All Chapters of พนันร้อน(ซ่อน)รัก: Chapter 1 - Chapter 10

มือบางที่สั่นน้อยๆเอื้อมไปกอบกุมความเป็นชายที่แข็งชันของเขา สาวชักสองสามครั้งก่อนจะครอบปากลงไปบนส่วนหัวแดงก่ำ ถึงจะยังไม่เคยมีประสบการณ์ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไร้เดียงสา ความอยากรู้อยากเห็น ก็ทำให้เธอเคยดูกิจกรรมพวกนี้ตามสื่อต่างๆ สมัยนี้โลกเปิดกว้าง แม้กระทั่งหน้าเฟซก็มีคนแชร์มาให้ดู ลิ้นเล็กละเลงเลียไปบนส่วนหัวป้านหยัก ดูดวนซ้ำๆตรงรอยบาก ลากเรื่อยลงมาจนสุดโคน แล้วตวัดกลับจากโคนไปจนสุดปลาย ทำซ้ำๆจนเจ้าของร่างสูงเริ่มนั่งไม่ติดพื้น เหล้าในมือถูกสาดลงคออึกใหญ่ มือข้างที่ว่างสอดเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มสลวย กำไว้ในฝ่ามือ ตาคู่คมมองการกระทำของคนตรงหน้า ก่อนจะปล่อยเสียงครางออกมาอย่างพอใจ เมื่อลิ้นเล็กตวัดเลียดูดกลืนน้ำใสเหนียวหนืดที่ซึมออกมาจากแท่งร้อน ที่เกิดจากความเสียวกระสัน ยิ่งเธอทำแบบนั้นร่างกายของเขาก็ยิ่งปลดปล่อยมันออกมา ลิ้นเล็กห่อเกร็งก่อนจะแหย่ลงไปในรูท่อเล็กๆ เพื่อจัดการกับน้ำเสียว บารมีพอใจกับภาพตรงหน้า เมื่อเห็นน้ำสีใสไหลยืดลงมาจากปากบางที่มันวาว "อืม..."เสียงครางหลุดออกมาจากปากหนา เมื่อปากเล็กยังทำงานอย่างต่อเนื่อง มือนุ่มนวดคลึงบีบเค้นลูกบอลอย่างมันมือ ก่อนจะสลับมาสาวชักแท่งร้อนถี่ๆ

มือที่กำผ้าปูที่นอนในตอนแรก เปลี่ยนมาบีบบ่าหนาเอาไว้ จิกเล็บลงบนกล้ามเนื้อช่วงไหล่สุดแรง เมื่อความเจ็บปวดลามไปถึงขั้วหัวใจ เหงื่อเม็ดเล็กซึมออกมาตามหน้าผากและไรผม เลือดหยดมาตามรอยแผลที่ริมฝีปาก เมื่อเจ้าตัวกัดปากเพื่อกลั้นเสียง มือที่ปิดปากบางละออก เมื่อคนบนเตียงสงบลง มือแกร่งค้ำลงบนที่นอน เมื่อเริ่มขยับสะโพกเพื่อให้คนใต้ร่างคุ้นชินกับตัวตนของเขา กรามแกร่งบดเข้าหากันเมื่อถูกความคับแน่นจากภายในอ่อนนุ่มเล่นงาน ช่องทางรักตอดรัดตัวตนของเขาเป็นจังหวะ เมื่อร่างกายของเธอยังไม่คุ้นชินกับเขา"จะ...เจ็บค่ะ"ร้องออกมาเมื่อคนเหนือร่างเริ่มเอาแต่ใจ ตาคู่คมมองใบหน้าสวยด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก ก่อนจะไปหยุดที่อกอวบ ที่ขยับไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา มุมปากหยักยกยิ้ม ชอบใจกับการเคลื่อนไหวของเจ้าก้อนเนื้อนุ่มมือ เห็นเอวบางร่างน้อยแบบนี้เถอะ ที่แท้ก็ซ่อนรูปหลอกตา อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปขยำ จนเนื้อนุ่มปลิ้นไปตามง่ามมือ สะโพกสอบขยับเร็วขึ้น เขาไม่สนใจกับสายตาขอร้องแกมวิงวอนของเธอ คิดจะเดินเส้นทางนี้ก็ต้องกล้าๆหน่อย บารมีเชื่อว่าเขาเป็นคนแรกของเธอก็จริง แต่หลังจากนี้เธอก็คงจะรับงานนี้เป็นอาชีพเสริม หร

