جميع فصول : الفصل -الفصل 20

33 فصول

#11 โดนไล่ออกคู่

คืนสุดท้ายที่ทั้งสองยังกล้าสัมผัสกันอีกครั้ง ม่านรูดที่เดิม ห้องชั้นบนสุด ม่านหนาทึบปิดสนิทจนแสงไฟถนนด้านนอกกลายเป็นเพียงเส้นบาง ๆ สีเหลืองอ่อนจากโคมหัวเตียงสาดลงมากระทบผ้าปูที่นอนสีครีม รวิศผลักบานประตูจนปิดสนิท ล็อกกลอนด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ก่อนหันกลับมามองนีรชาที่ยืนนิ่งตรงกลางห้อง เสื้อเชิ้ตนักศึกษาขาวบางของเธอถูกปลดกระดุมสามเม็ดบนสุดตั้งแต่เดินทางมา เปิดเผยเนินอกอวบอิ่มที่ขาวนวล ขึ้นลงรัวเร็วตามลมหายใจ กระโปรงพลีทสั้นรัดรูปเผยให้เห็นรอยช้ำจาง ๆ จากฝีมือเขาที่ต้นขาด้านใน ผมยาวยุ่งเหยิงราวกับเพิ่งผ่านพายุ เธอไม่พยายามปกปิดอะไรอีกต่อไป ทั้งคู่ไม่เอ่ยคำใด รวิศก้าวยาว ๆ เข้าไปใกล้ ดึงร่างเธอเข้ามากอดแนบแน่นจนหน้าอกอ่อนนุ่มแนบชิดอกกว้างของเขา เขาก้มลงครอบจูบทันใด จูบที่ลึกและดุดัน ลิ้นสอดประสานกันเปียกชุ่ม ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของกันและกัน นีรชาครางแผ่วในลำคอ มือเรียวเล็กเลื่อนลงปลดหัวเข็มขัด โลหะกระทบกันเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบที่อัดอั้น เขาผลักเธอลงบนเตียงอย่างไม่ปรานี ร่างเธอทรุดนอนหงาย ขาทั้งสองแยกออกตามสัญชาตญาณ รวิศกระชากเสื้อเชิ้ตเธอออก เนินอกกลมกลึงเด้งออกมา หัวนมสีแดงเข้มช
اقرأ المزيد

#12 ข้อความจากอาจารย์

ค่ำคืนหนึ่งในเดือนพฤศจิกายน ณ เชียงใหม่ สายฝนยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายจนถนนเบื้องหน้าพร่าเลือน รวิศนั่งอยู่ตรงระเบียงหน้าร้านคาเฟ่เล็ก ๆ ที่เขาตัดสินใจเปิดมันขึ้นมาหลังจากโดนไล่ออกจากมหาวิทยาลัยเมื่อแปดเดือนก่อน ป้ายไฟหน้าร้านสะท้อนคำว่า “Rainy Corner” ฝ่าความมืด ร้านปิดไฟเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงแสงสีเหลืองนวลจากหลอดไฟเอดิสันที่แขวนอยู่ คลุกเคล้าไปกับกลิ่นอายกาแฟคั่วบดที่ยังตกค้างในอากาศ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้มและกางเกงยีนส์ตัวเก่า นั่งคีบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า ปล่อยให้ควันสีเทาจางหายไปกับละอองฝน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นครั้งที่สิบของคืนนี้ นิ้วโป้งลูบไล้ไปบนหน้าจออย่างลังเล สายตาจับจ้องที่ไอดีไลน์เก่าที่เขาไม่เคยคิดจะลบ... “Nira 🍒” รวิศ: เป็นไงบ้าง สามคำสั้น ๆ ที่กลั่นกรองจากความรู้สึกยาวนานกว่าครึ่งชั่วโมงถูกส่งออกไป ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้ นั่งมองสายฝนต่อราวกับไม่คาดหวังคำตอบ ทว่า ผ่านไปเพียงสิบนาที แรงสั่นครืดคราดจากเครื่องมือสื่อสารก็ปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ Nira 🍒: อาจารย์... ใช่ไหมคะ? หัวใจของรวิศกระตุกวูบ ม
اقرأ المزيد

#13 หึง!

