All Chapters of พนันร้อน(ซ่อน)รัก: Chapter 11 - Chapter 20

มือยังไม่ทันได้แตะลูกบิดประตู เท้าก็ลอยจากพื้น พิชญารับรู้ถึงแรงปะทะจากทางด้านหลัง มือแกร่งจงใจกระชากแขนเธออย่างแรง จนเซมาชนกับอกของเขาก่อนจะถูกช้อนอุ้มจากทางด้านหลัง หญิงสาวดิ้นรนขัดขืน ข้าวของร่วงกระจายลงพื้น เมื่อถูกกระทำอย่างอุกอาจ"จะไปไหน!"เสียงรอดไรฟันเอ่ยถาม เมื่อเขาพยายามรวบตัวเธอไว้ในอ้อมแขน "ปล่อยนะ!"พิชญาดิ้นหนีมือไม้ทุบตีไปตามใบหน้าและแผงอกกว้าง เขาจะบ้าเกินไปแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับเธอ"ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อย!""ไม่ปล่อย!""คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ ฉันมาฝึกงาน""จะฝึกงานหรือจะอะไรฉันไม่สนทั้งนั้น เธอเป็นคนเข้ามาหาฉันเองนะ""คุณบีม!""ความจำยังดีอยู่นี่ จำได้ด้วยว่าฉันชื่อบีม"พูดพร้อมกับเหวี่ยงคนในอ้อมแขนลงบนโซฟา ร่างบางล้มลงกระโปรงนักศึกษาร่นขึ้นไปเหนือเข่า เผยให้เห็นหน้าขานวลเนียน พิชญาตกใจทำไมถึงมาเจอเขาที่นี่ เขาเป็นอะไรกับหนึ่งฤทัย เพื่อนบอกว่าฝากเธอเข้ามาฝึกงานกับญาติ เขาเป็นญาติของหนึ่งฤทัยอย่างนั้นหรือ"ถ้าคุณทำร้ายฉัน ฉันจะบอกเรื่องนี้กับยายแก้ม"เอาเพื่อนมาอ้าง เมื่อเขาย่างสามขุมเข้ามาหา บารมีไม่สนใจคำขู่ หนึ่งฤทัยจะช่วยอะไรได้ "อยากให้เพื่อนรู้ว่าทำอาชี

ครืด~ครืดมือถือเครื่องหรูที่สั่นอยู่บนโต๊ะ ปลุกหญิงสาวให้ออกจากห้วงพิศวาส เมื่อเจ้าของร่างสูงเงยหน้าขึ้นจากอกอวบ บารมีหัวเสียใครกันบังอาจโทรเข้ามาเวลานี้ ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูง แขนข้างหนึ่งกอดคนร่างบางเอาไว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมาดู มุมปากหยักยกยิ้มเมื่อเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร หนึ่งฤทัยคงทราบจากเลขาเขาแล้ว ว่าเขาสั่งให้คนที่เธอฝากฝังเข้ามาฝึกงานขึ้นมาหาบนนี้ เขาลืมบอกกับเลขาว่าให้เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ แต่ถึงจะสั่งเลขาก็ใช่ว่าจะปิดเรื่องนี้กับหลานสาวจอมจุ้นได้ เพราะถึงยังไงเธอก็เป็นเพื่อนกับคนในอ้อมแขนเขา ไม่กลัวว่าใครจะรับรู้เรื่องนี้ แต่เขาขี้เกียจตอบคำถาม พิชญามุดหน้าเข้าหาอกกว้าง หวังเอาแผงอกนี้เป็นที่กำบัง เพราะรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ในสภาพไหน ใบหน้าสวยเห่อร้อนรู้สึกอับอายกับสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนที่หัวใจดวงน้อยจะเต้นคร่อมจังหวะ เมื่อได้ยินเสียงหัวใจของเขา แก้มด้านซ้ายแนบลงไปกับแผงอกแกร่ง เพื่อฟังเสียงหัวใจของเขา "ยายแก้ม..."คำพูดที่เหลือถูกกลืนลงคอ เมื่อลูกแมวตัวน้อยผละออกจากอกเขา เมื่อได้ยินชื่อคนโทรมา ตลกกับตากลมโตที่เบิกกว้าง มองเขาอย่างตกตะลึง พิชญามองหน

พิชญาเก็บเสื้อผ้าที่ร่วงลงพื้นใส่ถุง ถึงมันจะขาดจนนำกลับมาซ่อมแซมไม่ได้ แต่เธอก็ต้องนำมันกลับไป ใครจะทิ้งไว้ที่นี่ ร่างบางพาตัวเองมานั่งบนโซฟาตัวยาว นิ้วเรียวกดลงที่หว่างคิ้ว เมื่อรู้สึกปวดหัวกับเรื่องที่วนเวียนอยู่ในหัว เธอใจง่ายขนาดนี้เลยหรือยอมให้เขารังแกง่ายๆ ไม่สมเลยกับที่เคยปฏิญาณตัวเอาไว้ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้อีก การกระทำของเธอไม่ได้ต่างจากครั้งนั้นเลยสักนิด ที่นอนแบให้เขารังแก น้ำตาตีตื้นมาที่หัวตา เธอช่างเป็นคนที่ไร้ศักดิ์ศรีที่สุด เพราะความผิดพลาดแค่ครั้งเดียว จึงทำให้เธอถูกลดคุณค่าลง เขาคงมองว่าเธอเป็นผู้หญิงขายตัว มาที่นี่ก็เพื่อมาขายให้เขา นิ้วเรียวปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ อะไรที่ผ่านมาแล้วเธอจะไม่จำมันอีก ออกไปจากที่นี่เธอจะทำตัวใหม่ หาที่ฝึกงานใหม่ ตั้งใจทำงานเก็บเงินให้น้องเรียนสูงๆ จอมทัพเข้าเรียนตามคณะที่ตัวเองใฝ่ฝันได้แล้ว เธอต้องดูแลน้องหาเงินให้น้องเรียน นี่ต่างหากคือสิ่งที่เธอต้องคิด อดทนอีกนิด เรียนจบแล้วทุกอย่างคงดีกว่านี้มือบางหยิบมือถือขึ้นมากดดู หนึ่งฤทัยโทรเข้ามาเป็นสิบๆสาย ไหนจะจอมทัพอีก อย่างน้อยก็ยังมีคนเป็นห่วงเธอ เสียงที่ดังม

วันนี้จอมทัพเลิกเรียนเร็วกว่าปกติ เพราะอาจารย์ประจำวิชามีประชุมด่วน หลังจากเอ่ยลาเพื่อนๆ ชายหนุ่มก็รีบออกจากห้องเรียน เพราะใกล้ถึงเวลานัดหมาย เขาสมัครทำงานเสริมที่ร้านกาแฟใกล้ๆมหาวิทยาลัย เพื่อช่วยพี่หารายได้อีกทาง เมื่อก่อนเพราะเรียนหนักและมีเวลาจำกัดเลยทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้เข้ามหาวิทยาลัยมีตารางเรียนน้อยลง จึงเริ่มหางานพิเศษทำระหว่างทางเพราะไม่ทันระวังบวกกับความรีบร้อนจะข้ามถนน จึงไม่มองทางให้ดีเลยถูกรถเก๋งราคาแพงที่ขับมาด้วยความเร็วสูงเฉี่ยวชน ดีที่หลบทันจึงไม่เป็นอะไรมาก หนึ่งฤทัยตกใจเมื่อมีคนข้ามถนนอย่างกระชั้นชิด หญิงสาวหักพวงมาลัยไปอีกทาง ก่อนจะเหยียบเบรกแล้วตั้งสติ ก่อนจะพารถเข้าไปจอดข้างทาง ดีที่บริเวณนี้มีรถขับผ่านไปมาไม่มาก เลยทำให้ไม่มีอุบัติเหตุ ร่างบางลงจากรถด้วยความรีบร้อน ยังไม่รู้ว่าใครผิดใครถูก แต่เธอก็เกือบชนคน"เป็นอะไรไหม ขอโทษนะคะ"หญิงสาวถามแล้วเอ่ยขอโทษตามมารยาท จอมทัพค้อมหัวให้หญิงสาว ก่อนจะเอ่ยขอโทษเช่นกัน เรื่องนี้เขาเป็นคนผิด เกือบเป็นสาเหตุทำให้เกิดอุบัติเหตุแล้ว"ขอโทษครับ"ชายหนุ่มเอ่ยอย่างสุภาพ ทำให้หญิงสาวใจชื้นเพราะอย่างน้อยก็เจอคนดี"เจ็บตรงไหนไหมคะ ไปห

ร่างสูงนั่งลงบนโซฟายกขาขึ้นมาไขว้กัน แกะกระดุมเสื้อออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกำยำ พิชญาหลบตาเมื่อไม่รู้จะคุยอะไรกับเขา ไล่ก็แล้วขอร้องก็แล้วเขาก็ยังไม่ยอมกลับ"กาแฟมาแล้วครับ"จอมทัพยกกาแฟมาให้เขา ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆพี่สาว "อยู่ปีไหนแล้ว"ถามจอมทัพเมื่อยกกาแฟขึ้นดื่ม"ปีหนึ่งครับ""เรียนอะไร""วิศวะครับ"คำตอบของจอมทัพทำให้บารมีอมยิ้ม วิศวะคณะในฝันของสาวๆ ครั้งหนึ่งเขาก็เคยอยากเรียน "ดึกแล้วคุณกลับเถอะค่ะ""พี่จ๋า"จอมทัพหันมาดุพี่สาว เมื่อเธอไล่เขาอย่างไม่เกรงใจ "ไม่เป็นห่วงฉันบ้างหรือ"คำพูดของเขาทำให้พิชญาหน้าตึง"ผมขอตัวก่อนนะครับ"จอมทัพขอตัวเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นก.ข.ค."ตามสบายนะครับท่าน"บอกกับบารมีก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนไป บารมีมองไปรอบๆบ้าน ก่อนจะถอนหายใจออกมา เขาจะทำยังไงกับเธอดี คงปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ สภาพความเป็นอยู่ ความปลอดภัย และคุณภาพชีวิต เธอกับน้องต้องได้รับการดูแลและเอาใจใส่ เขาไม่รู้ว่าเธอกับน้องมีชีวิตแบบนี้มานานแค่ไหน แต่หลังจากนี้เขาจะดูแลเธอให้ดีขึ้น สิ่งที่มันเกิดขึ้นตอนนี้ไม่ใช่ความสงสาร แต่บารมีกลับรู้สึกว่ามันเป็นหน้าที่ที่เขาต้องปฏิบัติต่อเธอ ทั้งๆที่ยังไ