All Chapters of ใยรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ฉัตรฉายพยายามข่มตาให้หลับ แต่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นยังตามมาหลอกหลอน กลิ่นบุหรี่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของเขาทำให้รู้สึกปั่นป่วนไปหมด จังหวะที่สบตากัน เธอเห็นบางอย่างในดวงตาคู่นั้น แต่มันคืออะไรเธอก็นึกไม่ออก “บ้าไปแล้วเหรอฉัตร แกต้องกลัวเขาสิ ” ก่นด่าตัวเอง น่าจะเป็นเพราะมือถือเธออยู่ที่เขา จึงทำให้เธอยังนึกถึงเขา ถ้าจะให้เดาป่านนี้มือถือเธอคงถูกเปลี่ยนเป็นเงินไปแล้ว เพราะมันเป็นรุ่นใหม่ที่ค่อนข้างมีราคา พรุ่งนี้ต้องเข้าเมืองไปแจ้งระงับซิมเก่าและขอซิมใหม่ขอเบอร์เดิม เสียทั้งเงินเสียทั้งเวลา จะได้ไปตอนไหนก่อน เด็กก็ต้องสอน เอกสารก็ต้องทำ มีประชุมเรื่องครูอัตราจ้างอีก นี่แหละชีวิตครู ได้แต่ถอนหายใจออกมา ห้างสรรพสินค้าอยู่ห่างจากบ้านพัก 140 กิโลเมตร เดินทางไปกลับเกือบ 4 ชั่วโมง ถ้าไม่ติดว่าคนที่บ้านจะเป็นห่วง คงเปลี่ยนมาใช้เบอร์ใหม่ แค่เดินทางเข้าเมืองก็ใช้เวลาครึ่งวันแล้ว กรรชลพาลูกกลับบ้านในเวลาต่อมา จังหวะที่ขับรถผ่านบ้านพี่สาว ชายหนุ่มก็เก็บความโมโหเอาไว้ไม่ไหว กรามแกร่งขบเข้าหากัน มือที่จับพวงมาลัยเกร็งขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน พอหันมาเห็นหน้าลูกก็ต้องข่มความรู้สึกเอาไ

[ห้องพักครู]ฉัตรฉายใช้เวลาใกล้เลิกเรียนเคลียร์เอกสารที่เหลือ ชั่วโมงสุดท้ายจะปล่อยให้เด็ก ๆ ได้พักผ่อนและเตรียมตัวกลับบ้าน ส่วนมากเด็กนักเรียนที่นี่จะขี่รถจักรยานมาเอง ใครที่บ้านไกลหน่อยผู้ปกครองก็จะรับส่ง วิถีชนบทก็แบบนี้ พ่อแม่ออกไปทำงานตั้งแต่เช้า เด็ก ๆ จึงต้องช่วยเหลือตัวเอง พี่ที่มีน้องจะเอาน้องนั่งซ้อนท้ายมาด้วย จักรยานหนึ่งคันซ้อนกันมาสามคนก็มี “ครูฉัตร เด็กนักเรียนทะเลาะกันครับ!” ลุงป๋องนักการภารโรงวิ่งมาบอก เพราะเห็นว่าฉัตรฉายเป็นครูเวรและเป็นหนึ่งในครูประจำชั้น ของเด็กที่กำลังทะเลาะวิวาทกัน “ใครทะเลาะกันคะ ทะเลาะกันที่ไหน เรื่องอะไรคะลุง!” ถามมาเป็นชุดพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้ งานที่ทำสำคัญก็จริงแต่เด็ก ๆ สำคัญกว่า “ต้นเทียนกับอังเปาครับ” “อ้าว...สองคนนี้เป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอคะ” “ครับ” “ทะเลาะกันที่ไหนคะ พาฉัตรไปที” เก็บความสงสัยเอาไว้ แล้วสาวเท้าวิ่งตามภารโรงไปยังจุดเกิดเหตุ ที่เป็นแทงค์น้ำหลังอาคารเรียนหลังเก่า ภาพที่เห็นตรงหน้าคือกลุ่มนักเรียนที่มามุงดู พร้อมกับเสียงเชียร์ที่ดังขึ้นอย่างต่

