로그인เก้าเดือนต่อมา...“อุแว้ ๆ ๆ ๆ” เสียงเจ้าตัวเล็กที่แผดลั่นมาจากเตียงนอน ทำให้คนเป็นพ่อทำอะไรไม่ถูก เมื่อลูกแฝดของเขาร้องพร้อมกัน คุณลาวัลย์เดินเข้ามาดู เมื่อเห็นพฤกษ์อยู่คนเดียวจึงเข้ามาช่วยอุ้มเจ้าตัวเล็ก ต้นไผ่กับใบหลิวตามยายเข้ามาด้วย ทั้งสองปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงนอนแล้วมองพ่อกับยายอุ้มน้องคนละคน “พายไปไหนคะ” ถามหาณรมลเพราะปกติเธอจะไม่ห่างลูกไปไหน“อาบน้ำครับ”พฤกษ์ตอบแล้วอุ้มหนูพฤกษาขึ้นพาดบ่า ตาคู่คมมองตุลลาในอ้อมแขนลาวัลย์ แล้วเลื่อนสายตาไปยังฝาแฝดอีกคู่ที่นั่งอยู่บนเตียงนอน เป็นเรื่องอัศจรรย์ที่สุดเขามีลูกฝาแฝดที่เกิดจากวิธีธรรมชาติถึงสองคู่ และเป็นคู่แฝดชายหญิงเหมือนกันอีกด้วย แต่คราวนี้คนที่คลอดก่อนเป็นผู้หญิง ชื่อน้องพฤกษาและคนน้องเป็นผู้ชายชื่อน้องตุลลาที่มาของสองชื่อนี้ก็คือณรมลเอาชื่อเขากับชื่อคุณตุลภพ มาตั้งให้ลูก ตอนแรกเธอก็ไม่กล้าใช้คำว่าตุลนำหน้า เพราะกลัวเขาจะไม่พอใจ แต่พฤกษ์ไม่ถือสาเพราะณรมลต้องการนำชื่อคนที่เธอรักมาตั้งให้ลูก เขาเองก็เห็นว่าเป็นเรื่องดี“แจ๊บ ๆ ๆ” ฝาแฝดยัดกำปั้นใส่ปากแล้วดูดเสียงดัง “หิวแล้วเหรอลูก พี่พฤกษากับน้องตุลลาหิวแล้วเหรอครับ”พ
พฤกษ์เดินทางไปส่งวิภาดาที่อเมริกา เมื่อหมอที่รักษาอาการแจ้งว่าอาการของวิภาดาดีขึ้นมากสามารถเดินทางออกนอกประเทศได้แล้ว ณรมลกับลูกมาส่งสามีที่สนามบิน ถึงแม้วิภาดาจะไม่รับรู้และอยู่ในโลกของเธอ แต่ณรมลอยากให้ หญิงสาวรู้ว่าทุกคนรักและเป็นห่วงเธอเสมอ “เดินทางปลอดภัยนะคะ สวัสดีคนป้ากับคุณพ่อสิลูก”อวยพรให้วิภาดาแล้วบอกให้คู่แฝดลาป้าของเขา วิภาดายิ้มออกมาอย่างเหม่อลอยเมื่อคู่แฝดทำความเคารพ “ดูแลตัวเองด้วยนะครับ งานที่ผมฝากให้ดูแล ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนถามคมสันนะครับ ถ้ามีเรื่องด่วนพายตัดสินใจแทนผม ได้เลย พี่ต้นไผ่ดูแลแม่กับน้องแทนพ่อด้วยนะครับ”บอกกับภรรยาก่อนจะย่อตัวลงกับพื้น แล้วรับลูก ๆ เข้าสู่ วงแขน“ต้นไผ่จะดูแลแม่กับน้องครับ” ต้นไผ่รับคำอย่างแข็งขัน“เก่งมากลูก” “ใบหลิวจะช่วยพี่ต้นไผ่ดูแลแม่ค่ะ” ใบหลิวพูดขึ้นเพราะอยากได้รับคำชมจากพ่อ “น้องใบหลิวก็เก่งมากครับ จำที่พ่อสั่งไว้ได้ไหม” คำถามของสามีทำให้ณรมลขมวดคิ้ว หญิงสาวตั้งใจฟังเพราะอยากรู้ว่าสามีสั่งอะไรลูก ๆ“จำได้ครับ”“จำได้ค่า” คู่แฝดบอกกับคนเป็นพ่อ “ถ้ามีผู้ชายมาหาแม่ ต้องทำยังไงครับ” “โทร. หาพ่อครับ”“โทร. หาพ่อค่ะ”
ฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอ หลังจากกลับมาใช้ชีวิตร่วมกัน ณรมลและลูก ๆ ก็มีความสุขทุกวัน ณรมลกับลูก ๆ ย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของพฤกษ์ เพราะอยากให้คุณตุลภพสบายใจ ถึงแม้ตุลภพกับพฤกษ์จะปรับความเข้าใจกันแล้ว แต่แก้วที่ร้าวไปแล้วไม่มีทางประสานให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ เพื่อความสบายใจของ ทั้งสองฝ่ายเธอกับลูกจึงย้ายออกมา แต่จะกลับไปเยี่ยมท่านทุกอาทิตย์ พฤกษ์ให้เธอพักเรื่องงาน อยู่บ้านเลี้ยงลูก อีกไม่นาน ต้นไผ่กับใบหลิวก็จะไปโรงเรียน ถึงเวลานั้นเธอคงเหงา พฤกษ์แปลกใจที่ภรรยาไม่ท้องสักที ทั้ง ๆ ที่เขาก็ส่งการบ้านเธอเกือบทุกวัน อายุเขามากแล้วอยากได้คู่แฝดเพิ่มอีกสักคู่ หรือว่าเขาจะเสื่อมสมรรถภาพไปแล้ว คิดมาถึงตรงนี้ก็ยิ่งหนักใจ ณรมลทั้งสาวและสวยมากในขณะที่เขาแก่ตัวลงทุกวัน ถ้าวันหนึ่งเธอหมดรักเขาจะทำยังไง “ทำอะไรอยู่คะ”เสียงที่ดังมาจากด้านหลังปลุกพฤกษ์ให้ออกจากภวังค์ความคิด ร่างสูงหมุนเก้าอี้กลับมาหาภรรยา ณรมลเดินเข้ามาหาแล้วหย่อนสะโพกลงบนตักของสามี พร้อมกับจูบลงบนแผงอกแกร่ง อาการของเธอทำให้พฤกษ์ขมวดคิ้ว “ลูกหลับแล้วนะคะ” กระซิบบอกสามีพร้อมกับไล้มือลงบนแผงอก“พายง่วงแล้วเหรอครับ” “พ
เมื่อเธอร้องขอพฤกษ์ก็ห้ามใจตัวเองไม่ไหว เพราะหัวใจของเขาโหยหาเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พรุ่งนี้เขาจะทำให้ทุกอย่างถูกต้องจะพาเธอไปจดทะเบียนสมรสและขอเธอแต่งงานอีกครั้ง “อืม... พาย ผมจะไม่ไหวแล้วนะครับ” กระซิบชิดใบหู จมูกโด่งเป็นสันคลอเคลียอยู่ที่ใบหูและเริ่มไล้ลงมาตามลำคอระหง “พายห้ามคุณหรือเปล่าคะ” ณรมลตอบกลับเสียงกระเส่า ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเมื่อพฤกษ์ซุกไซ้ที่ลำคอ แขนเรียวที่โอบกอดแผ่นหลังกว้างกระชับให้แน่นขึ้น กำเสื้อเขาไว้ก่อนจะจิกเล็บลงไปที่แผ่นหลังเมื่อความรู้สึกแปลกใหม่ถาโถมเข้ามา เธอมีลูกกับเขาแล้วก็จริง แต่ไม่เคยใกล้กันในลักษณะนี้มาก่อน พฤกษ์ไซ้จมูกไปตามลำคอหอมกรุ่น แกะกระดุมเสื้อตัวสวยออกทีละเม็ด ทุกครั้งที่สาบเสื้อแยกออกจากกัน พฤกษ์ก็จูบลงบนผิวเนื้ออ่อนอย่างแผ่วเบา ณรมลห่อตัวเมื่อความเย็นจากเครื่อง ปรับอากาศมาปะทะผิว ผ้าชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากร่างกายเมื่อพฤกษ์ถอดมันออกอย่างใจร้อน ตาคู่คมมองอดีตภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ณรมลสวยไปทั้งตัว... สวยจนเขาจะทนไม่ไหวใบหน้าหล่อเหลาฝังลงมาบนอกอวบ ดูดดึงสลับไปมา มือข้างที่ว่างบีบขยำไปบนหน้าอกอีกข้าง กลัวว่ามันจะน้อยหน้ากัน ร่างบางบิดส่าย
