Semua Bab สามีนอกหัวใจ: Bab 1 - Bab 10

ตาคู่คมมองร่างบอบบางในชุดไทยจักรพรรดิสีชมพูกลีบบัว ที่ก้าวลงมาจากชั้นบนด้วยความพอใจ พราวระวี กิติกรไพศาล ไฮโซตระกูลดังเข้าประตูวิวาห์กับกัณภัทร แฟนหนุ่มที่คบหาดูใจกันมายาวนานบรรยากาศภายในงานชื่นมื่นเต็มไปด้วยความสุข แต่ถ้า มีใครสังเกตจะเห็นว่า พ่อแม่ฝั่งเจ้าบ่าวมักจะมองหน้ากันบ่อย ๆ เพราะทั้งสองต่างรู้ดีว่าผู้ชายที่ใส่ชุดเจ้าบ่าวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่กัณภัทรกัณภัทรหายตัวไปตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน กว่ากล้าตะวันจะยอมเข้าพิธีแต่งงานแทนน้อง ก็ทำเอาท่านทั้งสองแทบหัวใจวายตาย ต้องแก้สถานการณ์ไปก่อน เพราะทุกอย่างถูกเตรียมเอาไว้หมดแล้ว กล้าตะวันกับกัณภัทรเหมือนกันจนแยกไม่ออก จะมีก็แต่สีผิวเท่านั้นที่ต่างกันกล้าตะวันทำงานกลางแจ้ง ในขณะที่กัณภัทรดำรงตำแหน่งผู้บริหาร และทำงานในห้องแอร์เท่านั้น “ไปรับน้องสิกล้า” มารตรีกระซิบบอกลูกชายคนโตที่ยัง นั่งอยู่กับที่ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินตรงไปหาคนร่างบาง มองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า วันนี้พราวระวีสวยมาก สวยจนเขาต้องแอบมองเธออยู่บ่อยครั้งมือหนายื่นไปข้างหน้า สวมแหวนเสร็จทุกอย่างก็จบ ที่เขายอมเล่นไปตามบทก็เพราะไม่อยากให้พ่อแม่เสียหน้า

ริมฝีปากร้อนไล้เล็มไปตามแผ่นหลังขาวเนียน ไม่สนใจกับอาการขัดขืนของคนที่กอดตัวเองร้องไห้เลยสักนิด มือร้อนกอบกุมอยู่บนหน้าอกอวบใหญ่ พราวระวีเบี่ยงหลบ แล้วหันหน้ากลับมาเผชิญกับเขา มือบางผลักลงที่อกหนา ถอยหนีแต่ถูกกล้าตะวันกดลงกับที่นอน “ปล่อย!” ตากลมโตมองเขาอย่างเกลียดชัง ความแค้น ก่อตัวในหัวใจ รู้ก็รู้ว่าเธอเมาแต่เขายังรังแกเธอได้ลงคอ“เมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้” คำพูดของชายหนุ่มทำให้น้ำตาคนใต้ร่างไหลลงมาเป็นทาง“คุณก็รู้ว่าฉันเมา คุณรังแกฉันทำไม ปล่อย! ฉันเกลียดคุณ”“ไม่เอาน่าที่รัก เมื่อคืนคุณยังบอกรักผมอยู่เลย”“คุณกล้า คุณก็รู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงพูดแบบนั้น คุณเหมือนกันต์ ฉันคิดว่าคุณเป็นกันต์ ฉันถึงบอกรักคุณ คุณมันน่ารังเกียจที่สุด รู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่มีสติแต่คุณก็ยังทำ ฉันเกลียดคุณ!” คำพูดของหญิงสาวทำให้กล้าตะวันสะใจที่สุด อย่างน้อยเขาก็ทำลายเธอไปแล้ว และเขาก็เป็นผู้ชายคนแรกของเธอด้วย ใครจะคิดว่าผู้หญิงที่กร้านโลกอย่างพราวระวีจะมีสิ่งนี้หลงเหลืออยู่“ปล่อย!”“คุณคงลืมไปแล้วสินะ ว่าผมเป็นผัวที่ถูกต้องตาม กฎหมายของคุณ”“เลิกพูดเรื่องนี้เสียที มันก็แค่การแสดง คุณเข้าพิธีแต่งงานแท

