Todos los capítulos de พนันร้อน(ซ่อน)รัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

หลังจากเคลียร์งานเสร็จหนึ่งฤทัยก็เดินทางมาที่บ้านของบารมี บ้านหลังนี้เป็นบ้านของพิชญาที่บารมีไถ่จากเจ้าหนี้ให้เธอ บารมีย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แต่งงาน อาของเธอรักพิชญามากข้อนี้ใครๆก็รู้ดี รักไม่มีเหตุผลก็เหมือนกับที่เธอรักจอมทัพ แม้ครอบครัวจะมองว่าไม่เหมาะสม แต่เธอก็รักเขา"มีอะไรให้ช่วยไหมจ้ะ"เดินเข้าไปหาแม่ครัวในห้องครัว ถามหางานแบบไม่จริงจังนักเพราะส่วนมากเธอจะมาคุยเสียส่วนใหญ่"คุณบีมอยู่หลังบ้านจ้ะแก้ม"พิชญาตอบเพื่อน โดยที่ไม่หันมาดู เพราะกำลังสนใจอยู่กับอาหารบนเตา"จ๋าทำอะไรเหรอ หอมจังเลย""กุ้งทอดจ้ะ แก้มชอบทานสลัดกุ้ง จ๋ารู้""ขอบคุณน้า แก้มรู้แล้วว่าทำไมอาบีมถึงหลงจ๋าหัวปักหัวปำ จ๋าเอาใจเก่งแบบนี้นี่เอง""แก้มน่ะพูดอะไรก็ไม่รู้"คนถูกแซวอายหน้าแดงไปจนถึงใบหู "เสียงรถ แก้มไปดูก่อนนะว่าใครมา"บอกอย่างตื่นเต้นเพราะรู้ว่าคนที่มาเป็นใคร"น่าจะเป็นจอม เดี๋ยวจ๋าตามไปนะ"บอกกับเพื่อนเมื่อหนึ่งฤทัยรีบจ้ำอ้าวออกไปนอกบ้าน เมื่อได้ยินเสียงรถจังหวะที่จอมทัพลงมาจากรถแท็กซี่ แฟนสาวก็เดินออกมาจากบ้านพอดี ชายหนุ่มยิ้มให้ก่อนจะเดินมาหาเธอ"เหนื่อยไหมคะ แก้มจะไปรับก็ไม่ยอม""ไม่เป็นไรครับ"บอกอย่า

พิชญาเข้าบ้านไปแล้วแต่จอมทัพยังนั่งอยู่ที่เดิมความรู้สึกในหัวตีกันวุ่นวายไปหมด หลายครั้งที่หยิบมือถือขึ้นมาทั้งพิมพ์ข้อความ และกดโทรออกแต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ลบทิ้ง แล้ววางมันไว้ให้ไกลมือที่สุด เพราะกลัวจะเผลอทำในสิ่งที่ไม่น่าทำ ไม่มีใครไม่เสียใจถ้ารู้ว่าคนที่ตัวเองรักกำลังจะหมั้นกับคนอื่น แต่เขาจะทำอะไรได้ บางครั้งความรักก็ไม่ใช่การครอบครอง แค่เห็นคนที่เรารักมีความสุข แค่นี้ก็น่าจะพอ แต่ในความเป็นจริงมันคือสิ่งที่ยากที่สุด ใครจะทำใจได้ต่อให้เข้มแข็งหรือเตรียมใจไว้แล้วก็เถอะ แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดีหนึ่งฤทัยก็มีอาการไม่ต่างจากเขา เธอทราบเรื่องหมั้นจากคนเป็นแม่และมีปากเสียงกัน เธอขอร้องให้พ่อช่วยพูดเรื่องนี้กับแม่ แต่พ่อก็ปฏิเสธและอ้างว่าแม่ทำทุกอย่างเพื่อเธอ ท่านอยากเห็นเธอมีความสุข เลยทำแบบนี้ หญิงสาวร้องไห้หลังจากได้คำตอบ ความสุขของเธอคืออะไร พ่อกับแม่ก็รู้มาตลอด เพียงแต่ท่านไม่สนใจและใส่ใจกับความรักของเธอ แม่เกลียดจอมทัพเรื่องนี้เธอรู้ดีที่สุด น้ำตาไหลลงมาเป็นสายเมื่อคนรักปิดเครื่อง จอมทัพก็คงเจ็บปวดไม่ต่างจากเธอ ร่างบางเดินลงมาชั้นล่างเมื่อต้องการคำตอบเรื่องนี้อย่างชัดเจน เธอไม่มีทางหม

