Semua Bab คะแนนพิศวาส PWP | NC20+: Bab 1 - Bab 10

บ่ายวันพฤหัสบดีปลายภาคเรียนที่สองของปีการศึกษา รวิศนั่งหลังโต๊ะทำงานไม้สีเข้มในห้องพักอาจารย์ชั้นสาม อาคารคณะเศรษฐศาสตร์ หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับลมร้อนชื้นของกรุงเทพฯ ช่วงบ่ายสามโมงกว่า แสงแดดสีเหลืองส้มสาดลงบนกองเอกสารรายงานนักศึกษาที่เรียงซ้อนกันเป็นกองสูง เขาเลื่อนแว่นขึ้นเล็กน้อย มือขวากุมปากกาหมึกซึมสีดำ ปลายปากกาแตะกระดาษเป็นวงกลมเล็ก ๆ โดยไม่รู้ตัว ขณะที่สายตาจับจ้องตัวเลขและกราฟในรายงานฉบับล่าสุดของนักศึกษาคนหนึ่งเสียงเคาะประตูดังเบา ๆ แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้เขาชะงัก“เข้ามา” เสียงเขาต่ำ นิ่ง สุขุมตามนิสัยประตูเปิดออกช้า ๆ นีรชาเดินเข้ามา เธอสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวที่กระดุมเม็ดบนสุดหลวมจนเปิดเผยร่องอกตื้น ๆ ผิวขาวเนียนสะท้อนแสงแดดจนดูเกือบโปร่งใส กระโปรงพลีทสีน้ำเงินเข้มยาวถึงเข่า แต่ตอนเดินขาเรียวยาวเคลื่อนไหวจนผ้าพลิ้วเบา ๆ เผยให้เห็นต้นขาด้านในเป็นช่วงสั้น ๆ ผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้มถูกรวบหลวม ๆ ด้วยกิ๊บสีดำเส้นเดียว ใบหน้าน่ารักแบบเด็กมหาลัย แต่ดวงตาคู่โตมีประกายบางอย่างที่ดูไม่ใช่เด็กอีกต่อไปเธอปิดประตูเบา ๆ แล้วยืนตรงหน้าประตู มือทั้งสองประสานกันกุมเอกสารแน่น“สวัสดีค่ะ อาจ

ฝนตกหนักตั้งแต่บ่ายสามโมงกว่า เม็ดฝนกระหน่ำลงบนหลังคาเหล็กของอาคารคณะเศรษฐศาสตร์จนดังก้องเหมือนเสียงกลองรัวไกล ๆ นีรชายืนหลบฝนใต้ชายคาตึกนานกว่าครึ่งชั่วโมง รองเท้าผ้าใบสีขาวเปียกชุ่มจนรู้สึกหนาวเย็นซึมขึ้นมาถึงข้อเท้า เธอมองนาฬิกาข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ห้าทุ่มกว่าแล้ว แต่เธอยังไม่กล้าก้าวออกจากที่กำบัง เธอรู้ดีว่าห้องทำงานของอาจารย์รวิศยังเปิดไฟอยู่ชั้นสาม แสงสีเหลืองนวลลอดออกมาจากหน้าต่างบานเดียวที่ยังไม่ปิดม่านเธอสูดหายใจลึก กลิ่นดินเปียกผสมกลิ่นฝุ่นจากพื้นคอนกรีตโบกขึ้นจมูก เธอเดินฝ่าฝนไปที่ทางเข้าหลักของตึก ฝนสาดเข้าหน้าและไหลลงตามคอเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีครีมที่เธอเลือกมาโดยเฉพาะ เนื้อผ้าบางติดเนื้อจนเห็นเส้นโค้งของเนินอกและหัวนมที่แข็งชูชันจากความหนาว เธอไม่สนใจอีกต่อไป เธอรู้ว่าคืนนี้เธอไม่ได้มาเพื่อขอคำปรึกษาวิชาการอย่างเดียวอีกแล้วลิฟต์ในตึกเก่าเคลื่อนตัวช้า ๆ เสียงเฟืองดังเอี๊ยด ๆ ราวกับจะหยุดทุกชั้น นีรชายืนมองตัวเองในกระจกเงาที่มีรอยด่าง เสื้อเปียกแนบเนื้อจนเห็นสีผิวขาวนวลใต้เนื้อผ้า ผมเปียกสยายลงมาปิดแก้มข้างหนึ่ง เธอใช้มือปัดผมออก แล้วยิ้มให้ตัวเองในกระจก รอยยิ้มนั้นไม่ใช

