters of Ruthless CEO and Her Fake Husband: Chapter 141 - Chapter 150

Kinabukasan ng umaga, dumating si Anton sa gate ng Santa Catalina University, kung saan naghihintay na si Sandra.Napakunot-noo si Sandra nang mapansing pareho pa rin ang suot nitong damit. "Hindi ka ba nagpalit ng damit?"Karaniwan man siyang matipid, napakalinis naman niya sa katawan at hindi niya gusto ang mga lalaking marumi sa sarili.Kaya kusa siyang umatras ng ilang hakbang. Tag-init na, at hindi pa ito nagpalit ng damit. Siguradong nangangamoy na ito. Halos gusto na niyang takpan ang ilong niya.Ngumiti si Anton. "Hindi ako umuwi kagabi. Sa hotel ako natulog kaya wala akong mapagpapalitang damit."Nagtatakang tanong ni Sandra, "Bakit hindi ka umuwi?"Kung may bahay lang sana akong mauuwian...Mapait na ngumiti si Anton. Napansin iyon ni Sandra. Parang sa isang iglap, nagbago ang aura nito.Nawala ang asal-kanto nitong anyo at tila naging isang taong maraming pinagdaanan. Katulad noong nasa paanan sila ng Mt. Luciana, nang pagalitan siya nito.Matalim at makahulugan ang bawat s

Bumalik si Anton sa pila at naghintay na parang walang nangyari. Makalipas ang ilang sandali, siya na rin ang nakarating sa unahan.Magalang niyang tinanong ang tindera, "Ate, pwede na po ba akong kumuha ng dalawang pagkain ngayon?"Paulit-ulit na tumango ang tindera. Hindi na siya nangahas pang tumanggi. Mas mabangis pa pala ang lalaking ito kaysa kay Mark, pero napakagalang magsalita.Talagang nakakalito.Masayang ngumiti si Anton. "Buti naman. Kung hindi, pipila na naman ako ulit."Pagbalik nila sa mesa, halos malaglag ang mata ni Rosalie sa sobrang pagkagulat."Bakit paa ang ginamit mo sa pag-atake kay Mark at hindi kamay?" usisa niya.Seryosong sagot ni Anton, "Sinabi ni Sandra na bawal akong gumamit ng kamay. Napakasunurin kong tao, kaya paa na lang ang ginamit ko."Napangisi si Rosalie. Samantalang inis na inis si Sandra. "Mamamatay ka ba kapag hindi ka nagyabang?"Katatapos pa lamang nilang kumain nang biglang sumugod sa cafeteria sina Mark kasama ang pito o walong malalaking

"Pwede bang tigilan mo na ang pagiging napakakapal ng mukha?" naiinis na sabi ni Alissa habang iniirapan siya at mabilis na binawi ang kanyang kamay.Ngumiti si Anton. "Ikaw naman ang unang humawak sa kamay ko."Napailing si Alissa. "Tama na ang kalokohan. May seryoso akong itatanong sa'yo."Huminto siya sandali bago nagtanong, "Kilala mo ba ang mga taong iyon mula sa Blue Crown?"Umiling si Anton. "Hindi."Napakunot-noo si Alissa. "Hindi mo pala sila kilala, pero napakayabang mo pa rin sa kanila. Pagkatapos silang ipakilala ni Director Armando, bigla kang naging malamig. Kung hindi kita kilala, iisipin kong may personal kayong alitan."Walang pakialam na sumagot si Anton, "Hindi ko lang talaga gusto ang ugali nila. Akala mo kung sino kung umasta."Napabuntong-hininga si Alissa. "Ayaw ko rin sa kanila, pero wala naman akong magagawa. Blue Crown sila."Pagkatapos ng sandaling katahimikan ay nagpatuloy siya, "Sinabi nila kanina na malapit nang kumilos ang Predators, kaya nagpadala ang B

Sina Maribel, Marionne, at Alissa ang pinakamaraming beses na tumawag sa kanya.Sa kanilang tatlo, si Maribel ang pinakamasigasig. Halos bawat oras ay tumatawag ito. Agad na tinawagan ni Anton si Maribel.Pagkasagot pa lamang nito, isang nag-aalalang boses ang agad niyang narinig. "Nasaan ka ba nitong mga nakaraang araw? Bakit hindi mo sinasagot ang telepono mo? Alam mo bang halos lahat ay hinahanap ka na?"Nagkunwaring kalmado si Anton. "Nag-hiking ako dalawang linggo na ang nakalipas. Sa kasamaang-palad, nahulog ako sa bangin at naipit doon nang halos kalahating buwan. Mabuti na lang at nakahanap ako ng daan palabas. Nabuhay lang ako sa pagkain ng mga ligaw na prutas."Hindi man lang naniwala si Maribel. "Hindi ako mahilig magbasa ng mga nobela. Huwag mong isipin na maniniwala ako sa ganyang kwento."Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita. "Kapag hindi ka umuwi sa hotel ngayong araw, tatalon ako mula sa bubong at mamamatay mismo sa harap mo!"Pagkasabi niyon ay galit niyang

Habang naglalakad siya sa tahimik at halos walang taong kalye, naupo siya sa gilid ng daan at nagsindi ng sigarilyo.Sa isip niya, bukas ay pupunta na siya sa Beijing. Hindi niya maiwasang makaramdam ng pananabik. Unti-unting bumalik sa kanyang alaala ang mga alaalang matagal na niyang ibinaon.Matapos ang napakaraming taon, sa wakas ay makababalik na rin siya roon.Patay na kaya talaga ang walanghiyang lalaking iyon?Kumusta na kaya ang batang babaeng laging nakatirintas ang buhok?At ang babaeng gusto kong patayin noon... ganoon pa rin kaya siya kayabang at mapang-api?Matapos maubos ang sigarilyo, tumayo siya. Nagkataon namang may isang babaeng makapal ang make-up na naglalakad sa kanyang harapan.Napasipol siya. "Miss, sandali..."Hindi pa man siya nakakatapos magsalita ay iritado na itong sumagot. "Ikaw na hampaslupa, huwag mo akong binobola. Wala kang pag-asa!"Pagkasabi niyon ay nagpatuloy ito sa paglalakad. Bigla itong nahulog sa isang bukas na manhole.Napabuntong-hininga si