แสงสว่างยามเช้าที่เชียงใหม่ไม่ได้ช่วยขับไล่ความหม่นหมองในใจของรวิศได้เลย สายฝนของค่ำคืนก่อนแปรเปลี่ยนเป็นหมอกหนาที่ปกคลุมยอดดอยและถนนสายเล็ก ๆหน้าร้าน Rainy Corner ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนโซฟาหนังตัวยาวในร้าน สิ่งแรกที่เขาทำคือการคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าจอราวกับคนเสพติด หน้าแชตของ “Nira 🍒” ยังคงค้างอยู่ ข้อความสุดท้ายของเขาและเธอเมื่อคืนเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่แห้งผากมานานนับแปดเดือน รวิศยันตัวลุกขึ้นนั่ง สูดหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นไอฝนและกลิ่นเมล็ดกาแฟยังคงอบอวล เขาเริ่มต้มกาแฟสำหรับตัวเอง ทว่าสายตาและสมาธิกลับจดจ่ออยู่กับเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กในมือ เขารอคอย... และไม่นานนัก ความพยายามของเขาก็สัมฤทธิ์ผล เมื่อความสัมพันธ์ที่เคยถูกตัดขาดไปเกือบปี ได้ถูกถักทอขึ้นมาใหม่ผ่านตัวอักษร ทั้งคู่เริ่มพิมพ์คุยกันทุกวัน จากวันละไม่กี่ประโยค แปรเปลี่ยนเป็นข้อความยาวเหยียดที่โต้ตอบกันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ รวิศ: ตื่นหรือยัง? เชียงใหม่วันนี้หมอกลงจัดมาก นอกหน้าต่างเห็นแต่สีขาวโพลน ถ้านั่งอยู่ด้วยกันในร้านตอนนี้ คงได้ชงโกโก้ร้อนให้เธอดื่มแล้ว Nira 🍒: ตื่นแล้วค่ะอาจารย์... กรุงเ
اقرأ المزيد

#14 คอลเสียววว 18+

“...ครืด~...” ความเงียบเข้าปกคลุมสายโทรศัพท์ทันที ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ดังผ่านลำโพง คลอเคล้าไปกับเสียงสายฝนที่สาดซัดกระทบกระจกหน้าร้านของรวิศ และเสียงแตรถยนต์แว่ว ๆ จากท้องถนนในกรุงเทพฯ ของปลายสาย ทั้งคู่นิ่งเงียบไปนานเกือบสองนาทีเต็ม เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกนับหมื่นแสนคำที่ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร ความคิดถึง ความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการที่ซ่อนลึกซึ้งอยู่ภายในใจพุ่งทะยานผ่านความเงียบนั้น “...อาจารย์...” ในที่สุด เสียงหวานที่คุ้นเคยก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของนีรชาสั่นเครือและแหบพร่าเล็กน้อย ราวกับเธอกำลังร้องไห้หรือพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถ “นีรชา...” รวิศครางเรียกชื่อเธอตอบกลับไป เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าไม่แพ้กัน “ฉันเอง...” “ค่ะ... หนูรู้แล้ว” เสียงปลายสายสูดหายใจลึก “ทำไม... ทำไมถึงโทรมาล่ะคะ พิมพ์คุยกันยังไม่พออีกเหรอ” “ก็ฉันอยากได้ยินเสียงเธอ” รวิศสารภาพตรง ๆ ความเมาทำลายกำแพงความหยิ่งยโสลงจนหมดสิ้น “ขี้เกียจพิมพ์ ตอนนี้ก็เมาแล้วด้วย ฉันอยาก...ได้ยินเสียงเธอจัง” “อาจารย์อย่าพูดแบบ
اقرأ المزيد

#15 ทนความคิดถึงไม่ไหว🔞

เสียงเครื่องยนต์ของรถซีดานคันเก่าของรวิศครางกระหึ่มแผ่วเบาอยู่ภายในลานจอดรถของท่าอากาศยานเชียงใหม่ ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ ทว่าไฟหน้ารถยังคงสาดส่องไปกระทบกับเสาคอนกรีตเบื้องหน้า แสงไฟสลัวริบหรี่ผสานกับบรรยากาศขมุกขมัวของเมืองเหนือในยามบ่ายแก่ ๆ ที่มีฝนหลงฤดูตกลงมาบางเบา รวิศยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่ทราบได้ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวราวกับกลองรบ หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนและร้าวรานผ่านสายโทรศัพท์เมื่อสัปดาห์ก่อน ความอัดอั้นที่สะสมมานานนับแปดเดือนก็ระเบิดออก นีรชาตัดสินใจใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่ได้จากการทำงานซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินตรงสู่เชียงใหม่ เธอบอกเขาเพียงสั้น ๆ ก่อนขึ้นเครื่องว่า “หนูทนอยู่กรุงเทพฯ แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะอาจารย์ หนูอยากเจอหน้าอาจารย์จริง ๆ” คำว่าอยากเจอหน้าของเธอ เป็นทั้งคำสั่งและคำพิพากษาสำหรับรวิศ เขาเคลียร์ร้าน *Rainy Corner* ตั้งแต่ช่วงเที่ยง ติดป้ายประกาศปิดร้านชั่วคราวโดยไม่สนว่ารายได้จะหายไปเท่าไหร่ แล้วรีบบึ่งรถมารอเธอที่สนามบินก่อนเวลาเกือบช
اقرأ المزيد