จอมทัพออกไปแล้ว พิชญามองตามหลังน้องไปจนลับตา มองชุดนักเรียนสีซีดที่น้องใส่จนบางเฉียบ ตั้งแต่น้องเข้าเรียนม.ปลายเธอไม่เคยซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้น้องเลย จอมทัพเป็นคนมีระเบียบถึงแม้จะเป็นของเก่า แต่ก็ซักรีดจนสวยงาม ถอนหายใจให้กับความรันทดของตัวเอง ก่อนจะต้องยกมือกุมท้องเมื่อความปวดหน่วงเข้าเล่นงาน ผู้ชายคนนั้นไม่อ่อนโยนเลยสักครั้ง เขาทำเหมือนเธอเป็นที่ระบายอารมณ์ จะเรียกร้องอะไรได้ เธอมีหน้าที่นั้นจริงๆ ยาคุมฉุกเฉินถูกกลืนลงคอ เธอเตรียมมันไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เพราะรู้ว่าจะต้องมีเหตุการณ์แบบเมื่อคืนเกิดขึ้น อุปกรณ์ทำขนมถูกยกขึ้นมาปัดฝุ่น เธอมีเงินทุนแล้วอย่างน้อยๆ ตั้งขายหน้าบ้านก่อนไปทำงานตอนกลางคืน ก็น่าจะมีค่าขนมเพิ่มให้น้อง ถ้าขายดีมากๆอาจจะมีเงินเหลือซื้อโน๊ตบุ๊ค มือสองให้น้องสักเครื่อง อีกหน่อยพอเข้ามหาวิทยาลัย จอมทัพจะได้ทำรายงานได้สะดวกขึ้นระหว่างทางที่จะเดินไปขึ้นรถสองแถว จอมทัพต้องเดินผ่านบ้านหลังหนึ่ง เขาเดินผ่านบ้านหลังนี้มาสามปี คนในบ้านนี้ก็แซวเขาทุกวัน วันนี้ก็เช่นกันมะนาวลูกสาวเจ้าของบ้าน ออกมายืนมองเขาเหมือนเช่นเคย แต่วันนี้สายตาของมะนาวเปลี่ยนไป จอมทัพเลือกที่จะเมินเฉยสอ

บารมีหงุดหงิดที่ติดต่อไปที่ป้านาง แล้วไม่ได้ข้อมูลอะไรของเด็กคนนั้นเลย รู้แต่เพียงว่าตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่รับงานอีก แม้เขาจะเสนอเงินก้อนโตให้ก็ตาม ฟังจากคำบอกเล่าของป้านางที่บอกว่า เธอไม่ใช่เด็กในบ้าน แค่มาหารายได้ตอนที่เดือดร้อนเท่านั้น จะถามหาข้อมูลเพิ่มเติมก็ดูจะเกินหน้าที่ของเขา อีกอย่างที่เขารับรู้ก็คือ เธอไม่ใช่เด็กใจแตกที่หวังรวยทางลัด จากคำบอกเล่าในคืนนั้น เธอยังเรียนอยู่แล้วเธอเรียนอยู่ที่ไหน ถ้าจะหากันจริงๆก็ไม่เหนือไปกว่าแรงเขา แต่จะหาเธอไปทำไมนี่สิ คือคำตอบที่เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้ รู้เพียงแต่ว่าภาพตากลมโตยามที่มองเขา ยังคงติดอยู่ในหัว สลัดยังไงก็ไม่ออกไปสักที "ยายแม่มด"คำพูดหลุดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ เมื่อบารมีก็ไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมในหัวคอยแต่จะวนเวียนคิดแต่เรื่องของเธอก๊อกๆๆๆ"อาบีมขาาาา..."เสียงเคาะประตูที่มาพร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มของสาวสวย ทำให้บารมีหลุดออกจากภวังค์ความคิด ใบหน้าหล่อเหลาหันไปยิ้มให้คนที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา"ว่าไงครับ ลมอะไรหอบมา ถึงมาหาอาได้""ลมคิดถึงค่ะ"พูดพร้อมกับเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วมองหน้าคนเป็นอาด้วยสายตาที่คนถูกมองต้อ

"พี่ได้ที่ฝึกงานแล้วนะ มีค่าอาหารให้ด้วย วันละ 300 แน่ะ"หญิงสาวบอกกับน้องด้วยความดีใจ เมื่อแต่งชุดนักศึกษาเข้ารูป เดินลงมาจากชั้นบน จอมทัพพยักหน้าเข้าใจ จากที่จะถามว่าพี่มีเรียนเวลานี้ด้วยหรือก็ต้องเปลี่ยนคำถาม เพราะปกติพี่จะไปเรียนแค่วันเสาร์กับวันอาทิตย์"ครับ...ที่ฝึกงานไกลไหม"ถามด้วยความห่วงใย เพราะพี่ต้องกลับดึกทุกวัน"ไม่ไกลจากผับเท่าไหร่ ฝึกงานเสร็จนั่งรถไปอีกสองป้ายถึงผับ พี่เอาชุดไปเปลี่ยนด้วยจะได้ไม่ต้องกลับมาบ้าน"บอกน้องด้วยน้ำเสียงร่าเริง พิชญาปกปิดความดีใจเอาไว้ไม่มิด เมื่อเธอได้ที่ฝึกงานเป็นบริษัทที่ใหญ่โตเกินคาด และที่ทำให้ดีใจที่สุด ถ้าผลงานเธอเข้าตา ก็อาจได้เข้าทำงานกับบริษัทนี้ด้วย "เขาให้ทำงานเสริมได้เหรอพี่ บางที่เขาไม่ให้พนักงานทำงานกลางคืนนะพี่"จอมทัพถามเมื่อสงสัย บริษัทใหญ่ๆมักจะห่วงเรื่องชื่อเสียงหน้าตาของบริษัท เพราะกลัวพนักงานจะสร้างความเสื่อมเสียให้บริษัท"ออ...พี่ลืมเรื่องนี้ไปเลย เดี๋ยวลองฟังกฎระเบียบเขาก่อน ถ้าไม่ให้ทำงานกลางคืน ค่อยหาที่ใหม่""จอมว่าพี่จ๋าฝึกงานก่อนดีไหม แค่ 3 เดือนเอง พี่ก็จะยื่นเรื่องจบได้แล้ว งานกลางคืนพักก่อนเถอะพี่"จอมทัพออกความคิด