All Chapters of ใยรัก: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อห้ามไม่ได้ฉัตรฉายก็ทำใจ ปล่อยให้กรรชลเข้ามาวุ่นวายในครัว ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของเขาทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่เหมาะกับครัวเลยจริง ๆ เป็นต้นเทียนเสียอีกที่ช่วยเธอได้มาก ต้นเทียนล้างผัก และตีไข่ได้ ในขณะที่คนเป็นพ่อเอาแต่ยืนขวาง “ถอยไปสิคุณ ฉันทำไม่ถนัด” เธอดุเมื่อเขามายืนขวางกระทะตอนที่เธอจะผัดผักรวมมิตร “คนจะช่วย จะให้ถอยไปไหนล่ะ” กรรชลไม่ยอมถอยตามคำสั่ง ร่างสูงยังยืนอยู่หน้ากระทะตามเดิม “พ่อ นั่นใช่กระต่ายไหม” คำถามของลูกช่วยดึงสายตาคมออกจากดวงหน้าหวาน แล้วหันไปมองกรงขนาดกะทัดรัดที่วางอยู่หลังบ้าน “ใช่ไหมคุณ” หันมาถามเจ้าของบ้านเพราะไม่แน่ใจว่าตัวที่อยู่ในกรงเป็นกระต่ายหรือแมว “ใช่ค่ะ” ที่พูดเพราะ เพราะเธอตั้งใจตอบคำถามต้นเทียน “ไปดูได้ไหมครับ” “ได้ รีบ ๆ ไปเลย” กรรชลเอ่ยอนุญาตในขณะที่เจ้าของบ้านอ้าปากค้าง เพราะพูดไม่ทันเขา ต้นเทียนวิ่งออกไปทันทีเมื่อพ่ออนุญาต ชายหนุ่มกระหยิ่มในใจ ลูกไม่อยู่เป็นก้างขวางคอแล้ว เขาจะได้ใกล้ชิดกับแฟนบ้าง “คุณก้าน!” ฉัตรฉายดุ เมื่อคนร่างสูงยังไม่ถอยออกจากหน

ติ๊ง เสียงข้อความแชตที่ดังขึ้น ทำให้คนที่ล้มตัวลงนอนยิ้มกับตัวเอง ก่อนจะคว้ามือถือที่วางไว้บนหัวนอนขึ้นมาถือเอาไว้ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้คืออะไร ฉัตรฉายก็ตอบตัวเองไม่ได้ แต่รู้สึกดีทุกครั้งที่เขาทักมา เธอไม่รู้ว่าอดีตของกรรชลเป็นอย่างไร เขาเองก็ไม่รู้ว่าเธอเจอกับอะไรมาบ้าง เมื่อเปิดใจให้เขาเข้ามา ก็ไม่มีอะไรต้องคิดมาก ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ ฉัตรฉายบอกกับตัวเอง ก่อนจะกดเข้าไปอ่านข้อความ คุณก้าน : พรุ่งนี้มาเล่นที่บ้านนะ เดี๋ยวไปรับ ไม่จำเป็นต้องพิมพ์ข้อความใด ๆ ตอบกลับไป เพราะต่อให้ปฏิเสธ กรรชลก็มารับเธออยู่ดี “เป็นแฟนกันแล้ว อย่าคิดมาก” ฉัตรฉายบอกตัวเอง ด้วยอาชีพทำให้ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่มีกฎข้อไหนห้ามครูไม่ให้มีแฟน ร่างบางทิ้งตัวลงนอน ยิ้มเมื่อไล่อ่านข้อความของเขา หนึ่งเดือนที่ตามใจตัวเอง ก็ไม่ได้แย่อย่างที่กลัว ฉัตรฉายตื่นมาทำงานบ้านแต่เช้า พร้อมกับอบขนมไปฝากต้นเทียนและเด็ก ๆ แถวนั้น ผู้ปกครองที่เข้าใจเธออนุญาตให้ลูก ๆ มาเล่นกับต้นเทียนได้ เหลือแค่กิ่งกาญคนเดียวเท่านั้นที่ห้ามไม่ให้ลูกมาวุ่นวายที่บ้านกรรชล เรื่องของกรรชลกับพี่สาวเธอไม่ก้

“เป็นไงบ้างคะคุณ” ทันทีที่เห็นกรรชลเดินมา ฉัตรฉายก็รีบเข้าไปหา พร้อมกับถามด้วยความห่วงใย“บอกไปนั่นแหละ ไม่รู้จะฟังหรือเปล่า” “คุณกิ่งเขา... เป็นแบบนี้บ่อยเหรอคะ” ถามไม่เต็มเสียงนัก เพราะเป็นเรื่องภายในครอบครัวของเขา “ประจำแต่ไม่เข็ด ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะได้กี่วัน” “เขาไม่มีงานทำเหรอคะ” “เห็นเอาลำไยมาแกะเปลือก แกะเม็ด กู้เขามากินง่ายกว่าไง แกะลำไยเอาเงินส่งดอก พอลำไยหมดก็ไม่มีส่ง ก็เป็นอย่างที่เห็น” “น่าสงสารนะคะ” “สงสารผมเถอะ ทำดีไม่ได้ดีแถมถูกด่า ซวยฉิบหาย” “ให้เขามาเก็บผักในบ้านไปขายสิคะ ชะอมกำลังแตกยอด น่าจะขายได้” “บอกแล้ว แต่ไม่รู้จะทำหรือเปล่า เฮ้อ! มีพี่เมื่อพร้อมนะก้าน” กรรชลบ่นก่อนจะเดินไปบ่อหลังบ้าน ไม่ลืมหันมาชวนคนช่างซักไปด้วย เธออยากกินปลาเผามาหลายวัน ทำให้กินเสียหน่อย เผื่อจะได้อะไรตอบแทนบ้าง หอมสักฟอดก็ยังดี” “เทียนไปไหน” ถามเมื่อไม่เห็นหน้าลูก “ดูทีวีกับเปาบนบ้านค่ะ” “ดูทีวีหรือเล่นเกม” “น่าจะสองอย่างค่ะ” “ค

