All Chapters of ใยรัก: Chapter 11 - Chapter 20

เติมเต็มตื่นแต่เช้า ลูกน้องที่เฝ้าหน้าห้องยังนึกแปลกใจ ปรกติเวลาตื่นนอนของลูกพี่ ไม่เที่ยงวันก็บ่ายสาม ร่างสูงเดินสำรวจไปทั่วบริเวณ ที่เป็นสวนทุเรียนขนาดใหญ่ สวนทุเรียนคืออาชีพที่ทำกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ที่ครอบครัวเขามีวันนี้ได้ก็เพราะทุเรียน พ่อทิ้งสวนตั้งแต่เล่นการเมือง แม่ต้องทิ้งสวนไปยืนข้างพ่อ น้องสาวคนกลางมีสามีตั้งแต่เด็ก บ้านของสามีทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างจึงไม่สนใจสวน น้องเขยเป็นคนว่านอนสอนง่าย จึงเข้าไปช่วยงานพ่ออีกแรง ส่วนเขาก็เป็นแค่คนที่ไม่เอาไหน ได้แต่หวังว่าแต้มรักจะกลับมา ดูแลสิ่งที่บรรพบุรุษสร้างไว้ให้ต่อไป ที่สวนยังอยู่มาถึงทุกวันนี้ เพราะความรักที่คนงานมีต่อครอบครัวของเขา สมัยที่ปู่กับย่าบุกเบิกสวนท่านเลี้ยงคนงานด้วยใจ จึงได้ใจกลับมา คนงานเก่าแก่ที่เติบโตมากับสวน จะปลูกฝังให้ลูกหลานกตัญญูรู้คุณ เขาที่เป็นเจ้าของแท้ ๆ ยังไม่รักไม่สนใจอาชีพที่บรรพบุรุษสร้างมาเลยสักนิด เช้านี้คนงานยังเข้ามาทำงานตามปรกติ ผลผลิตที่ขายได้จะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกให้เจ้าของสวน ส่วนที่สองจ่ายค่าแรงคนงานและเก็บไว้เป็นทุนในปีถัดไป ราคาทุเรียนที่พุ่งสูงขึ้น บวกกับความซื่อสัตย์ของคนงาน จึ

“มีอะไรกัน ทำไมยังไม่เท สายแดดร้อนจะไม่ได้งานนะ” ถามทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “พื้นไม่สะอาด ผมเลยสั่งให้คนงานเก็บใบไม้ออก...” น้องเขยหันมาตอบพี่เขยด้วยท่าทางกรุ่มกริ่ม “อ่อ...อย่างนั้นหรอกเหรอ” เติมเต็มและลูกน้องที่มาด้วยกลั้นขำ เห็นหงิม ๆ แบบนี้ บทจะร้ายก็ไม่แพ้ใคร สมแล้วที่เป็นน้องเขยของเขา “พวกคุณจะกวนประสาทผมไปถึงไหน!” พลัฎฐ์ ถามเพราะทนมานาน เขารู้ว่าคนพวกนี้ปั่นประสาทเขา มีอย่างที่ไหนให้เก็บใบไม้ออกจากพื้นที่กำลังจะเทคอนกรีต เพราะไม่สะอาด ของมันอยู่ใต้ล่างใครจะมองเห็น “มีปัญหาเหรอครับ” เติมเต็มหันมาถาม ผู้รับเหมาคนนี้ท่าทางเอาเรื่อง คงไม่ใช่ลูกน้องธรรมดาแน่ ๆ ลักษณะท่าทางดูก็รู้ว่าเก่งพอตัว ก็ดีจะได้งัดข้อกันให้สนุก เพราะเขาก็ไม่อยากรังแกคนที่ไม่มีทางสู้พลัฎฐ์กำหมัดแน่นควบคุมอารมณ์ตัวเอง ผ่านมาสามวันแล้ว ยังไม่ได้เทคอนกรีตลงพื้นเลยสักคิว ทำใจมาตั้งแต่แรกแล้วว่าเข้ามาทำกินบนพื้นที่คนอื่น จะต้องเจอกับอะไรบ้าง เตือนแล้วแต่พ่อก็ไม่ฟัง พ่อดึงดันจะยื่นซองประมูล ที่พ่อชนะการประมูลเพราะพ่อใส่ราคาที่น้อยกว่าต้นทุน ไม่รู้ว่าพ่อต้องการอ

เติมเต็มพารถมาจอดที่ชายหาด ทันทีที่รถจอดสนิทฉัตรฉายก็ปีนลงจากรถ ถอดหมวกน็อคแล้วโยนใส่เขาด้วยความโกรธ มือทั้งสองข้างสางผมที่พันกันเพราะแรงลม เติมเต็มรับหมวกมาถือเอาไว้ ตาคมเข้มมองคนตรงหน้า นอกจากผมที่ฟูกระเจิง ตาหมีแพนด้านั่นอีกที่ทำให้เขากลั้นขำไม่อยู่ อยากให้เธอส่องกระจกตอนนี้จริง ๆ จะได้รู้ว่าสารรูปตัวเองเป็นอย่างไร “จะบ้าหรือไง ถ้าเธออยากตายก็ตายไปคนเดียวสิ จะเอาเรามาด้วยทำไม!” ฉัตรฉายด่ากราด ยังโมโหไม่หาย ความเร็วที่เขาใช้ถ้ามีรถตัดหน้าคงตายทั้งคู่ เติมเต็มจะบ้าเกินไปแล้ว “อ้าว! เห็นว่าอยากตายเลยจะสงเคราะห์ให้” พูดพร้อมกับยักไหล่ทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะคว้าบุหรี่ในกระเป๋ามาจุดสูบ “ใครบอกว่าเราอยากตายห๊ะ! มันเป็นอุบัติเหตุ เข้าใจไหมว่าเป็นอุบัติเหตุ” เธอเองก็ผิดที่ไม่ทันระวัง ถ้าไม่ได้เขาบางทีอาจจะตายไปแล้วก็ได้ คิดแล้วก็โมโหไม่หาย อุษาเป็นใครกันแค่เธอพูดว่าอยากเอาไฉไลไปอยู่ด้วย เฉิดฉินก็เห็นดีเห็นงามพร้อมเอาลูกใส่พานถวายให้หล่อน ถ้าอุษาดีจริงคงไม่ทิ้งลูกมาอยู่กับเฉิดฉินหรอก ที่อุษาทำไปทั้งหมดก็เพราะอยากเอาชนะเธอ “พาเรากลับเดี๋ย

อุษาพูดหว่านล้อมให้เฉิดฉิน พาลูกมาอยู่ด้วยกัน ตามคำสั่งของเติมเต็ม แต่เฉิดฉินปฏิเสธ ถึงเขาจะรักอุษามากแค่ไหน แต่ก็ไม่ไว้ใจให้อุษาดูแลลูก ขนาดอยู่กันแค่สองคนยังทะเลาะกันไม่เว้นวัน ถ้าพาลูกมาอยู่ด้วย คงมีเรื่องให้ทะเลาะกันทุกวัน “แล้วแต่เฉิดนะ อุ๊ก็แค่อยากทำความคุ้นเคยกับลูก เด็กอ่ะเราต้องเลี้ยงเขาตั้งแต่เล็ก ๆ เฉิดคิดว่าถ้าลูกโตกว่านี้ ลูกจะรักอุ๊ไหมล่ะ ถ้าไม่ไว้ใจอุ๊ก็ตามใจ” “เอาไว้อุ๊เข้าบ้านค่อยไปเล่นกับลูกที่บ้านก็แล้วกัน ผมไม่อยากมีปัญหากับแม่กับพี่” “เฉิดอายุเท่าไรแล้ว ทำไมยังคิดเองไม่เป็นอีก ไม่ไว้ใจอุ๊มากกว่า” “ไม่ใช่อย่างนั้น ผมไม่อยากเพิ่มภาระให้อุ๊ เอาลูกมาเลี้ยงอุ๊จะเหนื่อยเพิ่มขึ้น ไหนจะเสื้อผ้า กับข้าว อย่าเพิ่มภาระเลยนะ” เอาน้ำเย็นเข้าลูบ เพื่ออุษาจะเข้าใจ “ก็ได้ ๆ เอาไว้ให้เฉิดแน่ใจว่าอุ๊เป็นแม่ที่ดีได้ ค่อยเอามาก็แล้วกัน อุ๊รอได้” อุษาบอกคนรัก ก่อนจะกลอกตามองบน ถ้าไม่ติดว่าเป็นคำสั่งเติมเต็ม จ้างให้เธอก็ไม่เอาภาระมาใส่ตัว เฉิดฉินก็แปลกปรกติจะตามใจเธอทุกเรื่อง ทำไมพักนี้ถึงขัดใจยิ่งเป็นเรื่องลูก ยิ่งยืนกรา

“เปิดประตูให้ฉัน เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เติมเต็มพยายามใจเย็นที่สุด แม้ภายในใจจะร้อนระอุ ถ้าณชายังดื้อและไม่มีเหตุผล เขาก็จะใช้วิธีของเขา ณชามองคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา แสงสายฟ้าที่ฟาดลงมาทำให้เธอเห็นหน้าเขาชัดขึ้น เติมเต็มยังน่ากลัวเหมือนเดิม ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ ถ้าเธอเปิดประตูให้เขาเข้ามาก็เท่ากับว่าเธอยื่นอาวุธให้เขาทำร้ายตัวเอง พรุ่งนี้เธอจะไปจากที่นี่ ไปให้ไกลจากเขา เมื่อคิดได้ดังนั้นณชาก็ลุกขึ้นแล้วหันหลังกลับ เธอต้องวิ่งเข้าบ้านให้เร็วที่สุด ความปลอดภัยของลูกอยู่ที่การตัดสินใจของเธอ “ณชา...ณชา!” เติมเต็มตะโกนเรียก เมื่อคนตัวเล็กหันหลังวิ่งเข้าไปในบ้าน “ยายบ้าเอ้ย!” สบถลั่นก่อนจะใช้เท้าถีบรั้วไม้อย่างแรง ไม้ที่ผุพังอยู่แล้วเมื่อถูกถีบลงมา จึงพังลงไม่เป็นท่า “โธ่โว้ย!” ร้องออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ณชาคิดว่าสามารถขวางเขาได้ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพียงแค่ใช้เท้าสะกิดรั้วทุเรศนี่ก็พังทั้งแถบ ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าคนที่ถีบมันคือคนที่ไม่หวังดี คนในบ้านจะเป็นอย่างไร “ยายประสาท คิดว่าฉันจะฆ่าเธอห