ใยรัก

ผัวะ!ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน ฝ่ามือของคนเป็นพ่อก็ฟาดลงมาที่ใบหน้าอย่างแรง จนเติมเต็มหงายหลังลงกับพื้น ดีที่ลูกน้องข้างหลังรับไว้ทัน ไม่อย่างนั้นหัวเขาคงกระแทกพื้นอย่างแรง “คุณคะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ ฟังลูกอธิบายก่อน” เตือนใจวิ่งเข้ามาหา แต่ถูกลูกน้องของสุรพลขวางเอาไว้ “จะต้องฟังอะไรอีก มันไปเผาบ้านเขา เขาไม่แจ้งความเอามันเข้าคุกก็ดีแค่ไหนแล้ว” เติมเต็มสะบัดหัวไล่ความมึนงง มองหน้าพ่อกับแม่สลับกัน แม่พยายามช่วยเขาแล้ว แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะแม่กลัวพ่อ คำพูดของพ่อทำให้เขาเข้าใจทุกอย่าง ที่พ่อตบหน้าเขาเพราะโมโหที่เขาไปเผาบ้านคนอื่น ถ้าพ่อรู้ว่าไอ้สารเลวนั่นพูดถึงพ่อลับหลังยังไงบ้าง รับรองพ่อจะไม่เผาบ้านมันอย่างที่เขาทำ ตาคมเข้มจ้องหน้าพ่อเขม็ง พ่อเป็นนักการเมืองท้องถิ่น เป็นธรรมดาที่ต้องรักษาหน้าและชื่อเสียงของตัวเอง เขาเลวเองที่ไม่ระงับอารมณ์ จนทำให้เรื่องบานปลายมาถึงหูพ่อ “กูพูดขนาดนี้มึงยังไม่สำนึกอีกเหรอ มึงนี่มันเลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ” พ่อคว้าคอเสื้อเขาแล้วฟาดฝ่ามือลงมาที่ใบหน้าและกกหูไม่ยั้ง “ท่านครับผมว่า ค่อย ๆ คุยกันเถอะครับ” พิสุทธิ์

ณชามองภาพเบื้องหน้า ก่อนจะปาดน้ำตาออกจากใบหน้า เพราะไม่มีที่ไปหญิงสาวจึงกลับมาที่นี่ ที่ที่ครั้งหนึ่งเธอพยายามหนีมัน เพิงสังกะสีจะพังแหล่มิพังแหล่แห่งนี้ คือที่ที่เธอเคยรังเกียจ ความจนทำให้เธอไม่เหมือนคนอื่น ตั้งแต่จำความได้เธอไม่เคยมีเพื่อนเลยสักคน ทุกคนพากันรังเกียจเธอ หลายครั้งที่ถามแม่ว่า ทำไมแม่ไม่มีเงิน มีบ้านสวย ๆ มีรถขับเหมือนแม่คนอื่น ๆ แต่แม่ก็ไม่ตอบคำถามและเลือกที่จะเดินหนี และนั่นคือจุดเริ่มต้น ที่ทำให้เธอออกไปหาชีวิตใหม่ ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ ไม่ต้องทนกับความยากลำบากณชาออกจากบ้านตั้งแต่เรียนจบชั้นประถมศึกษา ด้วยรูปร่างหน้าตาที่สวยงาม บวกกับร่างกายที่โตเกินกว่าเด็กวัยเดียวกัน ทำให้เธอหางานทำได้ไม่ยาก งานที่ทำส่วนใหญ่คืองานร้านเหล้า ที่นั่นทำให้เธอได้เจอกับเติมเต็ม และชีวิตที่เปลี่ยนไป “นัด! ใช่นัดหรือเปล่า” เสียงที่ดังออกมาจากบ้าน ปลุกหญิงสาวออกจากภวังค์ความคิด มือบางยกขึ้นประนมไหว้ เมื่อคนที่เรียกชื่อเธอเดินออกมา ตรงจุดที่เธอยืนอยู่ “นัด! นัด จริง ๆ ด้วย” มานิตย์ตรงเข้าสวมกอดลูกสาว พร้อมกับร้องไห้ออกมา ณชาไม่รู้ว่าแม่ร้องไห้เพราะอะไร แต่สิ่งที่เธอสัม

