All Chapters of สามีนอกหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อร้องไห้จนพอใจพราวระวีก็ตั้งสติ ตากลมโตมอง อกแกร่งที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ยกมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้า แล้วถอยออกมาจากอ้อมแขนเขา“หิวไหม” คนที่กอดเธอถามกลับมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ทำให้น้ำตาที่แห้งไปแล้วรื้นขึ้นมาอีกครั้ง พยายามกลั้นเอาไว้ แล้วส่งยิ้มให้เขา “ไม่ค่ะ” ตอบแล้วขยับตัวลุกขึ้น แต่กล้าตะวันยังยึดเธอไว้ “เดี๋ยวผมหาอะไรให้กินนะ จะได้กินยา ตัวยังร้อนอยู่เลย”“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่รบกวนคุณดีกว่า ฉันไม่เป็นไรค่ะ”“พราว... คุณกำลังไม่สบายอยู่นะ และคนที่เป็นสาเหตุ ทำให้คุณป่วยก็คือผม ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณนะ” กล้าตะวันยังคงรบเร้าเพราะไม่อยากทิ้งเธอไว้คนเดียว“ก็ได้ค่ะ ฉันให้คุณอยู่เป็นเพื่อนก็ได้ค่ะ”“รอแป๊บนะ ผมจะไปดูในครัวว่ามีอะไรกินได้บ้าง หน้าอย่างคุณคงทำกับข้าวไม่เป็น”“ไหนว่าจะยอมฉันไงคะ ไม่ทันไรแขวะกันแล้ว”“ลืมตัวน่ะคุณ”“ในตู้เย็นมีของสดค่ะ มีข้าวสาร มีไข่ไก่ ดูเอานะว่าทำอะไรได้บ้าง ฉันขอตัวนะคะ”“จะไปไหน...ไม่อยู่ช่วยกันเหรอ”เสียงที่ใช้อ่อนโยน และมีลูกอ้อนปนอยู่ในนั้น จนคนฟังต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา“อยากอาบน้ำค่ะ”“เช็ดตัวก่อนดีกว่า ตัวยังร้อนอยู่เลย” พูดพร้อมกับวางมือล

“คุณ...ไม่ต้องค่ะเดี๋ยวฉันทำเอง” พราวระวีร้องห้ามเมื่อผ้าขนหนูผืนนุ่ม สัมผัสลงมาบนผิวเนื้อ ตากลมโตหลบตาคมเข้ม อับอายกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน“นอนเฉย ๆ เถอะน่า...หรือชอบให้มันเลอะอยู่ในนั้น”เพียะฟาดมือลงบนอกแกร่ง เมื่อเขาพูดถึงน้ำรักที่ปล่อยเข้ามาในตัวเธอ“ฉันทำเองได้”“ไม่ต้องอายหรอกคุณ ผมยังไม่อายเลย”“ใครจะหน้าด้านเหมือนคุณล่ะ”“ถ้าไม่ติดว่าป่วย ผมเอาอีกยกแน่ นอนเฉย ๆ จะเอาน้ำออกให้”“คุณกล้า!”คำพูดหื่นห่ามของเขาทำให้พราวระวีอับอายไปกันใหญ่ กล้าตะวันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่เอาเรื่องนี้มาล้อเล่นกับเธอ เธอไม่ได้หน้าด้านเหมือนเขา ที่ไม่อับอายอะไรเลย เดินแก้ผ้า เขาก็ทำมาแล้วเมื่อทำอะไรไม่ได้พราวระวีก็นอนนิ่ง ๆ ปล่อยให้กล้าตะวันเช็ดตัวและทำความสะอาดให้ ขนลุกทุกครั้งเวลาที่มือหยาบกร้านสัมผัสผิวเนื้อบริเวณใต้สะดือ ตากลมโตมองค้างอยู่ที่เพดาน ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่ขัดขืน หรือปัดป้องช่วยเหลือตัวเอง ปล่อยให้เขาเข้าถึงตัวอย่างง่ายดาย และยังยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นอีก เธอกำลังสับสนและเสียใจ จึงยึดเขาไว้เป็นที่พึ่งทางใจ เผื่อเขาจะให้คำปรึกษา และบอกว่ากัณ

หลังจากทานมื้อเช้า กล้าตะวันสั่งให้คนตัวเล็กกินยา และนอนพักผ่อน พราวระวียังดื้อและยกเรื่องงานมาอ้าง แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะยอม นอนกอดจนพราวระวีหลับคาอก จึงเข้าครัวเพื่อเตรียมมื้อกลางวัน ตากลมโตมองกับข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วมองหาคนทำ หน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็นเขานุ่งผ้าขนหนูเดินออกมาจากห้องน้ำด้านนอก“ตื่นแล้วเหรอ ผมว่าจะเรียกให้ลุกมาทานข้าวพอดี”“ค่ะ” ขานรับแต่ไม่ยอมสบตา เธอเห็นเขาหยิบถุงกระดาษขึ้นมาเปิดดู แล้วก็ต้องหน้าแดงเมื่อเขาหยิบกางเกงชั้นในขึ้นมาโชว์ให้เธอดู“ไม่ได้ซัก จะคันไหม” คนหน้ามึนถาม“บ้า!”ว่าให้ชายหนุ่มแล้วเดินหนีไป อับอายกับท่าทางเป็นกันเองของเขา กล้าตะวันขำให้คนหน้าบาง แล้วใส่เสื้อผ้าที่ซื้อมาจากตลาดเมื่อตอนเช้า เขาเลือกเสื้อยืดตัวที่ใหญ่ที่สุดในร้าน แต่พอใส่กลับทั้งคับและเขิน หอบเสื้อผ้าไปโยนใส่เครื่องซักผ้า กดซักแล้วเดินกลับมาหาคนที่นั่งหน้าบึ้งอยู่บนโต๊ะอาหาร พราวระวีมองการกระทำของเขา ตกลงเขาจะย้ายมาอยู่ที่นี่เลยใช่ไหม “กินข้าวเถอะ ต้มจืด กับผัดผัก กินกับข้าวจืด ๆ ไปก่อนนะคุณ” ตักข้าวให้เธอ แล้วตักให้ตัวเองพูนจานพราวระวีตักต้มจืดเข้าปาก แล้วมองหน้าเขารสชาต

