All Chapters of ใยรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ณชารู้สึกตัวในเวลาต่อมา ความกลัวบวกกับความวิตกกังวล ทำให้เธอหมดสติไป ปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้าก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ เธอนอนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง มีเธอนอนอยู่ข้าง ๆ น้ำตาไหลลงมาอย่างยากจะควบคุม จำได้ว่าก่อนหน้านั้นเติมเต็มมาที่นี่ เขาบอกว่าอยากรู้ว่ามีเธอเป็นลูกใคร ถึงเธอจะไม่ตอบคำถามแต่เติมเต็มก็รู้คำตอบ ความน้อยใจตีตื้นเข้ามา เมื่อภาพที่ร้านอาหารผุดเข้ามาในหัว วันนั้นเขาไม่สนใจเธอสักนิด แล้วจะกลับมาทำไม อยากรู้เรื่องลูกเมื่อรู้แล้วเขาจะทำอะไรต่อ อยากลูบแก้มของลูก แต่ต้องชะงักตากลมโตหันไปมองจึงรู้ว่า มือของเธอถูกมือของคนที่ฟุบหน้าอยู่ข้างเตียงนอนกุมเอาไว้ “คุณเติม!” อุทานออกมาพร้อมกับดึงมือกลับด้วยความตกใจ เติมเต็มมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วแม่หายไปไหน “ตื่นแล้วเหรอ” เติมเต็มถามแล้วลุกขึ้นนั่งพิงเก้าอี้ มือแกร่งข้างที่กุมมือเธอยกขึ้นเสยผมลวก ๆ ก่อนจะลูบต้นคอแล้วสะบัดไปมา ตาแดงก่ำยังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ “ปวดหัวไหม” ณชาไม่ตอบคำถาม ดึงผ้าห่มมาคลุมตัว ขยับนอนในท่าตะแคงแล้วกอดมีเธอเอาไว้ ทำไมเขายังอยู่ที่นี่ เขาต้องการอะไรกันแน่ คำถามมากมายผุดเข

งานแต่งของฉัตรฉายกับพลัฎฐ์ถูกจัดขึ้นใหญ่โต ถึงจะมีเวลาเตรียมตัวน้อยแต่ก็ไม่ติดขัดอะไร ฉัตรฉายส่งการ์ดเชิญให้นายกตามมารยาท แต่เธอไม่ได้ส่งให้เติมเต็ม รู้อยู่แล้วว่าเธอแต่งงานเพราะอะไร ระหว่างที่เตรียมงานลูกน้องของเติมเต็มเข้ามาดูลาดเลา เธอได้แต่หวังว่าเติมเต็มจะไม่ทำอะไรบ้า ๆ อีก เมื่อมีเวลาทบทวนฉัตรฉายจึงได้รู้ว่า ตั้งแต่ที่เธอประกาศว่าจะแต่งงานกับพลัฎฐ์ เธอก็ไม่เห็นหน้าเติมเต็มอีกเลย “ฉัตรใกล้ได้ฤกษ์แล้วนะลูก ทำไมพลัฎฐ์ยังไม่มาอีก ญาติฝั่งเจ้าบ่าวก็ไม่มาสักคน ฉัตรคุยกับพลัฎฐ์ว่ายังไง” คำถามของแม่ทำให้ขนอ่อนพากันเรียงตัว อีกไม่ถึงชั่วโมงจะได้เวลาทำบุญตอนเช้า ทำไมพลัฎฐ์ยังไม่มา พลัฎฐ์ยกหน้าที่ให้เธอเป็นคนเตรียมงานทั้งหมด เมื่อวานเธอโทรหา เขาบอกว่าจะมาถึงบ้านเธอประมาณตีสาม ให้ต้มข้าวต้มรอ เพราะแขกทางบ้านมากันหลายคน แต่จนป่านนี้ยังไร้เงาของเขา “พระจะลงแล้วนะ ฉัตรโทรตามอีกรอบได้ไหม แม่บอกให้มาค้างตั้งแต่เมื่อวานก็ไม่มา ดูสิแขกมากันเต็มแล้ว รีบหน่อยนะฉัตร” คำพูดของแม่ไม่ได้เข้าหูเลยสักนิด เมื่อข้อความอัตโนมัติบอกให้รู้ว่าปลายสายปิดเครื่อง เกิดอะไรขึ้นทำไมเป็นแบบ

“ทำเพื่อลูกได้ไหมนัด มีเธอดีใจมากที่รู้ว่ามีพ่อเหมือนคนอื่น” มานิตย์บอกกับลูก “ถ้ามันพอให้อภัยได้ ก็ให้อภัยเขาเถอะนะ แม่สงสารมีเธอ” “นัดกลัวค่ะแม่” กลัวว่าถ้าให้โอกาสเขาแล้ว จะต้องกลับไปเจ็บอีก ประโยคนี้เธอไม่ได้พูดออกไป “แม่อยู่ข้างนัดนะลูก แม่ไม่รู้ว่าเขากับนัดมีปัญหาอะไรกัน แต่นัดอย่าลืมนะว่าลูกก็มีหัวใจ แม่บอกมีเธอเองว่าเขาเป็นพ่อ แม่ผิดเอง” “ไม่ใช่ความผิดของแม่หรอกค่ะ สักวันมีเธอก็ต้องรู้” ถ้าเติมเต็มยังมาวนเวียนอยู่อย่างนี้ สักวันลูกก็ต้องรู้ว่าเขาเป็นพ่อ มานิตย์มองหลานกับลูกสลับกันไปมา ไม่ว่า ณชาจะตัดสินใจยังไง นางก็อยู่ข้างลูกเสมอ ที่ลูกหนีออกจากบ้าน ก็เพราะความผิดของนาง ณชาปาดน้ำตาออกจากหน้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น วันนี้เธอทำดีที่สุดแล้ว ร่างบางเดินออกไปยังจุดที่เติมเต็มกับลูกนั่งอยู่ ย่อตัวลงกับพื้น แล้วกอดเขาจากทางด้านหลัง “อยู่ด้วยกันนะคะ อยู่เพื่อลูกของเรา” ประโยคสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยความหมาย ทำให้เติมเต็มสะอื้นออกมาก “ขอโทษ...ขอโทษนะนัด” “ไม่เป็นไรนะคะ ไม่เป็นไร” ณชาซบหน้ากับแผ่นหลังกว

เสียงเรียกเข้าจากแอปพลิเคชันไลน์ที่ดังขึ้น ส่งผลให้คนที่กำลังขับรถยิ้มกับตัวเอง แขนเรียวพลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนจะตีไฟเลี้ยวพารถกระบะสี่ประตูยกสูง ที่ขับมาด้วยความเร็วสม่ำเสมอ เข้าจอดข้างทาง มือบางหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดรับสาย ไม่ต้องดูก็รู้ว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร “ว่าไงจ๊ะ วันนี้ทำไมโทรมาช้าจัง มีการบ้านไหม กินข้าวยัง ย่าทำอะไรให้กิน พ่อกลับมาหรือยัง” คำถามมากมายที่ถามออกไป ส่งผลให้คนที่อยู่ในจอกลอกตาไปมาอย่างล้อเลียน “ตอบคำถามไหนก่อนดีน้า” ไฉไลทำท่าทีตีรวน ยังไม่ตอบคำถามของป้า การกระทำของหลานทำให้ฉัตรฉายหัวเราะออกมา เธอถามคำถามเดิม ๆ ทุกวัน จนหลานจำได้ขึ้นใจ ที่เป็นแบบนี้เพราะคิดถึงและเป็นห่วงคนตัวเล็กนั่นเอง “ฉัตรขับรถอยู่เหรอ ป่านนี้แล้วทำไมยังไม่ถึงบ้าน งานเยอะเหรอลูก” เสียงที่ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับใบหน้าของคนที่เดินยกอาหารมาวางบนโต๊ะ ทำให้การสนทนาของป้าหลานหยุดชะงักลง เพราะแม่แย่งมือถือไปคุยเสียเอง “มีประชุมนอกรอบนะแม่ ฉัตรกำลังขับรถกลับบ้าน” “ประชุมทู๊กวัน” แม่บ่นพร้อมกับส่ายหัวไปมา “งานนะแม่ เฉิด

ความน้อยใจความเสียใจที่ประเดประดังเข้ามา ทำให้ฉัตรฉายร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ความเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้นย้อนกลับมาเล่นงาน เมื่ออารมณ์อ่อนไหวเข้ามาแทนที่ความเข็มแข็ง ที่สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเอง เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดา ที่อยากมีชีวิตเหมือนคนอื่น แต่โชคชะตากลับเล่นตลก ให้เธอพบแต่ความผิดหวัง เติมเต็มมีครอบครัวที่อบอุ่น หลังจากที่เธอปฏิเสธที่จะคืนดีกับเขา หม้ายขันหมากเพราะเจ้าบ่าวไม่มางานแต่ง ความเจ็บปวดและความอับอายที่เกิดขึ้น ทำให้เธอตัดสินใจย้ายมาต่างจังหวัด แล้วสิ่งที่เธอเจอคืออะไร โชคชะตายังเล่นตลกกับชีวิตเธอไม่พออีกเหรอ กลัวจนสติแตก โชคดีแค่ไหนที่ผู้ชายคนนั้นไม่ฆ่าเธอร้องไห้จนพอใจ ปลงกับชีวิตตัวเอง ร้อยพันปัญหาเธอยังผ่านมาได้ แค่ถูกคุกคามทำไมเธอจะผ่านมันไปไม่ได้ ในมือถือมีข้อมูลสำคัญก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะทำใหม่ไม่ได้ ครูอยู่คู่กับเอกสาร ตั้งแต่รับราชการมาก็ทำจนชิน เสียดายก็แต่รูปไฉไล เธอประมาทเองที่ไม่ได้ย้ายออกจากเครื่อง เพราะไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้ขึ้นกับตัวเอง ตัดสินใจไม่แจ้งความ เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต ต่อไปนี้คงต้องระวังให้มากขึ้น กว่าจะกลับถึงบ้านพักก็กินเวลาหลายชั่วโม