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด เมื่อพราวระวีต้องลงมาทานข้าวเย็นพร้อมกัน อนันต์นั่งหัวโต๊ะ มารตรีนั่งทางขวามือ กล้าตะวันนั่งทางซ้าย พราวระวีนั่งข้าง คุณมารตรี เท่ากับว่าเธอต้องนั่งตรงข้ามกับเขา หลายครั้งที่ตากลมโตกับตาคมเข้มสบกันและเป็นพราวระวีที่เป็นฝ่ายหลบ เพราะสู้กับสายตาของเขาไม่ไหว ไม่เพียงแค่ใบหน้า เนื้อตัวของเธอก็ร้อนไปหมด เมื่อนึกถึงเรื่องที่ทำร่วมกันบนเตียง เธอกับเขาก็ไม่ต่างจากคนแปลกหน้า พยายามจะไม่นึกถึงแต่ก็อดไม่ได้“กล้าแบ่งกุ้งให้น้องบ้างสิลูก กินคนเดียวเลย” มารตรีพูดกับลูกชาย แล้วหันมาหาลูกสะใภ้ “กุ้งทอดกระเทียมจ้ะหนูพราว พี่กล้าเขาชอบมาก ดูสิ กินไม่แบ่งใครเลย” พราวระวีกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อแม่สามี ชวนคุย “ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณเมื่อกุ้งตัวโตลอยมาตกในจาน ต้องเรียกว่าโยนถึงจะถูก เพราะเธอเห็นกล้าตะวันใช้ช้อนงัดมันใส่จานของเธอ“กล้าลูก!” มารตรีหันมาดุลูกชาย เมื่อเห็นการกระทำ ของเขา“กล้าจะกลับใต้วันไหน ถ้าไม่มีงานด่วนพ่ออยากให้อยู่ต่ออีกสักหน่อย” อนันต์ชวนคุยเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่ตึงเครียดขึ้นทุกขณะ พราวระวีลอบมองหน้าชายหนุ่ม ที่เธอไม่ค่อยได้เห็นห

พราวระวีรู้สึกตัวเมื่อไอเย็นจากผ้าขนหนูผืนนุ่มสัมผัสลงมาบนผิวกาย เจ็บร้าวจนขยับตัวไม่ไหว โดยเฉพาะศีรษะ เปลือกตาหนักจนลืมไม่ขึ้น พยายามปัดป้อง เมื่อผ้าผืนนุ่มเลื่อนต่ำลงไปตามหน้าท้องแบนราบ แล้วไปหยุดที่ใจกลางความเป็นหญิง มือหยาบกร้านจับขาเรียวแยกออกจากกัน ใช้ผ้าหมาด เช็ดคราบน้ำรักที่เปรอะเปื้อนตามโคนขา พราวระวีหนีบขาเข้าหากัน น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา กล้าตะวันรังแกเธออีกแล้ว และครั้งนี้เขาก็ไม่ได้ป้องกันอีก ตามเคย“ปล่อย...” เสียงที่หลุดออกมาเบาเหมือนเสียงกระซิบ มือบางปัดมือหนาออก เมื่อกล้าตะวันวางฝ่ามือลงบนหน้าผากของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมา เมื่อฝ่ามือสัมผัสกับความร้อน ร่างสูงขยับลงจากเตียง หยิบยาแก้ไข้ในกล่องปฐมพยาบาล แล้วเดินกลับมาที่เตียงกว้าง “พราวลุกขึ้นมากินยาก่อน คุณมีไข้”ไม่มีเสียงตอบจากคนที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย ตายไปได้ก็ดีเพราะตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว กล้าตะวันทำเหมือนเธอไม่ใช่คน ครั้งแรกพอเข้าใจได้ว่าเธอเมา ครั้งที่สองเพราะอารมณ์พาไป แต่ครั้งนี้เธอมีสติดีและพยายามขัดขืน แต่เขาก็ยัดเยียดสิ่งนี้ให้เธอ “พร

“หนูพราวเป็นยังไงบ้าง” คำถามของบิดาทำให้คนที่กำลังนั่งทอดอารมณ์หันมามอง อนันต์นั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้าง ๆ ลูกชาย แล้วรับแก้วเหล้าที่ลูกส่งให้มาจิบ ตาอ่อนแสงมองหน้าลูกชายคนโต นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้นั่งดื่มกับลูก“ดีขึ้นแล้วครับ เช็ดตัวให้กินยา หลับผมก็ลงมานี่แหละ แม่ว่าไงบ้างพ่อ”“แรก ๆ ก็โวยวาย จะไปดูแลหนูพราวเอง พ่อก็ห้ามไว้ แล้วยังไงล่ะ หนูพราวไปหาที่ห้องหรือแกมาลากเธอไป” อนันต์ถามแกมหยอกตามประสาผู้ชายด้วยกัน“ต้องเรียกว่าอุ้มถึงจะถูก” กล้าตะวันตอบแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ“ถามจริง ๆ นะกล้า แกคิดยังไงกับหนูพราว พูดมาเถอะพ่อยินดีรับฟัง”“ไม่รู้สิพ่อ ก็พ่อกับแม่ไม่ใช่เหรอที่บังคับให้ผมแต่งงาน”โยนความผิดให้พ่อ เพราะไม่อยากยอมรับหัวใจตัวเอง“พูดเหมือนฉันกับแม่บังคับแกได้ กล้ารักหนูพราวใช่ไหม”คำถามของอนันต์ทำให้มือที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มชะงัก“พ่อคิดว่าเรื่องระหว่างผมกับพราวระวี เกิดขึ้นเพราะความรู้สึกของคู่แฝดเหรอ”“เปล่า พ่อเลี้ยงแกสองคนมากับมือ พ่อรู้ว่าแกกับกันต์ ไม่เหมือนแฝดคู่อื่น ๆ แกสองคนชอบไม่เหมือนกัน กันต์ชอบ สีขาว แต่แกชอบสีดำ” อนันต์หยุดคำพูดไว้แค่นั้น ยกแก้