จากที่ตั้งใจจะดื่มฉลองให้กับความรักที่สมหวัง ต้องกลายมาเป็นคนรินเหล้าซะงั้น เมื่อฉัตรฉายกับกิ่งกาญคุยกันถูกคอ แล้วพากันดื่มไม่หยุด จนเหล้าขาวที่เขาแอบซ่อนเอาไว้หมดไปหลายขวด พี่สาวเขาไม่เท่าไหร่ แป๊บเดียวก็จอด ฉัตรฉายต่างหากที่แป๊บยาว คอทองแดงของแท้ สมแล้วที่เป็นเนื้อคู่กับเขา โบราณว่าถ้าผัวเมียดื่มเหล้าวงเดียวกัน ครอบครัวจะไม่เจริญ สงสัยเขาต้องเลิกเหล้าจริงจังเสียแล้ว “เฮ้ย! กูกลับก่อนนะ มึงก็พาครูเข้านอนได้แล้ว” กิ่งกาญบอกก่อนจะลุกไปยืนตัวเอียง มีอังเปาช่วยประคองอยู่ข้างหลัง “พอแล้วคุณ กลับบ้านได้แล้ว” มือหนาตบลงใบหน้านวลเบา ๆ เพื่อเรียกสติให้เธอ “ไม่พอ ดื่มค่ะพี่กิ่ง ไม่เมาไม่เลิก” ฉัตรฉายยกแก้วเหล้าชูขึ้นแล้วดื่ม โดยไม่รู้ว่ามันคือแก้วเปล่า “ม่ายมี ก้านขาาา...รินเหล้าหน่อย” คนเมาหันมามองคนรักตาเยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาร้อนวูบวาบ เมื่อสบกับตาหวานเชื่อมของเธอ “หนักกว่ากูอีก จัดการกันเอานะ กูกลับบ้านล่ะ” กิ่งกาญส่ายหัวไปมา แล้วเดินตะแคงข้างกลับบ้าน อังเปาเดินตามแม่ไปติด ๆ “เดี๋ยวเซ่...มาดื่มกันก่อน...”

ทันทีที่รถบัสฝั่งเจ้าบ่าวขับเข้ามา บ้านเจ้าสาวก็เปิดเครื่องไฟต้อนรับ เป็นเพลงงานแต่งที่นิยมเปิดกัน ฉายแสงเฉิดฉินและญาติฝั่งเจ้าสาว ลงไปต้อนรับขับสู้อย่างดี ฉัตรฉายแง้มผ้าม่านออกดู เมื่อเห็นหน้ากรรชลน้ำตาก็รื้นหัวตา เขามาตามสัญญาจริง ๆ ว่าที่เจ้าบ่าวเงยหน้าขึ้นมอง ทั้งสองจึงได้สบตากัน กรรชลมองคนบนเรือนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก อยากขึ้นไปหาเธอใจแทบขาด แต่ต้องข่มใจเอาไว้ ฉัตรฉายบอกกับเขาว่า แม่กับญาติ ๆ อยากให้มีพิธีสักหน่อย จึงจัดงานเล็ก ๆ ให้ แต่เท่าที่ดูงานที่เธอบอกว่าเล็ก กลับไม่เล็กเลยสักนิด เจ้าบ่าวที่มาในชุดเรียบง่าย ยกมือลูบต้นคอตัวเอง เมื่อเจ้าสาวชุดไทยสีงาช้าง เดินออกมาจากห้อง ตาสองคู่สบกัน ก่อนที่เจ้าบ่าวจะถูกดันหลังให้ไปรับเจ้าสาวมาทำพิธี “ทำไมไม่บอกล่ะว่างานใหญ่ขนาดนี้ ผมจะได้เตรียมตัวมาถูก” “คุณหล่อมากแล้วค่ะ” “หล่อบ้าอะไร ลุงชมพาหลงเข้าไปในป่า ดูสิผมมีแต่ฝุ่นลูกรัง อายเขาตายเลย” พูดพร้อมกับเสยผมไปมา “คุณหล่อที่สุดในสายตาฉัน โอเคไหมคะ” คำชมของคนรักทำให้รู้สึกดีขึ้นมาก็จริง แต่ก็ไม่ทั้งหมด มาแบบนี้เหมือนเขาไม่ให้เกียรติ