[ห้าปีต่อมา]“คุณแม่ คุณแม่มาแล้ว!” เสียงเล็กที่ตะโกนออกมาด้วยความดีใจของคนตัวเล็ก ทำให้ณชาหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ร่างบางย่อตัวลง รับคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมแขน กอดพร้อมกับหอมลงบนศีรษะลูกฟอดใหญ่ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนเธอก็ไม่ท้อ เพราะมีลูกเป็นกำลังใจ “วันนี้มีเธอเป็นเด็กดีหรือเปล่า” ถามพร้อมกับกอดลูกเอาไว้ “เป็นเด็กดีค่ะ” “ไหนเล่าให้แม่ฟังสิ วันนี้เด็กดีทำอะไรบ้าง” “มีเธออาบน้ำ กินข้าวเองค่ะ” “เก่งมาก...เก่งมากแล้วค่ะ” ลูกเพิ่งจะสามขวบกว่า ๆ อาบน้ำตักข้าวกินเองได้ถือว่าเก่งมากแล้ว “นัดไปอาบน้ำเถอะ จะได้มากินข้าวพร้อมกัน” “วันนี้อ้อนมากไหมคะ” ถามแม่เมื่ออยู่กันตามลำพัง เธอต้องออกไปทำงานแต่เช้า กลัวว่าลูกจะงอแงจนแม่เสียงาน “อ้อนตอนตื่นแป๊บเดียว ตื่นมาไม่เห็นแม่เลยงอแงหน่อย นัดมีงานเช้าแบบนี้ทุกวันไหม” “แค่อาทิตย์เดียวค่ะ อาทิตย์หน้าก็เข้าเวลาปรกติ ช่วงนี้เหนื่อยหน่อยนะคะแม่ เปิดเทอมมีเธอไปโรงเรียน แม่คงสบายขึ้น” “พูดอะไรอย่างนั้นล่ะลูก มีเธอคือความสุข ไม่ใช่ภาระ แ

“พี่ฉายว่าไง” ถามพี่ชายเพราะคิดไม่ออกแล้วว่าจะต้องทำยังไง ฉายแสงมองหน้าน้อง ปรับเบาะให้อยู่ในท่านอนแล้วยกมือก่ายหน้าผากทำท่าครุ่นคิด “พี่ฉายว่า ครั้งนี้เฉิดจะเชื่อเราไหม” “สร่างเมามันก็ดีกัน ไม่น่าให้ถึงตำรวจเลย” ฉายแสงตอบสั้น ๆ ในความไม่สนใจแต่ฉัตรฉายรู้ว่า พี่ก็เครียดไม่น้อยไปกว่าเธอ “ผู้หญิงคนนั้นส่งข้อความมาหาฉัตร... เรียกค่าเสียหายที่ถูกเฉิดทำร้ายสองหมื่น ถ้าไม่จ่ายก็จะไปแจ้งความ ฉัตรไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่ กลัวแม่จะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงหากิน เอาจริงนะพี่ฉาย ฉัตรไม่เข้าใจเลยว่าเธอต้องการอะไร” เฉิดฉินพึ่งเจอกับแฟนได้สามเดือน ก่อนจะตกลงปลงใจอยู่ด้วยกัน เธอไม่รู้ว่าน้องสะใภ้เป็นใครมาจากไหน และมีนิสัยอย่างไร รู้แค่ว่าชื่ออุษา เป็นเด็กชงเหล้าประจำร้านอาหารที่เฉิดฉินไปเที่ยว คบกันได้ไม่นานเงินเก็บของเฉิดฉินก็หมด ผู้หญิงคนนั้นเคยตามเฉิดฉินมาที่บ้านสามครั้ง ที่เธอออกไปรับหน้า เพราะไม่อยากให้น้องไม่สบายใจ แม่ไม่ต้อนรับและแสดงท่าทางรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน เธอเป็นพี่จะทำอะไรได้ “ก็เอาแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ถ้ามันกลับไปคืนดีกันอีกก็ปล่อยมัน ถื

“ไปไหนต่อพี่” ต๋องถามเมื่อเห็นลูกพี่ยังนั่งทอดอารมณ์อยู่ในรถ “พ่อโทรมาไหม” “ไม่พี่ ไม่โทรเข้าเครื่องผม เครื่องไอ้เสกก็ไม่โทร” “ดีแล้ว...” คำตอบของลูกพี่ทำให้ลูกน้องมองหน้ากันเลิกลั่ก เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลย ตัดมาหมวดดราม่าแบบนี้ใครจะตั้งตัวทัน “มีเรื่องอะไรวะพี่ เล่าให้พวกผมฟังได้นะ จะได้ช่วยกันคิด” “ไม่มีอะไร...อยากนอนสักพัก ดูต้นทางให้ด้วย” “นอน...นอนตรงนี้เหรอพี่” คำพูดของลูกพี่ทำให้เสกกับต๋องงงมากขึ้นไปอีก ลูกพี่อยากนอนตรงนี้ มันใช่เรื่องไหม ทุกคนต่างมองหน้ากันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เติมเต็มถึงทำท่าเหนื่อยใจ สาเหตุมาจากครูฉัตรหรือผู้หญิงที่เจอในร้านอาหารกันแน่ น่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า เพราะอย่างที่สองไม่ได้อยู่ในสายตาลูกพี่มานานแล้ว “เฝ้าไว้ให้ดี กูจะไปดูต้นทาง” สิ้นเสียงลูกน้อง เติมเต็มก็ลืมตาขึ้น หยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอไปเรื่อย ๆ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่หน้าเฟซใครบางคน เธอไม่รับเขาเป็นเพื่อนและบล็อคเขาทุกช่องทาง จนต้องสมัครเฟซใหม่ เพื่อเอาไว้ส่องดูความเคลื่อนไหวของเธอทุกวัน‘ดาวส