กรรชลสาวเท้าเข้ามาหา ฉัตรฉายตัดสินใจวิ่งไปที่รถมอเตอร์ไซค์ ที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก กรรชลวิ่งตามมาแล้วดึงกุญแจที่เสียบคาไว้กับรถมาถือเอาไว้ “จะรีบไปไหนล่ะครู ไหน ๆ ก็รู้จักกันแล้ว อยู่คุยกันก่อนสิครับ” คำพูดสุภาพน่าฟัง แต่กับตรงกันข้ามกับท่าทางยียวนกวนโมโห ที่แสดงออกมา “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ขอกุญแจรถคืนด้วยค่ะ” ฉัตรฉายบอกกับคนตรงหน้า นับหนึ่งถึงสามในใจ ควบคุมความกลัวที่กำลังปะทุขึ้นเอาไว้ กรรชลกระตุกยิ้มมุมปาก ตาคู่คมมองดวงหน้าหวาน เลื่อนสายตาให้ต่ำลง ก่อนจะกวาดมองไปทั่วตัวหญิงสาว การมองของเขาทำให้ใบหน้าของคนถูกมองร้อนผ่าว “เอาน่า นอนคุยกันสักคืนจะเป็นไรไป” “นี่คุณ! พูดจาให้เกียรติกันบ้างสิ ฉันเป็นครูลูกคุณนะ” เป็นครูนี่เอง ถึงได้รู้สึกคุ้นหน้า คงเคยเห็นผ่านตาตอนที่เข้าไปช่วยงานโรงเรียน ตอนที่ผู้ใหญ่บ้านและ อบต. มาขอแรง “ครูแล้วไง ก็เอาได้เหมือนกันแหละ” กรรชลพูดออกมา น้ำเสียงและท่าทางที่แสดงออกมาเรื่อยเปื่อยก็จริง แต่กลับทำให้คนฟังเลือดขึ้นหน้า “คุณกรรชล! ถ้าคุณพูดจาดูถูกฉันอีกคำ คุณเจอดีแน่ ขอกุญแจรถคืนด้วยค่

ฉัตรฉายมองรถกระบะที่กำลังถอยหลังออกจากโรงรถ ที่ต่อเป็นหลังคาออกมาจากตัวบ้าน แล้วคิดอะไรบางอย่าง อังเปาบอกว่าพ่อของต้นเทียนขายยาเสพติดถึงมีเงินซื้อรถกระบะ เธอไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเขา ได้แต่หวังว่าไม่ใช่เรื่องจริง เพราะเป็นห่วงอนาคตของต้นเทียน พ่อกับป้ามาทะเลาะกันแบบนี้ก็ยิ่งน่าเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก “ขึ้นรถสิคุณ” กรรชนเรียกเมื่อพารถมาจอดรอ แต่ฉัตรฉายยังไม่ขึ้นรถ “หรือต้องให้อุ้ม” ถามคำถามเมื่อเธอยังยืนอยู่ที่เดิม “อย่าดุครูสิพ่อ” ต้นเทียนที่นั่งเบาะหลังบอกกับพ่อ “ไม่ยกรถมอเตอร์ไซค์ขึ้นเหรอคะ” ฉัตรฉายถาม ที่เธอยังไม่ขึ้นรถ เพราะรอช่วยเขายกมอเตอร์ไซค์ขึ้นท้ายรถต่างหาก “ไม่อ่ะ จอดไว้นี่ก่อนแล้วกัน” “อ้าว!” ร้องออกมาด้วยความงุนงง เธอคิดว่าเขาจะยกรถเธอขึ้นรถไปด้วย “ไว้พรุ่งนี้เถอะคุณ ป่านนี้แล้วร้านปะยางปิดหมดแล้ว” “เอาไปจอดที่บ้านพักก็ได้ค่ะ” ยังไม่ยอมแพ้เธอไม่อยากรบกวนเขา จริง ๆ คือไม่อยากวุ่นวายกับเขานั่นเอง แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าชาวบ้านทำอย่างที่พูดจริง ๆ เธอคงอยู่ที่นี่ลำ

ฉัตรฉายมองมือถือในมือ ก่อนจะทิ้งตัวพิงขอบหน้าต่างบานสูง กรรชลไม่ได้แตะต้องมันจริง ๆ เพราะคลิปที่เธอถ่ายไว้ยังอยู่ในนั้น จัดการลบคลิปเป็นอันดับแรก ตั้งใจจะดาวน์โหลดข้อมูลสำคัญออกจากเครื่อง แต่กลับไม่มีสมาธิเสียอย่างนั้น คำพูดของชาวบ้านยังดังก้องอยู่ในหู ถ้าเกิดมีการเรียกสอบขึ้นมาจริง ๆ เธอจะทำอย่างไร จะย้ายโรงเรียนอีกอย่างนั้นหรือ เรื่องของเธอกับกรรชลไม่มีอะไรจริง ๆ แต่ปากชาวบ้านก็ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็ได้แต่ถอนหายใจ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ปัญหาที่ใหญ่กว่านี้ยังผ่านมาได้ นับประสาอะไรกับถูกนินทา มือบางยกขึ้นกุมอก อยู่ ๆ ใบหน้าของกรรชลก็ลอยเข้ามาในหัว อาการที่เป็นอยู่นี้เคยเกิดขึ้นกับเธอมาแล้ว ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ก็ต้องถอยออกมา เติมเต็มและพลัฎฐ์ต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง เธอก็แค่คนที่ผ่านเข้าไปในเกมเท่านั้นเอง น้ำตารื้นหัวตา เมื่อภาพวันวานย้อนกลับเข้ามาเล่นงาน ถ้าไม่อยากเจ็บก็อย่าเล่นกับความรู้สึกของตัวเอง กรรชลอุ้มลูกลงจากรถ จัดแจงพาลูกเข้าที่นอน ตาคมเข้มจับจ้องอยู่ที่มุมปากเขียวคล้ำของลูก อังเปาต้องทำขนาดไหนต้นเทียนถึงโกรธจนระงับอารมณ์ไม่อยู่ ถ้าเดาไม่ผิดส