แสงแดดยามบ่ายแก่สีส้มแดงเข้มเหมือนเลือดสดสาดทะลุผ้าม่านบางสีครีม จนห้องทำงานเล็ก ๆ ของอาจารย์รวิศถูกย้อมให้อบอวลไปด้วยโทนสีอบอุ่นราวกับห้องนี้ถูกจุดไฟด้วยราคะที่รอวันระเบิดมานาน กลิ่นกระดาษเก่าผสมหมึกพิมพ์จาง ๆ ถูกกลบมิดด้วยกลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์เข้มข้นจากตัวเขา และกลิ่นหอมหวานจาง ๆ จากร่างกายผู้หญิงที่กำลังจะเข้ามา กลิ่นที่ทำให้อากาศในห้องเย็นฉ่ำจากแอร์ระดับต่ำสุดกลับร้อนระอุขึ้นมาทันทีรวิศนั่งนิ่งหลังโต๊ะไม้สีน้ำตาลเข้ม มือทั้งสองวางห่างกันพอดีราวกับกำลังรอสัญญาณ เขาไม่ได้ก้มหน้ากับกองเอกสารเหมือนทุกครั้ง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่ประตูไม้สีเข้ม ริมฝีปากเม้มบาง ๆ แต่หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะตุบ ๆ ใต้ซี่โครง เขารู้ดีว่าเธอกำลังจะมา และครั้งนี้ไม่ใช่การมาเพื่อ “ปรึกษางานวิชาการ” อีกต่อไปเสียงส้นรองเท้าดังก๊อกแก๊กแผ่วเบาจากทางเดินด้านนอก หยุดชะงักหน้าประตู แล้วประตูก็ถูกผลักเปิดช้า ๆ เสียงบานพับดังครืดเบา ๆ นีรชาก้าวเข้ามา ร่างบางในชุดนักศึกษาที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นเครื่องยั่วเย้า เสื้อเชิ้ตสีขาวบางจนเกือบโปร่งแสง กระดุมเม็ดบนสุดถึงเม็ดที่สามถูกปลดออกตั้งแต่เธอเดินออกจากหอพัก เปิด

วันพฤหัสบดีบ่ายสี่โมงครึ่งครึ่ง ห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์รวิศถูกปกคลุมด้วยความเงียบที่หนักแน่นและกดดันราวกับอากาศถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความสงบในครั้งนี้มิใช่ความสงบธรรมดา แต่มันคือความนิ่งอันร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกมุมห้อง เต็มเปี่ยมด้วยไออุ่นแผดเผาและความชุ่มฉ่ำที่เกิดจากความปรารถนาลึกซึ้งซึ่งทั้งเขาและเธอต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียวแสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่กำลังลับขอบฟ้า โทนสีส้มแดงเข้มจัดทะลุผ่านม่านโปร่งบางสีงาช้าง ส่องเป็นเส้นริ้วเรียวบางเบา คล้ายเส้นด้ายทองคำที่ถูกขึงตัดขวางพื้นไม้สีน้ำตาลเข้มข้นซึ่งขัดเงาจนมันวาวสะท้อนแสงได้ราวกับกระจกเงาเล็ก ๆ ทุกครั้งที่แสงเหล่านั้นเลื่อนไหลไปตามพื้น ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องดูอบอวลและเร่าร้อนยิ่งขึ้นกลิ่นหอมจาง ๆ ของกระดาษเก่าที่เก็บไว้มานานหลายปี ผสานกับกลิ่นหมึกพิมพ์แห้งกรังที่ยังหลงเหลือจากเอกสารกองโต ถูกกลบมิดด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเข้มข้น กลิ่นไม้จันทน์ผสมกลิ่นกายอบอุ่นและลึกลับที่ติดแน่นกับตัวเขา กลิ่นนั้นแผ่กระจายช้า ๆ ไปทั่วห้อง จนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของสถานที่นี้ กลิ่นนี้ เวลานี้สำหรับนีรชา เธอรู้สึกคุ้น

เช้าวันจันทร์ที่อากาศยังคงชื้นจากฝนเมื่อคืน กลุ่มไลน์ “Eco2-ปี2” ที่เคยเงียบ ๆ หลังเลิกคาบ กลับระเบิดเสียงแจ้งเตือนไม่หยุดตั้งแต่ตีห้า นักศึกษาส่วนใหญ่ตื่นเพราะ notification ติดต่อกันเป็นสิบ ๆ ข้อความเดียวกันถูกส่งมาในกลุ่มย่อยและส่วนตัว: อาจารย์รวิศล่อนักศึกษาแล้ว คลิปนั้นเปิดด้วยภาพมืด ๆ ในโถงทางเดินตึกคณะเศรษฐศาสตร์ชั้นสาม ไฟฉุกเฉินสีเขียวจาง ๆ ส่องกระทบพื้นไม้เงา ประตูห้องทำงานอาจารย์รวิศเปิดออกช้า ๆ นีรชาเดินออกมาเป็นคนแรก ภาพชัดเจนจนเห็นหน้าเธอเต็ม ๆ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เหมือนเพิ่งผ่านพายุมา เสื้อเชิ้ตนักศึกษาขาวยับยู่ยี่ กระดุมเม็ดบนสามเม็ดหลุดออก ร่องอกลึกเปิดเผยจนเห็นขอบลูกไม้เสื้อชั้นใน กระโปรงพลีทสีน้ำเงินเข้มยับยู่ยี่ ร่นขึ้นสูงจนเห็นรอยแดงจาง ๆ ที่ต้นขาด้านใน เธอเดินโซเซเล็กน้อย มือข้างหนึ่งจับกระเป๋าแน่น อีกข้างยกขึ้นปัดผมที่ปิดหน้า แต่ภาพจับใบหน้าเธอชัดเจนก่อนที่เธอจะหันหลังเดินหายไปตามทางเดิน ตามด้วยอาจารย์รวิศเดินออกมา ผมยุ่งนิด ๆ เสื้อเชิ้ตยับ เนคไทหลวม ๆ เขาปิดประตูห้องแล้วเดินตามหลังเธอช้า ๆ ภาพตัดจบตรงนั้น ข้อความในกลุ่มระเบิดทันที “นี่น้องนีรป่ะวะ 5555 อ