All Chapters of Trapped with Mr. Billionaire: Chapter 51 - Chapter 60

Hindi agad nakagalaw si Lorraine matapos marinig ang sinabi ni Tyron. Pakiramdam niya ay parang unti-unting nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Pati ang mahinang tugtog na kanina pa umaalingawngaw sa loob ng restaurant ay halos di na niya marinig. Ang mahihinang usapan ng ibang customers sa malalayong mesa parang hindi na niya marinig kung anong chismis ang pinag-uusapan ng mga ito.Lahat ng iyon ay tila naging malabo sa pandinig niya. Na para bang may kurtinang bumaba sa pagitan niya at ng buong mundo. Wala na siyang ibang naririnig kundi ang kaba na nasa dibdib na lang niya.Dahil sa isang simpleng sagot."You."Napakaliit na salita at napakasimple lang kung tutuusin ngunit tila iyon ang pinakamatamis na bagay na narinig niya sa buong buhay niya. Hindi niya alam kung dapat ba siyang maniwala kasi hindi pa rin maalis-alis sa isip niya ang pinag-usapan nilang deal. Pero ngayon, ayaw niya munang isipin yon.Unti-unti siyang napalunok. Pakiramdam niya ay biglang nanuyo ang kaniyang la

Hindi alam ni Lorraine kung ano ang mas gusto niyang gawin. Ang magtago sa ilalim ng kama o tumalon palabas ng bintana. Dahil sa sobrang kahihiyan na nararamdaman niya ngayon.Kasi naman kung kailan gusto niyang magselos, lintek pangalan lang pala yon? Nanggigil tuloy siya ng wala sa oras. Parang gusto na lang niyang kainin siya ng lupa eh para maglaho na lang siya dito na parang bula!Pero kahit ang dami niyang gustong gawin ay hindi niya nagawa. Nakatayo lang siya sa tabi ng kama habang nakatitig kay Tyron na para bang ngayon lamang niya ito nakita sa buong buhay niya. Paano ba naman kasi, hindi niya maigalaw ang mga paa niya para kahit pumunta na lang siya ng CR diba? Eh, kaso hindi nga niya magawa!Samantalang si Tyron naman ay nakatingin din sa kaniya na tila pinipigilan ang sariling matawa. Siguro iniisip na nito na patawa siya, nagseselos ng hindi man lang nagtatanong.Eh bakit ba! May nagseselos bang nag-i-inquire muna? Diba wala? Yong dugo niya talaga umakyat na lahat sa ulo

Pagkababa ni Regine ng tawag ay ilang segundo pang nakatitig si Lorraine sa cellphone na hawak niya at pagkatapos ay napabuntong-hininga na lang siya at sinabayan pa ng pag-iling.At saka napatawa na lang siya nang mahina. Hay nako, si Regine naman talaga.Talagang wala siyang napala sa kaibigan niya eh, parang pareho pa nga yata silang walang ambag sa Pilipinas. Mabut na lang at may tax pa sila, kasi kung wala, ewan na lang talaga. At mas malala pa nga yata si Regine kasi imbes na tulungan siyang pumili nito ng isusuot ay halos kalahating oras lamang siyang inasar nito. Nasayang na lang tuloy ang utak niya.At nang dumating ang boyfriend nito ay agad siyang iniwan."Sorry, Lorraine. Dumating na ang boyfriend ko. Priority ko muna siya. Good luck sa date mo!"Iyon ang huling sinabi nito bago tuluyang putulin ang tawag. Nagkukumahog pa nga itong makalabas ng pinto para puntahan ang boyfriend nito. At siya na kaibigan ay iniwan na lang. Ang galing talaga ni Regine. Ang sarap paramihin!N

Wala siyang idea kung saan siya dadalhin ni Tyron. Wala rin naman kasi itong binanggit na lugar na gusto nitong puntahan nila. Hindi katulad sa mga past dates nila na sinasabi nito kung saan sila pupunta. Pero ngayon ay hindi man lang siya binigyan nito ng hint.Habang tumatakbo ang sasakyan sa kahabaan ng kalsada ay panaka-naka siyang sumusulyap sa bintana at sinusubukang hulaan ang destinasyon nila. Eh, kaso, hindi niya rin alam ang lugar na dinadaanan nila kaya wala rin siyang napala.Sa una ay inisip niyang baka sa isang mamahaling restaurant gaya dati o baka naman sa isang museum. Posible rin namang sa isa sa mga resort na pagmamay-ari ng kumpanya nito. Kung tutuusin, iyon ang mga lugar na mas bagay sa isang lalaking tulad ni Tyron diba? Elegant at sophisticated at bagay sa status nito sa buhay.Ngunit nang unti-unting lumitaw sa kaniyang paningin ang napakalaking ferris wheel sa di kalayuan, dahan-dahang nanlaki ang kaniyang mga mata. Napakurap pa siya ng ilang beses at baka nam

Hindi na maalala ni Lorraine kung kailan siya huling naging ganito kasaya. Siguro noong bata pa siya, noong wala pa siyang iniisip na trabaho. Noong hindi pa umiikot ang mundo niya sa lesson plans, quizzes, attendance sheets, at mga batang kailangang pagsabihan na huwag magtakbuhan sa hallway.Siguro noon.Ganito nga siguro yong tinatawag nilang adulthood. Yong parang puro trabaho na lang ang iniisip mo. Hindi nakakatuwa pero wala ka rin namang choice kundi magtrabaho kasi kailangan mo ng pera.Pero ngayon, sobrang saya niya. Hindi man lang niya naisip na teacher siya ngayon. Pwede naman sigurong magsaya muna siya diba? Break from work muna, parang ganon. Dahil sa mga sandaling ito, pakiramdam niya ay bumalik siya sa pagiging bata.At kasalanan iyon ni Tyron.Tinitigan niya ang salarin kung bakit siya nandito. Wala ring mapaglagyan ang tuwa nito ngayon. Kung gaano siya kasaya ay parang mas double ang tuwa na nararamdaman ni Tyron.Pagkababa nila mula sa carousel ay hindi pa rin nawawal