#16 แฉะขนาดนี้เลยเหรอนีรชา🔞

“เธอสวยจัง สวยจนฉันอยากจะกัดเธอให้แหลกคามือเลย” รวิศกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการบดจูบ นัยน์ตาของเขาแดงก่ำด้วยไฟราคะ “ก็ทำสิคะ... ทำหนูแรง ๆ เลย ทำเหมือนวันนั้น... วันที่หนูเปียกฝนเข้าไปหาอาจารย์” นีรชาท้าทายด้วยสายตาฉ่ำปรือ เสียงของเธอแหบพร่าลอยละล่อง “หนูเป็นของอาจารย์คนเดียว... ไม่ใช่ของพวกผู้ชายสกปรกพวกนั้น ล้างพวกมันออกไปจากตัวหนูที...” คำพูดของเธอเหมือนเป็นการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ความหึงหวงที่เขารู้ว่าเธอเคยถูกชายอื่นแตะต้องปะทุขึ้นมาจนควบคุมไม่ได้ รวิศช้อนใต้ข้อพับขาของร่างบางลอยขึ้นจากพื้น นีรชารีบตวัดขาเรียวเกี่ยวรอบเอวหนาของเขาไว้ทันที ชายหนุ่มอุ้มเธอในท่าผูกสัมพันธ์ ข้ามห้องพักตรงไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์ ทุ่มร่างของเธอลงบนฟูกหนาอย่างแรงจนตัวเธอโยน ไม่ปล่อยให้เธอได้พัก รวิศตามขึ้นมาคร่อมทับร่างบางไว้ทันที มือหนาทั้งสองข้างคว้าจับสายเดี่ยวสีดำของเธอแล้วกระชากออกอย่างแรงจนเสียงผ้าขาดดัง แควก! เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ยอดอกสีหวาน
اقرأ المزيد

#17 ก็มันเงี่ยนอะ

เข็มนาฬิกาบนผนังร้าน Rainy Cornerดินหน้าไปอย่างเนิบนาบพร้อมกับละอองหมอกยามเช้าที่ลอยละล่องผ่านทิวเขาเมืองเชียงใหม่ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของอาจารย์รวิศแปรเปลี่ยนไปราวกับอยู่ ในโลกอีกใบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ป้ายคำว่า ‘Closed’ ถูกแขวนไว้ที่ประตูกระจกหน้าร้านเกือบตลอดทั้งวัน ชายหนุ่มแทบไม่ได้สนใจรายได้หรือลูกค้าหน้าไหน สิ่งเดียวที่อยู่ในสายตาและหัวใจของเขาในเวลานี้คือเด็กสาวผู้เป็นเจ้าของไอดีไลน์ผลเชอร์รี่สีแดงสด ในตอนกลางวัน พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันราวกับคู่รักธรรมดา ๆ คู่หนึ่ง รวิศตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพื่อดริปกาแฟกลิ่นหอมกรุ่น ขณะที่นีรชาจะสวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขา เดินขยี้ตาออกมาจากห้องนอนด้านหลังคาเฟ่ ภาพของเด็กสาวที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้สตูลบาร์ไม้ นัยน์ตาคู่สวยทอดมองออกไปภายนอกกระจกอย่างเลื่อนลอย ช่างเป็นภาพที่ทั้งงดงามและเปราะบางจนรวิศรู้สึกอยากจะกางปีกปกป้องเธอไว้จากโลกภายนอกตลอดไป “กาแฟครับ... เด็กดี” รวิศเลื่อนแก้วเซรามิกสีเข้มส่งให้หญิงสาว พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย
اقرأ المزيد

