All Chapters of คะแนนพิศวาส PWP | NC20+: Chapter 11 - Chapter 17

คืนสุดท้ายที่ทั้งสองยังกล้าสัมผัสกันอีกครั้ง ม่านรูดที่เดิม ห้องชั้นบนสุด ม่านหนาทึบปิดสนิทจนแสงไฟถนนด้านนอกกลายเป็นเพียงเส้นบาง ๆ สีเหลืองอ่อนจากโคมหัวเตียงสาดลงมากระทบผ้าปูที่นอนสีครีม รวิศผลักบานประตูจนปิดสนิท ล็อกกลอนด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ก่อนหันกลับมามองนีรชาที่ยืนนิ่งตรงกลางห้อง เสื้อเชิ้ตนักศึกษาขาวบางของเธอถูกปลดกระดุมสามเม็ดบนสุดตั้งแต่เดินทางมา เปิดเผยเนินอกอวบอิ่มที่ขาวนวล ขึ้นลงรัวเร็วตามลมหายใจ กระโปรงพลีทสั้นรัดรูปเผยให้เห็นรอยช้ำจาง ๆ จากฝีมือเขาที่ต้นขาด้านใน ผมยาวยุ่งเหยิงราวกับเพิ่งผ่านพายุ เธอไม่พยายามปกปิดอะไรอีกต่อไป ทั้งคู่ไม่เอ่ยคำใด รวิศก้าวยาว ๆ เข้าไปใกล้ ดึงร่างเธอเข้ามากอดแนบแน่นจนหน้าอกอ่อนนุ่มแนบชิดอกกว้างของเขา เขาก้มลงครอบจูบทันใด จูบที่ลึกและดุดัน ลิ้นสอดประสานกันเปียกชุ่ม ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของกันและกัน นีรชาครางแผ่วในลำคอ มือเรียวเล็กเลื่อนลงปลดหัวเข็มขัด โลหะกระทบกันเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบที่อัดอั้น เขาผลักเธอลงบนเตียงอย่างไม่ปรานี ร่างเธอทรุดนอนหงาย ขาทั้งสองแยกออกตามสัญชาตญาณ รวิศกระชากเสื้อเชิ้ตเธอออก เนินอกกลมกลึงเด้งออกมา หัวนมสีแดงเข้มช

แสงสว่างยามเช้าที่เชียงใหม่ไม่ได้ช่วยขับไล่ความหม่นหมองในใจของรวิศได้เลย สายฝนของค่ำคืนก่อนแปรเปลี่ยนเป็นหมอกหนาที่ปกคลุมยอดดอยและถนนสายเล็ก ๆหน้าร้าน Rainy Corner ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนโซฟาหนังตัวยาวในร้าน สิ่งแรกที่เขาทำคือการคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าจอราวกับคนเสพติด หน้าแชตของ “Nira 🍒” ยังคงค้างอยู่ ข้อความสุดท้ายของเขาและเธอเมื่อคืนเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่แห้งผากมานานนับแปดเดือน รวิศยันตัวลุกขึ้นนั่ง สูดหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นไอฝนและกลิ่นเมล็ดกาแฟยังคงอบอวล เขาเริ่มต้มกาแฟสำหรับตัวเอง ทว่าสายตาและสมาธิกลับจดจ่ออยู่กับเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กในมือ เขารอคอย... และไม่นานนัก ความพยายามของเขาก็สัมฤทธิ์ผล เมื่อความสัมพันธ์ที่เคยถูกตัดขาดไปเกือบปี ได้ถูกถักทอขึ้นมาใหม่ผ่านตัวอักษร ทั้งคู่เริ่มพิมพ์คุยกันทุกวัน จากวันละไม่กี่ประโยค แปรเปลี่ยนเป็นข้อความยาวเหยียดที่โต้ตอบกันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ รวิศ: ตื่นหรือยัง? เชียงใหม่วันนี้หมอกลงจัดมาก นอกหน้าต่างเห็นแต่สีขาวโพลน ถ้านั่งอยู่ด้วยกันในร้านตอนนี้ คงได้ชงโกโก้ร้อนให้เธอดื่มแล้ว Nira 🍒: ตื่นแล้วค่ะอาจารย์... กรุงเ

เสียงเครื่องยนต์ของรถซีดานคันเก่าของรวิศครางกระหึ่มแผ่วเบาอยู่ภายในลานจอดรถของท่าอากาศยานเชียงใหม่ ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ ทว่าไฟหน้ารถยังคงสาดส่องไปกระทบกับเสาคอนกรีตเบื้องหน้า แสงไฟสลัวริบหรี่ผสานกับบรรยากาศขมุกขมัวของเมืองเหนือในยามบ่ายแก่ ๆ ที่มีฝนหลงฤดูตกลงมาบางเบา รวิศยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่ทราบได้ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวราวกับกลองรบ หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนและร้าวรานผ่านสายโทรศัพท์เมื่อสัปดาห์ก่อน ความอัดอั้นที่สะสมมานานนับแปดเดือนก็ระเบิดออก นีรชาตัดสินใจใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่ได้จากการทำงานซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินตรงสู่เชียงใหม่ เธอบอกเขาเพียงสั้น ๆ ก่อนขึ้นเครื่องว่า “หนูทนอยู่กรุงเทพฯ แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะอาจารย์ หนูอยากเจอหน้าอาจารย์จริง ๆ” คำว่าอยากเจอหน้าของเธอ เป็นทั้งคำสั่งและคำพิพากษาสำหรับรวิศ เขาเคลียร์ร้าน *Rainy Corner* ตั้งแต่ช่วงเที่ยง ติดป้ายประกาศปิดร้านชั่วคราวโดยไม่สนว่ารายได้จะหายไปเท่าไหร่ แล้วรีบบึ่งรถมารอเธอที่สนามบินก่อนเวลาเกือบช

เข็มนาฬิกาบนผนังร้าน Rainy Cornerดินหน้าไปอย่างเนิบนาบพร้อมกับละอองหมอกยามเช้าที่ลอยละล่องผ่านทิวเขาเมืองเชียงใหม่ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของอาจารย์รวิศแปรเปลี่ยนไปราวกับอยู่ ในโลกอีกใบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ป้ายคำว่า ‘Closed’ ถูกแขวนไว้ที่ประตูกระจกหน้าร้านเกือบตลอดทั้งวัน ชายหนุ่มแทบไม่ได้สนใจรายได้หรือลูกค้าหน้าไหน สิ่งเดียวที่อยู่ในสายตาและหัวใจของเขาในเวลานี้คือเด็กสาวผู้เป็นเจ้าของไอดีไลน์ผลเชอร์รี่สีแดงสด ในตอนกลางวัน พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันราวกับคู่รักธรรมดา ๆ คู่หนึ่ง รวิศตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพื่อดริปกาแฟกลิ่นหอมกรุ่น ขณะที่นีรชาจะสวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขา เดินขยี้ตาออกมาจากห้องนอนด้านหลังคาเฟ่ ภาพของเด็กสาวที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้สตูลบาร์ไม้ นัยน์ตาคู่สวยทอดมองออกไปภายนอกกระจกอย่างเลื่อนลอย ช่างเป็นภาพที่ทั้งงดงามและเปราะบางจนรวิศรู้สึกอยากจะกางปีกปกป้องเธอไว้จากโลกภายนอกตลอดไป “กาแฟครับ... เด็กดี” รวิศเลื่อนแก้วเซรามิกสีเข้มส่งให้หญิงสาว พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย