Todos los capítulos de พนันร้อน(ซ่อน)รัก: Capítulo 51 - Capítulo 60

เมื่อทนไม่ไหวแม่เลี้ยงนัยนาก็เดินทางมาที่ไร่แสงทอง จะให้นางใจเย็นรอให้ครบ 24 ชั่วโมงแล้วไปแจ้งความก็ทนไม่ไหว นางมั่นใจว่าสาเหตุการหายตัวไปของสลิสา น่าจะมาจากจอมทัพ ลูกสาวนางอยู่ที่นี่มาหลายปีไม่เคยมีเรื่องกับใคร นางจึงพุ่งเป้าหมายไปที่จอมทัพ คนงานในไร่พยายามห้าม เพราะคิดว่าการหายตัวไปของเจ้านายไม่น่าจะเกี่ยวกับลูกชายเจ้าของไร่แสงทอง เพราะวันที่สลิสาเจอกับจอมทัพ ไม่ได้มีเรื่องให้ทั้งสองทะเลาะกัน"คนของไร่นัยนา มาขอพบพ่อเลี้ยงครับ"คำรายงานของลูกน้องทำให้พ่อเลี้ยงแสงทองขมวดคิ้ว คนของไร่นัยนามาขอพบเขาเวลานี้ มีเรื่องอะไรกัน เดาว่าไม่น่าจะใช่เรื่องดี"ให้เข้ามา"เมื่อได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้านใน ป้านางก็เดินเข้ามากับหัวหน้าคนงานแค่สองคน คนงานที่เหลือรออยู่ด้านนอกด้วยความห่วงใย เพราะต่างก็รู้ว่าไร่แสงทองไม่คบค้าสมาคมกับใคร พ่อเลี้ยงแสงทองกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นร่างสมส่วนของผู้หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาในห้องรับแขก ร่างสูงใหญ่ยืนขึ้นต้อนรับ ตาคู่คมมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาอย่างต้องการค้นหา เขาเองก็เพิ่งจะรู้ว่า แม่เลี้ยงเจ้าของไร่กุหลาบหน้าตาสะสวยถึงเพียงนี้ ป้านางยกมือไหว้ตามมารยาท ก่อนจะเข้าเรื่อง

เกือบอาทิตย์แล้วที่สลิสาใช้ชีวิตอยู่กับจอมทัพที่กระท่อมกลางป่า ทุกๆเช้าจะมีคนนำอาหารและน้ำดื่มมาส่งให้ สลิสาไม่เคยถามและไม่เคยคิดหนี ก้มหน้ายอมรับสิ่งที่จอมทัพหยิบยื่นให้แต่ละวัน หญิงสาวคิดอยู่อย่างเดียวว่า ให้ทุกอย่างมันจบที่เธอ ให้ความแค้นทั้งหมดมันจบลงที่นี่ จะได้จบสิ้นกันไป ในแต่ละวันเธอจะต้องเก็บอาหารไว้กินทั้งวัน เพราะกว่าคนงานจะเอามาส่งก็ต้องรอตอนเช้า ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันจอมทัพกระทำกับเธออย่างป่าเถื่อน เขานึกจะทำอะไรกับเธอตอนไหนเขาก็ทำ บางวันเขาจะหายหน้าไปในตอนกลางวัน และจะกลับมาเรียกร้องกับเธอในตอนกลางคืน คืนนี้ก็เช่นกันเขากลับมากลางดึก แล้วทำกับเธอเช่นเคย มือบางผลักลงบนอกกว้างเมื่อรู้สึกเจ็บ ที่ถูกชายหนุ่มกระแทกบั้นท้ายใส่อย่างแรง ในจังหวะสุดท้าย ถึงแม้จะตกเป็นของเขาหลายครั้ง แต่สลิสาก็ไม่เคยมีความสุขเลยสักครั้ง ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นมันไม่มาจากความรัก ที่จอมทัพทำทั้งหมดก็เพื่อต้องการทำร้ายเธอร่างสูงผละออกจากร่างบางเมื่อเสร็จสม หยดน้ำตาไหลลงมาเป็นสาย เมื่อเขาเดินออกไป เขาเมามาอีกเช่นเคยเพราะเธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของเขา มือบางกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นเมื่อไหร่มันจะสิ้นสุ

มะนาวมองหน้าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ แม่บอกว่าเขาคือพ่อของเธอ ตากลมโตสบกับตาคมเข้มของคนสูงวัย ก่อนจะกราบลงที่เท้าของท่าน คุณพิมานก้มลงไปโอบกอดแล้วประคองลูกขึ้นมา ตาคู่คมมองดวงหน้าหวานก่อนจะไปหยุดที่ตาบวมช้ำ ดูก็รู้ว่าเจ้าของกำลังร้องไห้อย่างหนัก เกิดอะไรขึ้นกับลูกของเขา ใครทำอะไรเธอถึงได้ร้องไห้จนตาบวมช้ำขนาดนี้ "ลูกของเราค่ะคุณ"ป้านางพูดเมื่อพ่อลูกมองหน้ากัน นางไม่รู้ว่าพิมานจะเชื่อหรือไม่ว่าสลิสาคือลูกของเขา ด้วยอาชีพที่นางทำบวกกับสถานที่ที่นางอยู่ ก็ยากที่จะบอกให้ใครเชื่อว่านางมีเขาแค่คนเดียว พิมานมองหน้าคนที่ถูกบอกว่าเป็นลูกของเขา ตากลมคมสวยจมูกโด่งเป็นสันนั่น ดูยังไงก็เหมือนมองตัวเอง "พ่อขอกอดหนูได้ไหมลูก""พ่อเหรอคะ...คุณคือพ่อของหนูเหรอคะ"ร่างบางถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อแม่บอกให้รู้ว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือพ่อของเธอ ก่อนจะโผเข้าหาอกแกร่ง เมื่อคุณพิมานกางแขนออก อกของพ่ออุ่นแบบนี้นี่เองสลิสาคิดในใจ เมื่อได้สัมผัสกับอ้อมอกของพ่อเป็นครั้งแรก 21 ปีแห่งการรอคอยด้วยความหวัง แม่ไม่เคยเล่าอะไรที่เกี่ยวกับพ่อให้เธอฟัง เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เจอกับพ่อ เพร

มือบางลูบลงบนหน้าท้อง เมื่อคนที่อยู่ในนั้นทักทายเธอด้วยการถีบจนหน้าท้องนูนขึ้น จนเห็นรูปเท้าเล็กๆของนักเตะ ยิ่งใกล้คลอดลูกก็ยิ่งดิ้นหนักและถี่ขึ้น สงสัยใจร้อนอยากออกมาข้างนอกเร็วๆ "ทำไมวันนี้หนูเก่งจังเลย อยากคุยกับแม่เหรอคะ"คุณแม่ทักทายลูกไปตามประสา หมอบอกให้คุยกับลูกบ่อยๆ ลูกจะได้มีความสุขและเป็นเด็กอารมณ์ดี แรกๆสลิสาก็เขินเพราะเหมือนพูดคนเดียว แต่เมื่อทำบ่อยๆก็เริ่มชิน ลูกคือสิ่งที่มีค่าที่สุดไม่ว่าเขาจะเกิดมาด้วยวิธีไหนก็ตาม ตั้งแต่วันที่แยกจากกันเธอก็ไม่ได้ข่าวของจอมทัพอีกเลย รู้เพียงแต่ว่าเขาไปอยู่ที่อื่นแต่ที่ไหนนั้นเธอก็ไม่อยากรับรู้ พักหลังๆพ่อเลี้ยงแสงทองมาหาเธอบ่อยขึ้น เพราะอยากรับผิดชอบสิ่งที่ลูกชายบุญธรรมเขาทำเอาไว้ แต่คุณพิมานกับป้านางก็เจรจาแทนเธอ ไม่ต้องการให้เขามายุ่งเกี่ยวอะไรกับหลาน ขนาดคนเป็นพี่ยังไม่เคยสนใจ เขาเป็นแค่ปู่บุญธรรมจะมาสนใจอะไร สลิสาไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ พ่อแม่ว่าอย่างไรก็ตามนั้น พักนี้เธอไม่ได้ติดต่อกับอนาวิน จะรับรู้เรื่องของเขาจากคำบอกเล่าของคุณพิมานเสียมากกว่า อนาวินก็มีสภาพไม่ต่างจากเธอ ถึงแม้จะมีสิทธิ์ในตัวลูกแต่ก็ไม่เคยได้รักจากแม่ นี่คงเป็นก

สลิสามองคนที่หลับอยู่ในอ้อมแขนอย่างแสนรัก ตั้งแต่นางพยาบาลพาลูกมาส่งให้ เธอก็อุ้มเขาไม่วาง มีความสุขที่ได้มองหน้าเขา ลูกของเธอเป็นผู้ชายตัวอ้วนกลมสุขภาพแข็งแรงร้องเก่ง และเอาแต่ใจเวลาที่เธอป้อนนมช้า ก็จะโมโหและร้องเสียงดัง คุณพิมานและป้านางต่างก็ชอบใจ ในขณะที่คนเป็นแม่เริ่มใจคอไม่ดี เพราะไม่รู้ว่าจะรับมือกับเจ้าตัวเล็กยังไง เรื่องลูกเป็นอะไรที่ใหม่กับเธอมาก ถึงจะมีแม่ค่อยช่วยเหลืออยู่ใกล้ๆ แต่ก็ยังกังวล "ตั้งชื่อว่าอะไรดีน้าร้องเก่งแบบนี้ ชื่อเจ้าอ้อนดีไหมลูก"ป้านางถามเมื่อรับหลานเข้าไปอุ้มไว้ในอ้อมแขน คุณพิมานเดินมาเขี่ยแก้มหลาน ก่อนจะช่วยกันเสนอชื่อให้คนเป็นแม่เลือก สลิสายิ้มให้กับคนเห่อหลาน ที่ดูจะมีความสุขจนออกนอกหน้า ลูกเธอต้องเป็นเด็กที่มีความสุข ถึงแม้ว่าจะไม่มีพ่อ แต่สลิสาชื่อว่าความรักที่ตากับยายมีให้เขา จะทำให้เขาเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุด"พ่อว่าชื่อมะขามก็ดีนะ แม่มะนาวลูกชื่อมะขามเข้ากันดีนะคุณ"คุณพิมานเสนอเพราะชอบชื่อนี้"จะบ้าเหรอคะ ใครเขาชื่อมะขามกัน"ป้านางขัดไม่ชอบชื่อที่สามีตั้งให้หลาน"มะยมไหมคุณ เพราะดีนะ""อะไรของคุณคะ มะขาม มะยม เข็ดฟันค่ะไม่เอาๆ""แล้วจะให้ชื่ออ