#18 ชวนผัวขาทำแอคลับ

ทว่าคลิปเดี่ยวของเธอเริ่มอิ่มตัว พวกผู้ชายหื่นกามในระบบเริ่มเรียกร้องอยากเห็นฉากการร่วมรักที่ดุเดือดและสมจริงมากขึ้น ยิ่งมีบทรักรุนแรง ค่าสมาชิกก็ยิ่งสูงลิ่ว เงินก้อนโตลอยอยู่ตรงหน้า มีหรือที่เด็กสาวที่กำลังอับจนหนทางจะไม่คว้าไว้ ค่ำคืนต่อมา หลังจากบทรักบนเตียงนอนสิ้นสุดลง รวิศนอนหงายหอบหายใจแผ่วเบา นีรชาไม่ได้นอนซบอับอกเขาเหมือนเช่นเคย แต่เธอกลับยันตัวลุกขึ้นนั่ง ค่อย ๆ เลื่อนมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดหน้าจอแสดงยอดเงินในบัญชีแอคเคานต์ลับให้เขาดู “อาจารย์... ดูนี่สิคะ” เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาท่ามกลางความมืดสลัว รวิศปรือตาขึ้นมองหน้าจอขนาดย่อม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยามเห็นตัวเลขหลักหมื่นและหลักแสนที่วิ่งเข้ามาในบัญชีภายในเวลาไม่กี่วัน “นี่มันอะไรกัน? เงินพวกนี้มาจากไหน?” “เงินจากแอคลับของหนูเองค่ะ” นีรชาตอบตรง ๆ ไม่มีแววสะทกสะท้านอีกต่อไป “หนูถ่ายรูป... ถ่ายคลิปตัวเองตอนที่อาจารย์หลับลงไปในแอคกับกลุ่มลับ พวกผู้ชายพวกนั้นพร้อมใจกันจ่ายเงินมห
اقرأ المزيد

#19 โดนชาวเน็ตขุด

แสงสว่างยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อหนาภายในห้องนอนหลังร้าน Rainy Corner บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไอรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อค่ำคืน รวิศลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอิ่มเอมทางกาย ทว่าในส่วนลึกของหัวใจกลับมีอาการหน่วงเสียวคล้ายคนเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขึงตึงอยู่เหนือหุบเหว ชายหนุ่มพลิกกายมองเด็กสาวที่นอนคุดคู่อยู่ข้าง ๆ นีรชายังคงหลับสนิท ใบหน้าหวานยามไร้เครื่องสำอางดูไร้เดียงสาราวกับเด็กนักศึกษาธรรมดา ๆ คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก มีรอยรักสีกุหลาบเข้มที่ประทับอยู่ทั่วเรือนร่างระหง และสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างหมอน... ตอกย้ำว่าพวกเขาก้าวมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา หลังจากรวิศยอมสวมหน้ากากและก้าวเข้าสู่โลกของ “แอคเคานต์ลับ” ร่วมกับเธอ รายได้ของพวกเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ตัวเลขหลักแสนในบัญชีธนาคารหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบาปที่กำลังเสพติดกามารมณ์และเงินตราในเงามืด เขารักสรรพนามที่เธอเรียก... คำว่า “พี่วิศ” และ “ผัวขา” ที่ดังระงมผ่านเลน
اقرأ المزيد

#20 ผัวขาหึงน้องนีร NC20+

“เลิกดูมันได้แล้วนีร” รวิศเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้าไปดึงโทรศัพท์ออกจากมือของเธออย่างถือวิสาสะ “หนูหยุดดูไม่ได้หรอกค่ะพี่วิศ...” เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ “พี่รู้ไหม... ในกลุ่มลับ มีพวกผู้ชายส่งข้อความมาหาหนูเพียบเลย บางคนบอกว่าเคยซื้อกินหนูตอนอยู่กรุงเทพฯ บางคนก็ส่งรูปทุเรศ ๆ มาให้... พวกมันคิดว่าหนูเป็นผู้หญิงอย่างว่า เป็นแค่ของสาธารณะที่ใครจะพูดถึงยังไงก็ได้!” คำสารภาพของนีรชาเหมือนน้ำมันก๊าดก้อนโตที่สาดเข้ากลางกองไฟในใจของรวิศ ความหึงหวงที่ชายหนุ่มพยายามสะกดกลั้นไว้ตลอดหลายวันปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง นัยน์ตาคมกริบหลังกรอบแว่นวาวโรจน์ด้วยความโกรธขึ้ง “แล้วมันจริงไหมล่ะ!” รวิศกระชากเสียงถาม ขยำโทรศัพท์ในมือแน่นจนแทบแหลกคามือ “ที่พวกมันพูดน่ะ มันจริงไหม? ตอนอยู่กรุงเทพฯ หนูเคยไปนอนกับพวกมันกี่คน? เคยยอมให้พวกมันทำแบบไหนบ้าง นีร!” นีรชาชะงักไป ใบหน้าหวานเบิกตากว้างมองชายหนุ่มที่เธอคิดว่าเป็นที่พึ่งสุดท้ายด้วยความตัดพ้อและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส น้ำตาเม
اقرأ المزيد
السابق
1234
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status