พ่อแม่ลูกกอดกันด้วยความรัก พฤกษ์ดีใจจนพูดไม่ออก ขอบคุณความกล้าของตัวเองที่ตัดสินใจเข้ามา ถ้าเขากลับไปตั้งแต่ตอนที่เห็นณรมลกอดกับศิวัฒน์ เขาคงพลาดไปตลอด ทั้งชีวิต “พายขอโทษนะคะทำให้คุณลำบาก ถ้าพายรู้ว่าคุณรักพายมากขนาดนี้ พายจะไม่ปล่อยมือจากคุณเลย” “ช่างมันเถอะ มันผ่านไปแล้ว คุณรู้แค่ว่าที่ผมแต่งงาน กับคุณเพราะผมรักคุณ ผมรักคุณตั้งแต่แรกเห็น คุณทำให้ผมอยากมีชีวิตบนโลกใบนี้ เด็กผู้หญิงผมเปีย ตาสีน้ำตาลคนนั้น ขโมยหัวใจของผมไปตั้งแต่สบตากัน” “ทำไมไม่บอกพายล่ะคะ ว่าคุณคือคุณอาใจดีที่ช่วยพาย จับลูกแมวในสวน” “ผมคิดว่าคุณจำได้ แต่ที่ไม่พูดถึงเพราะคุณเกลียดผม” “ใครจะจำได้คะ คุณแก่ขึ้นเยอะ แล้วก็ดุมากด้วย ดุจนพายไม่กล้าเข้าใกล้” “คุณพ่อใจดีครับ”“ใช่ค่ะ คุณพ่อใจดี”ต้นไผ่กับใบหลิวขัดขึ้น เมื่อณรมลว่าพ่อของพวกเขาใจร้าย “ใช่แล้วลูก คุณพ่อใจดีมากใช่ไหมครับ”ถามพร้อมกับหอมลงที่ศีรษะลูกคนละฟอด แล้วยื่นจมูกมาหอมศีรษะแม่เช่นกัน ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ดีใจที่ได้ลูกเมียคืนมา “เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ พายขอแค่เศษใจของคุณ ไม่ต้องรักพายเหมือนเดิมก็ได้ แค่ไม่ทิ้งพ
ศิวัฒน์กลับไปแล้วแต่ณรมลยังนั่งอยู่ที่เดิม มือถือ เครื่องหรูถูกหยิบขึ้นมากดดูซ้ำ ๆ แต่ก็ไม่กล้าโทร. ไปหาเขา พฤกษ์คงตัดใจจากเธอได้แล้ว เธอก็ไม่ควรไปรื้อฟื้นมันอีก เธอปฏิเสธคำขอร้องของเขา และยืนยันว่าจะพาลูกกลับไปอยู่อังกฤษ เขาคงทบทวนเรื่องนี้ ถึงไม่มาหาเธอกับลูกอีกเลย มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นกับเขาหลายเรื่อง เขาคงลืมเธอกับลูกไปแล้ว ตากลมโตมองรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาจอดในบ้านด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ “คุณพฤกษ์!” เรียกชื่อคนมาเยือนพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความดีใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอกำลังคิดถึงเขาอยู่ พฤกษ์มองคนที่ยืนอยู่ที่เก้าอี้หน้าบ้าน เขาชั่งใจอยู่พักใหญ่ว่าจะเข้ามาดีหรือไม่ แต่หัวใจของเขาก็สั่งให้มา จากกันตอนที่ยังมีลมหายใจย่อมดีกว่าจากกันไปตลอดกาล“คุณพฤกษ์ มาหาลูกเหรอคะ” ถามพร้อมกับก้าวไปหา เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูรถลงมา “ครับ” รับคำทั้ง ๆ ที่อยากจะบอกว่าเขามาหาเธอด้วย“ค่ะ” บีบมือเพื่อปรามตัวเอง เธอคาดหวังว่าจะได้ยินคำตอบแบบไหนจากเขา ถ้าไม่มีลูกพฤกษ์ก็คงไม่มา“ลูกอยู่ในบ้าน ฉันไปตามให้นะคะ”ตากลมโตยังไม่ละไปจากใบหน้าชายหนุ่ม สามเดือนที่ ไม่ได้เจอกัน พฤกษ






![ผัวสามร่านรัก (4P) + [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
