Semua Bab คะแนนพิศวาส PWP | NC20+: Bab 21 - Bab 30

ความตึงเครียดของค่ำคืนก่อนยังไม่ทันจางหาย ละอองฝนยามสายของเชียงใหม่ทำให้อากาศเย็นเยียบจนบาดผิว รวิศนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ในสภาพอิดโรย ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นคล้ำจัดจากการอดนอน ชายหนุ่มเพิ่งช่วยนีรชาเคลียร์ระบบและลบวิดีโอออกจากหน้าแอคเคานต์ลับทั้งหมดเพื่อตัดตอนกระแสสังคม ทว่าตัวเลขเงินในบัญชีที่ค้างอยู่กลับดูเหมือนลิ่มเลือดที่คอยตอกย้ำความผิดบาป ขณะที่กลิ่นกาแฟจาง ๆ กำลังตลบอบอวล เสียงหนึ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังทำลายความเงียบงันขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ หนักแน่น และไร้ซึ่งความเกรงใจ รวิศสะดุ้งสุดตัว ชายหนุ่มหันขวับไปมองบานประตูที่แขวนป้าย ‘Closed’ ไว้ ท่ามกลางหมอกสลัวด้านนอก ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งยืนนิ่งเด่นสง่าอยู่ตรงนั้น หัวใจของอดีตอาจารย์หนุ่มดิ่งวูบลงสู่หุบเหวในพริบตา ใบหน้าคมคายซีดเผือดจนไร้สีเลือด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ต่อให้สวมแว่นกันแดดสีเข้มและปกปิดใบหน้าด้วยเครื่องสำอางชั้นเลิศเพียงใด รวิศก็จำผู้หญิงคนนี้ได้แม่นยำ...'พ

แสงสีวิบวับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองหลวง เสียงอึกทึกของเมืองใหญ่ปลุกสัญชาตญาณความละโมบและความทะเยอทะยานในใจของนีรชาให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง หลังจากหันหลังให้คาเฟ่สายฝนและอดีตอาจารย์หนุ่มที่เชียงใหม่ เด็กสาวคนเดิมที่เคยร้องไห้ฟูมฟายได้ตายจากไปแล้ว บัดนี้เหลือเพียงหญิงสาวผู้รู้แจ้งในคุณค่าของเรือนร่างและอำนาจของเงินตรา ในห้องนอนสลัวที่ถูกจัดแต่งเป็นสตูดิโอขนาดย่อม แสงไฟริงไลท์สีชมพูฟิวเชียสลับม่วงนีออนสาดกระทบผิวเนียนผ่อง นีรชานั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธอหยิบหน้ากากลูกไม้สีดำสนิทขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าท่อนบน เหลือเพียงเรียวปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำดั่งโลหิต เธอไม่ได้ใช้ชื่อนีรชาอีกต่อไป ในโลกออนไลน์และกลุ่มลับ บัดนี้ทุกคนรู้จักเธอในนาม ‘Madam Secret’ แอคเคานต์หน้าใหม่ที่กำลังมาแรงที่สุดด้วยคอนเซปต์ “สาวมหาลัยหน้าตาดี หุ่นสะบึม นัดมีสัมพันธ์ที่ไม่ลับกับชายแปลกหน้าไม่ซ้ำหน้า” ตัวเลขรายได้หลั่งไหลเข้าบัญชีวินาทีต่อวินาที ยิ่งปิดหน้า ยิ่งดูลึกลับ และยิ่งเปลี่ยนคู่นอนบ่อยเท่

“...สำหรับวันนี้พอแค่นี้ครับ เจอกันใหม่สัปดาห์หน้า ขอให้ทุกคนโชคดีกับการอ่านหนังสือสอบครับ”รวิศเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำสุภาพเรียบร้อย ก่อนจะกดคลิกปิดโปรแกรมสตรีมมิ่งคลาสเรียนออนไลน์ลง หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับวูบลงเหลือเพียงความเงียบงันที่คืบคลานเข้ายึดพื้นที่ภายในร้าน Rainy Corner ทันที นาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงด้านหลังม่านกั้นสาดส่องเข้ามาจาง ๆอดีตอาจารย์หนุ่มถอดแว่นสายตาออก ทรุดตัวพิงหลังกับพนักเก้าอี้ด้วยความล้า ในค่ำคืนนี้ .. ลมหนาวที่พัดกรรโชกอยู่ด้านนอกกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่เขาซุกซ่อนไว้ในส่วนลึกให้ตื่นขึ้นมา ความอ้างว้างและความต้องการทางกายที่ห่างหายไปนานเริ่มก่อตัวเป็นก้อนอารมณ์เปลี่ยวเหงา ชายหนุ่มมองมือของตัวเองที่เคยตระกองกอดเรือนร่างระหงของเด็กสาวในห้องนอนนี้...เขานึกครึ้มในใจ มือหนาเอื้อมไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา นิ้วเรียวเลื่อนผ่านแอปพลิเคชันใช้งานทั่วไป ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ไอคอนของแอปพลิเคชันสีดำ แพลตฟอร์มลับเฉพาะที่เขาและนีรชาเคยใช้ร่วมกันเพื่อสร้างรายได้จากกามารมณ์ในอดีตเขาไม่ได้กดเปิดมันมานานหลายเดือน นับตั้งแต่เธ

“พะ...พี่...พี่จะทำอะไรคะ...” เสียงหวานขาดห้วงและสั่นสะท้าน นีรชาพยายามเบี่ยงหน้าหนีจากแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่เบื้องบน ทว่าข้อมือทั้งสองข้างของเธอกลับถูกมือหนารวบไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนาจนกระดูกแทบหัก รวิศไม่ตอบคำถาม ไม่มีแววตาแห่งความปรานีปรากฏอยู่เบื้องหลังเลนส์แว่นกันแดดสีเข้ม มีเพียงความคลั่งแค้นและแรงหึงหวงที่สะสมมานานนับเดือน ชายหนุ่มกระชากร่างระหงของอดีตเมียเด็กโยนลงบนเตียงนอนหนาอย่างรุนแรงจนตัวเธอกระดอน หญิงสาวพยายามจะดิ้นรนคลานหนี ทว่ารวิศกลับตามขึ้นมาคร่อมทับล็อกเรียวขาคู่สวยไว้ทันควัน ชายหนุ่มหยิบเชือกหนังสีดำที่เตรียมมาขึงพืดข้อมือทั้งสองข้างของนีรชามัดตรึงไว้กับหัวเตียงเหล็กดัดอย่างรวดเร็วและแน่นหนา “กรี๊ด! ปล่อยนะ! พี่เป็นใคร! เจ็บ... หนูเจ็บ!” นีรชาร้องลั่นห้องด้วยความตื่นตระหนก หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกจากขอบหน้ากากลูกไม้ เธอไม่เคยเจอผู้ชายแปลกหน้ารายไหนที่หยาบโลนและซาดิสม์ขนาดนี้มาก่อน ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจจนตัวสั่นระริก ขณะเดียวกัน เลนส์กล

แสงไฟสีม่วงนีออนยังคงทำหน้าที่สาดส่องความบิดเบี้ยวบนเตียงนอนหนา รวิศค่อย ๆ ถอนแก่นกายที่แข็งจัดออกจากช่องทางรักที่บวมช้ำจนขึ้นสีแดงจัด ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งช้างเตียง ลมหายใจยังคงหอบกระชั้นทว่าความดุดันและไฟโทสะที่เคยโหมกระพือกลับเริ่มมอดดับลง เหลือเพียงความเงียบงันและความจริงอันน่าสมเพชที่ปรากฏตรงหน้า เขากวาดสายตามองร่างระหงของอดีตเมียเด็กที่นอนคว่ำหน้าแน่นิ่ง มีเพียงแผ่นหลังบางที่ขยับไหวตามแรงสะอื้นไห้อย่างหนัก ข้อมือทั้งสองข้างที่ถูกพันธนาการไว้กับหัวเตียงเหล็กขึ้นรอยถลอกแดงก่ำ ที่น่าเวทนาที่สุดคือต้นขาเนียนผุดผาดที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยเข็มขัดหนาหน่วง บางจุดปริแตกจนมีหยาดเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาเป็นทางยาว นีรชาหมดสิ้นเรี่ยวแรงจะดิ้นรน หล่อนทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลทะลักออกมาจนเปียกชุ่มผ้าไหมที่พันปิดปากไว้ ความแสบร้อนจากบาดแผลทั่วเรือนร่างแล่นริ้วเข้าสู่สมองทุกครั้งที่ขยับกาย ทุกอย่างมันน่ากลัวและดิบเถื่อนจนเกินกว่าที่เด็กสาวคนหนึ่งจะรับไหว รวิศนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อได้สติ ชายหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปแก้ปมผ้าพันคอที่มัดปิดปากเธอออกช้า