จอมทัพอยากจะหันไปกอดคนที่ยืนกอดเขา แต่สิ่งที่ทำได้ก็คือแกะแขนเธอออกแล้วเดินหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ เงินก้อนใหญ่ที่คุณทิพย์อาภาใช้ฟาดหัวจอมทัพไม่ขอรับถึงจะจนแต่ก็มีศักดิ์ศรี "จอมคะแก้มทำอะไรผิด"หญิงสาวถาม เมื่อจอมทัพเดินหนี น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาเมื่อไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้ เธอไม่ได้ผิด แต่คนที่ผิดคือเขาต่างหาก เขาที่ไม่คู่ควรกับเธอ"กลับไปเถอะครับ ลืมผมซะ""จอมคิดว่าการลืมใครสักคนมันง่ายเหรอคะ ถ้าเลือกได้แก้มก็ไม่อยากมีอะไรเลย แก้มผิดที่แก้มรวยกว่าจอม ผิดที่แก้มไม่คู่ควรกับจอม แล้วแก้มทำอะไรได้คะ ไหนจอมบอกว่ารักแก้มจะทำทุกอย่างเพื่อรักของเรา แล้วทำไมมากลับคำ ต้องให้แก้มทำยังไงคะ จอมถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม จอม...นี่แก้มไงคะจอมหันมามองสิ นี่แก้มคนที่จอมรักไง เรารักกันนะคะ จอมอย่าทำแบบนี้ได้ไหม"หนึ่งฤทัยอ้อนวอน เธอไม่อยากให้เขาตัดสินใจแบบนี้ ถึงจะเคยทำใจเผื่อไว้บ้างแล้ว แต่พอวันนี้มาถึงจริงๆ ก็เสียใจ สุดท้ายจอมทัพก็เลือกที่จะฟังแม่ของเธอ"ผมขอโทษ..."ร่างสูงตัดสินใจเดินเข้าบ้านโดยที่ไม่หันมามองเธออีกเลย เขารู้ว่าเธอเจ็บปวด แต่นี่มันคือทางเดียวที่จะรักษาเธอไว้ มีภาระอีกมากมายให้เธอรับผิดชอบ เ

ใบหน้าหล่อเหลาตึงขึ้น ตาคู่คมจ้องหน้าหญิงสาวเขม็ง มือที่ถูกปัดทิ้งอย่างรังเกียจเปลี่ยนเป้าหมายจากแก้มเนียนเป็นหน้าอกอวบ บีบขยำลงไปอย่างแรงแล้ว กระชากเธอมาจนชิด มืออีกข้างล็อคช่วงเอวเธอไว้ ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเขา รังเกียจเขามากใช่ไหมทีกับไอ้เด็กนั่นทั้งกอดทั้งจูบกับมัน ไม่รู้ว่าไปถึงไหนกันแล้ว ถึงได้อาลัยอาวรณ์นักหนา ทำเหมือนจะขาดใจตายที่ถูกมันบอกเลิกหนึ่งฤทัยตกใจจนแทบสิ้นสติ เมื่อมือหนาขยำลงบนหน้าอกอย่างแรง ความเจ็บที่เกิดขึ้นไม่ได้ครึ่งของความเกลียดชัง เขากล้าดียังไงถึงมาทำแบบนี้ ป่าเถื่อนและต่ำช้าที่สุด"ปล่อยนะ! ปล่อย! ฉันบอกให้ปล่อย!"หญิงสาวดิ้นรนขัดขืน เมื่อแขนแกร่งกอดกระชับช่วงเอว จนหน้าอกอวบแนบชิดไปกับอกของเขา อนาวินต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ "รังเกียจผมมากใช่ไหม!"เสียงเข้มคำรามอยู่ข้างหู เมื่อเขาก้มหน้าลงมาจนแนบชิด"ปล่อยฉันบอกให้ปะอุ๊บ!"เสียงที่เปล่งออกมาถูกกลืนลงคอ เมื่อปากร้อนจงใจประกบลงมาบนปากอิ่มอย่างแรง ตากลมโตเบิกขึ้นเมื่อถูกเขาจู่โจมแบบไม่ทันให้ตั้งตัว มือทั้งสองข้างทุบตีไปตามอกแกร่ง แข้งขาเตะถีบไปทั่ว อนาวินใช้ท่อนขาสกัดกลั้นเธอเอาไว้ เมื่อเธอทำให้เขารำคาญ อกหนาเบียดแนบชิด

หลังจากเลิกเรียนจอมทัพก็โทรหาพิชญา เพราะไม่อยากให้พี่สาวเป็นห่วง ต่อให้มีเรื่องเลวร้ายมา กระทบจิตใจแต่ชายหนุ่มก็ไม่ทิ้งการเรียน ถึงแม้จะเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องก็ตาม "มีเรื่องอะไรหรือเปล่า กูเห็นมึงไม่มีสมาธิเลย"อาทิตย์ถามเมื่อสังเกตอาการของเพื่อนมาสักพักหนึ่งแล้ว ตั้งแต่เข้าเรียนจอมทัพก็เอาแต่นั่งเหม่อลอย"ไม่มีอะไรหรอก"ตอบแบบขอไปทีเพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง"ไม่มีอะไรก็ดี แล้วมึงจะไปไหนต่อ วันนี้ร้านปิดนี่ ไปบ้านไอ้เขตไหม"อาทิตย์เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยมัธยมที่สอบมาเรียนคณะเดียวกันกับเขา ส่วนเขตแดนเรียนอีกที่เพราะสอบไม่ติด"ไม่ดีกว่า กูว่าจะกลับหอเลย""เออ...งั้นแยกกันตรงนี้"อาทิตย์เดินแยกไปอีกทาง ในขณะที่จอมทัพยังเดินไปเรื่อยๆ วันนี้ร้านกาแฟที่เขาทำงานปิดจึงมีเวลาเหลือ บารมีบอกให้เขาเลิกทำงานพิเศษเพราะกลัวจะกระทบการเรียน แต่เขาก็ปฏิเสธและอธิบายเหตุผลให้พี่เขยเข้าใจ ญาติทางพี่เขยมองว่าพิชญาพาน้องมาเกาะ เพราะหวังสบายทางลัด แต่แท้จริงแล้วเขากับพี่สาวไม่เคยทำอะไรแบบนั้น พิชญาไม่ได้ทำงานนอกบ้านก็จริง แต่งานในบ้านก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง ส่วนตัวเขาก็ยังทำงานพิเศษหาเงินส่งเสียตัวเองเรียน อาจจะ