“ถ้าเจ็บก็บอกนะครับ” กล้าตะวันเป็นฝ่ายขยับสะโพกเอง เมื่อไม่ได้ดังใจ ใช้สองมือจับยึดเอวคอดเอาไว้ แล้วขยับจังหวะให้เร็วขึ้น พราวระวีกัดปาก เพื่อข่มความเสียวซ่านที่ ก่อตัวขึ้น ขยับสะโพกขึ้นลง เมื่อต้านธรรมชาติของร่างกาย ไม่ไหวกล้าตะวันยิ้มให้คนที่พยายามต่อสู้กับอารมณ์ของตัวเอง สะโพกสอบอัดกระแทกลำรักเข้าช่องทางรักรัวเร็ว ก่อนจะ ค่อย ๆ ผ่อนลง เมื่อพราวระวีเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ มือแกร่งจับ เอวคอด ปล่อยให้เธอเป็นคนกำหนดจังหวะเอง ใบหน้าสวย เชิดขึ้น ส่งเสียงครางอย่างสุขสม เมื่อถูกคลื่นพิศวาสโถมเข้าใส่ มือบางกดลงที่หน้าท้องแกร่ง ขยับสะโพกขึ้นลงรับกับแรงบดอัดที่คนใต้ร่างสวนขึ้นมาเป็นจังหวะ ปากบางขบเข้าหากันเพื่อ กั้นเสียง ความเจ็บที่เกิดขึ้นในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน ลามไปทั่วทุกขุมขน“พราว...ดีใช่ไหม ชอบท่านี้ใช่ไหม”ไม่มีเสียงตอบ... มีเพียงจังหวะที่เริ่มเร็วขึ้น เมื่อหญิงสาวปล่อยตัวไปตามอารมณ์“พราว...อ่า พราว...แน่นมาก เสียวไปหมดแล้ว แรงอีกครับ อีกนิด พราว...อ่า”กล้าตะวันครางลั่น เมื่อคนด้านบนขยับสะโพกขึ้นลงถี่ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาฝังเข้าหาอกอวบ ดูดดุนปทุมถันคู่งาม

“นานาเหรอ...” ชื่อสะดุดหูบวกกับรูปโพรไฟล์สวยน่ารัก จึงกดเข้าไปอ่านข้อความ ที่นานาส่งมาหาเขา“กินข้าวกลางวันด้วยนะคะ แหวะ!” ไล่อ่านข้อความพร้อมกับทำท่าทางล้อเลียน แต่ความรู้สึกในใจกลับตรงกันข้าม ดูจากข้อความที่เธอคนนั้นส่งมา เดาได้ว่าคงสนิทสนมกับเขาระดับหนึ่ง แต่ก็รู้สึกเบาใจ เพราะข้อความที่กล้าตะวันตอบกลับไป จะมีแค่คำว่าครับกับตัวสติกเกอร์เท่านั้น ไม่มีคำพูดที่ส่อไปในเชิงชู้สาว“ฮึ! ฉันพราวระวี เป็นเมียคุณกล้า จำเอาไว้นะ” ตาสวยวาวโรจน์เมื่อจ้องรูปโพรไฟล์ของนานา หึงหวงจนออกนอกหน้า เพราะเธอรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ“ทำอะไรน่ะคุณ” คำถามที่มาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ ทำให้พราวระวีวางมือถือลงอย่างเร็ว ลุกขึ้นจากที่นอน ทำหน้าไม่รู้ ไม่ชี้ แล้วเดินชนไหล่ของเขาออกไป“อะไร” กล้าตะวันเกาหัวให้กับอาการของคนตัวเล็ก ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นมือถือคว่ำหน้าอยู่บนที่นอน จำได้ว่าเขาหยิบมาถ่ายรูปตอนเธอหลับแล้ววางไว้บนหัวเตียง ต้องมีคนหยิบมันลงมา เพราะมือถือไม่มีขาเดิน“ยายตัวแสบ” คำรามออกมาด้วยความเอ็นดู หัวใจฟู คับอก อย่างน้อย ๆ เธอยังสนใจเรื่องของเขาใบหน้าสวยงอง้ำ มองตาขวางเมื่อกล้าตะวันเดินมาหยุดตรงห