All Chapters of สามีนอกหัวใจ: Chapter 31 - Chapter 40

ก๊อก ๆ ๆเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ทำให้ว่าที่คุณแม่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ยังไม่กลับอีกเหรอ” พูดแล้วหันไปมองนาฬิกาที่ฝาผนัง กล้าตะวันจะหน้าด้านเกินไปแล้ว เขาฟังที่เธอพูดไม่เข้าใจ หรือจงใจไม่ฟังกันแน่ ถึงได้ยังหน้าด้านอยู่อีก“พราวครับ ผมทำกับข้าวเสร็จแล้ว ออกมาทานสักหน่อยนะครับ” กล้าตะวันร้องบอก มืดมากแล้วเธอยังไม่ได้ทานมื้อเย็นเลย“มุกเดิม ๆ คิดว่าฉันจะใจอ่อนเหรอ” คนขี้โมโหบิดปากให้กับการกระทำของเขาจ๊อก ๆ ๆ“อื้อ...หิวเหรอคะ”เสียงท้องร้องที่ดังขึ้น ทำให้พราวระวีต้องลูบมือไปมาบนหน้าท้อง เมื่อคนที่อยู่ในนั้นประท้วง เธอไม่ใช่คนตัวเปล่าอีกแล้ว มีใครอีกคนอยู่ในท้องของเธอ เธอไม่หิวแต่ลูกอาจจะหิว เพราะตั้งแต่ตอนบ่ายยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิดโครกคราก~~“คนดีหนูหิวจริง ๆ ใช่ไหมลูก ไม่ได้ช่วยเปิดทางให้ผู้ชายคนนั้นเข้ามาหาแม่ใช่ไหมคะ”ถามลูกเมื่อท้องร้องขึ้นอีกชุดใหญ่ ยังไงเธอก็ต้องหาอะไรรองท้อง เพราะคนดีของเธอท่าจะหิวมากจริง ๆใบหน้าสวยงอง้ำเมื่อเปิดประตูออกมา กล้าตะวันยิ้มหวานประจบ แต่ได้อาการเมินเฉยเป็นคำตอบ พราวระวีเดินผ่านหน้าเขาไป เผลอกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นอาหารที่ตั้งอยู่บน

พราวระวีมองลึกลงไปในดวงตาของเขา ไม่มีแววโกหกปนอยู่ในนั้น กล้าตะวันเป็นคนห่าม คิดยังไงก็พูดออกมา จึงแน่ใจว่าเขาไม่ได้โกหก วันนั้นเธอเป็นคนขอหย่าจากเขา จริง ๆ ส่วนเรื่องกัณภัทร ที่เขาทำลงไปก็เพื่อความสุขของเธอ กล้าตะวันช่วยกัณภัทรปกปิด เพราะไม่อยากทำให้เธอเสียใจ มือบางลูบลงบนซีกหน้าคมคาย แขนข้างที่คล้องอยู่บนลำคอโน้มหน้าเขาลงมาหา ปากร้อนประกบลงมาบนปากบางอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าเมียของเขาต้องการอะไร ทุกปัญหามีทางออกเสมอ แค่เปิดใจและคุยกันด้วยเหตุผลปากร้อนบดจูบปากบางที่เผยอรับ พราวระวีจูบตอบเขาอย่างดูดดื่ม โหยหาสัมผัสนี้จากเขาตลอดมา กล้าตะวันเป็นเหมือนดวงตะวันที่ส่องแสงเข้ามาในใจของเธอ เขาคือผู้มีพระคุณ คือเจ้าชีวิตและเป็นคนที่เธอรัก ถ้าเธอไม่จำคนผิดความรักคงไม่ผิดฝั่งผิดฝา เธอเผลอใจไปรักกัณภัทร เพราะคิดว่าเขาคือกล้าตะวัน โชคดีที่คนที่แต่งงานกับเธอคือเขา ไม่อย่างนั้นเธอคงสูญเสียสิ่งที่หวงแหนให้กัณภัทรไปแล้ว ตลอดเวลาที่คบกัน เธอบ่ายเบี่ยงที่จะมีความ สัมพันธ์กับ กัณภัทรมาตลอด ทุกครั้งที่เขาเข้าถึงตัวเธอจะรู้สึกอึดอัด และรู้สึกผิดตลอดเวลา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรความ

ถึงแม้เธอจะไม่อนุญาตให้นอนในห้อง แต่กล้าตะวัน ก็นอนบนโซฟาในห้องรับแขกด้วยความยินดี ขอแค่ได้อยู่ใกล้ ๆ แค่ไหนเขาก็ยอม“ผมรักคุณนะ”ไม่รู้ว่าเมื่อไรเธอจะหายโกรธแล้วกลับมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว ต่อให้นานแค่ไหนเขาก็รอได้เสมอ แม้จะอึดอัดเพราะตัวเขายาวกว่าโซฟา แต่กล้าตะวันก็นอนหลับฝันดี ผิดกับพราวระวีที่จนป่านนี้ยังข่มตาให้หลับไม่ลง พรุ่งนี้เธอ จะมองหน้าเขายังไง“พราวนะพราว จะดีอยู่แล้วเชียว โอ๊ย!”ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้า เมื่อภาพบทรักเร่าร้อนลอยเข้ามาในหัว แอบอยู่ใต้นี้ไปก่อนเพราะคงสู้หน้าเขาไม่ไหวกล้าตะวันลงไปตลาดตอนเช้ามืด นอกจากอาหาร และของสด นมผงสำหรับคุณแม่ก็เป็นอีกอย่างที่เขาตั้งใจลงไปซื้อ เลือกรสชาติที่คิดว่าอร่อยและดื่มง่ายมาให้ เพราะพราวระวีจัดว่าเป็นคนเรื่องมาก นอกจากนั้นเขายังซื้อรองเท้าหุ้มส้นสำหรับผู้หญิงติดมาด้วย เพราะรองเท้าของเมียเขาแต่ละคู่ สูงไม่ต่ำกว่าสี่นิ้ว คนท้องไม่ควรใส่รองเท้าสูง ๆ นอกจากจะเมื่อย อาจจะทำให้เกิดอันตรายได้ เรื่องงานเป็นอีกเรื่องที่เขาอยากคุยกับเธอ เขาอยากให้เธอพักผ่อน ถ้าเธอยอมให้เขา เข้าไปช่วยงานก็ดี เพราะตอนนี้กัณภัทร

“พราวคุณอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย ผมมารอคุณทั้งคืน เลยครับ” ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก กัณภัทรก็เดินเข้ามาหา พราวระวีถอยหนี แผ่นหลังบางปะทะเข้ากลับอกแกร่งของคน ที่เดินตามออก แขนแกร่งโอบเอวบางเอาไว้ แล้วขยับมายืน ข้างเธอ“ไอ้กล้า!” กัณภัทรอุทานออกมาด้วยความไม่พอใจ ยิ่งเห็นแขนของกล้าตะวันกอดอยู่ที่เอวของพราวระวี ก็ยิ่ง เดือดจัด หย่ากันแล้ว แล้วกล้าตะวันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง“ปล่อยพราวนะ มาเสนอหน้ามาที่นี่ทำไม!” พูดพร้อมกับมองคู่แฝดตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูจากการแต่งตัวก็รู้ว่ากล้าตะวันต้องค้างที่นี่ “กูต้องถามมึงมากกว่า” กล้าตะวันสวนกลับ กัณภัทรบอกว่ารออยู่ที่นี่ทั้งคืน เมื่อเช้ามืดเขาลงมาซื้อของไม่เห็นแม้แต่เงาของมัน“กูมาหาพราว!” กัณภัทรตอบเสียงกร้าว“มีธุระอะไรกับเมียกูก็รีบ ๆ พูดมา กูกำลังจะไปส่งพราวทำงาน” กล้าตะวันแสดงความเป็นเจ้าของ แขนแกร่งกอดคน ตัวเล็กไว้อย่างหวงแหน แม้จะสงสารน้อง แต่พราวระวีกับลูก คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต เขาจะปกป้องเธอ“พราว...ผมรักคุณ”“กันต์คะ เราคุยเรื่องนี้กันแล้ว คุณอย่ามาวุ่นวายกับฉันอีกได้ไหม กลับไปดูแลครอบครัวของคุณเถอะค่ะ ฉันกำลังท้

ตากลมโตมองคนตัวใหญ่ที่ยกกะละมังน้ำมาวางตรงหน้า พร้อมกับคุกเข่าลงบนพื้น มือหนาจับลงที่เท้าของเธออย่างนุ่มนวล พราวระวีดึงเท้ากลับเมื่อรู้ว่ากล้าตะวันจะทำอะไร“ผมนวดเท้าให้นะ พาคุณเดินทั้งวันเมื่อยแย่เลย”“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เมื่อย”“นะครับพราว ผมอยากทำให้คุณ”“ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ คุณเองก็เดินทั้งวันไปพักผ่อนเถอะค่ะ” ถึงแม้จะดีใจที่เขาดูแลและเอาใจใส่ แต่เธอกลับรู้สึกกลัว คราวก่อนเขาก็เอาใจใส่เธอแบบนี้ พอเธอมีใจเขาก็ทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี เธอไม่อยากเจ็บอีกแล้ว“พราวครับ คุณไม่ไว้ใจผมใช่ไหม” กล้าตะวันก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกตรงนี้ ระหว่างเขากับเธอเหมือนมีเส้นบาง ๆ มากั้นเอาไว้ เธอยังหวาดระแวงในตัวเขา“ผมจะไม่ทิ้งคุณกับลูกไปไหนอีกแล้ว ผมจะไม่ปล่อยมือจากคุณ จะรักคุณตลอดไป”“ฉัน...ฉันแค่” หาเสียงตัวเองไม่เจอเพราะไม่รู้จะบอกกับเขายังไงดี “ไว้ใจผมนะครับ ผมจะไม่ปล่อยมือจากคุณอีก”“อย่าทิ้งฉันนะคะ ฉันกลัว กลัวเวลาที่คุณมาทำดีด้วย ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว”“โธ่พราว! จะไม่มีวันนั้นอีกแล้วครับ ผมจะไม่ไปไหน จะอยู่กับคุณกับลูกตลอดไป”“คุณกล้า คุณเข้าใจฉันนะคะ” เหตุการณ