LOGIN“Oh my God, honey!”Naririnig ni Lorraine ang mahihinang halinghing ni Tyron habang dinidilaan niya ang matigas nitong pagkalalaki. Dila at subo ang kaniyang ginagawa para mas marinig pa niya ang ungol nito. Hinaplos-haplos niya rin ang pagkalalaki nito at pati ang dalawang bola ni Tyron ay hindi niya pinalampas.“Ohhh, Lorraine! Oh my freaking God!” Sigaw na nito sabay hawak sa kaniyang ulo para mas lalong idiin pa ang kaniyang pagkakasubo. “Fuck! Ang sarap! Putangina!”Pinaikot pa niya ang kaniyang dila sa ulo ng sandata ni Tyron at mas lalo itong napaungol. At sa hindi niya inaasahang mas lalo pala siyang malilibugan. First time niya tong ginawa sa buong buhay niya at hindi nga rin niya alam kung bakit niya ito ginagawa eh. Para bang may nag-uutos sa kaniyang iparanas naman niya kay Tyron ang sarap na ginawa nito sa kaniya nong nakaraan. Or baka na-curious lang siya kung anong pakiramdam nong binabasa niyang erotic na libro.Pero kahit anong rason man ang nagtulak sa kaniya, parang
Hindi dumiretso si Lorraine sa sariling silid. Huminto siya sa gitna ng hallway. At ang mas kinaiinisan pa niya ngayon, hindi niya gusto ang tumatakbo sa utak niya.Tahimik ang buong mansion. Kaya rinig na rinig ang pagkabog ng dibdib niya at dinig na dinig din niya ang binubulong ng utak niya ngayon. Gusto niya tuloy kurutin ang utak at kaluluwa niya. Kung anu-ano na lang ang binubulong sa kaniya. Para tuloy siyang sinasapian ng malanding kiti-kiti, kung meron man non.Huminga siya nang malalim at binuga iyon nang malakas. Hindi niya maintindihan ang sarili niya. Kanina pa niya sinusubukang pakalmahin ang puso niya, pero sa tuwing naaalala niya ang mga sinabi ni Tyron sa café, lalo lamang iyong bumibilis."I choose you."Napapikit siya. Bakit parang paulit-ulit na lang iyong tumutunog sa isip niya? Parang sirang plaka na paulit-ulit naglalaro sa isipan niya. Pero, sa lahat-lahat ng pwede i-play, ngayon lang siya natutuwa na iyon ang pinipili ng utak niya. Wala eh, kumekerengkeng na
Tahimik ang naging biyahe nila Lorraine pauwi. Hindi na nila gaanong pinag-usapan ang nangyari sa café. Paminsan-minsan ay nagtatanong lang si Tyron kung komportable ba siya o kung nilalamig ba siya dahil sa air conditioner.Simple lang ang mga galawan ni Tyron pero para kay Lorraine, sapat na ang mga simpleng tanong na iyon upang muli na namang uminit ang dibdib niya.Hindi na niya maalala kung kailan siya huling nakaramdam ng ganitong klaseng saya. Yung tipong wala namang espesyal na nangyayari pero pakiramdam niya ay sapat nang kasama niya ang taong gusto niya.~Pagdating nila sa Zaragoza Mansion ay agad silang sinalubong ni Manang Lynn."Good evening po, Sir. Ma'am."Napangiti si Lorraine. Kahit kailan talaga to si Manang, kahit gabi na napakaenergetic."Good evening po, Manang."Napansin agad ng matanda ang magaan na aura nilang dalawa. Nahuli pa niya na ang tamis ng ngiti ng tingnan siya nito. Pero hindi na ito naghagilap pa ng chismis sa kaniya at hindi na ito nagtanong.Nguni
Tahimik na napangiti si Lorraine. Hindi niya namalayang nakahinga na pala siya nang maluwag. Parang may malaking batong unti-unting naalis sa dibdib niya.Hindi niya alam kung bakit, pero habang nakatitig siya kay Tyron, pakiramdam niya ay unti-unti nang nawawala ang lahat ng pagdududang ilang araw ding gumulo sa isip niya.At sa unang pagkakataon ay naisip niyang baka mali nga ang lahat ng naging hinala niya.Mahina siyang natawa. "What?" Tanong ni Tyron.Napailing siya. "Wala."Sandali siyang yumuko bago muling nagsalita."Naiinis lang ako sa sarili ko."Bahagyang kumunot ang noo ng lalaki."Why?""Ang dami-dami kong inisip." Napabuntong-hininga siya. "Tapos hindi ko man lang sinabi sa'yo."Nakangiting nakinig lang si Tyron."Sa isip ko kasi..." Mahina siyang natawa. "...baka ginagawa lang talaga 'yon ni Emelyn para mag-away tayo."Napatingin siya sa mesa."Na baka gusto niyang ako na mismo ang lumayo sa'yo." Tahimik siyang napabuntong-hininga. "Kasi kung ako ang unang aalis, hindi
Tyron remained silent for several long seconds. Not because he didn't know what to say but because he finally understood.Every hesitation. Every time Lorraine seemed distracted. Every forced smile she gave him over the past few days. Every time she looked at him as if she wanted to ask something but chose to remain quiet instead.It all came back to one person.Emelyn.He slowly exhaled before looking at Lorraine. She was trying so hard to keep herself composed, but her eyes betrayed her. Even after wiping away the tears, they remained glassy.She had been carrying this burden alone and he had been too blind to notice."Lorraine." His voice was calm. "Look at me."She hesitated for a moment before slowly lifting her head. The sadness in her eyes made something inside him tighten."I'll answer every question you have and I won't hide anything."She didn't speak. She simply waited.Tyron rested both forearms on the table, never taking his eyes off her."Do you remember the day I told y
Katahimikan. Iyon lang ang namayani sa pagitan nilang dalawa matapos niyang marahang bawiin ang kamay niya mula sa pagkakahawak ni Tyron.Hindi na niya magawang tingnan ang lalaki.Nakatitig lamang siya sa puting tablecloth habang paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang mga salitang katatapos lang nitong sabihin."I don't want to pretend anymore.""Let's end the contract.""I'd like to court you properly."Kung siguro nong nakaraan pa niya narinig ang mga salitang iyon, siguro napaiyak na siya sa sobrang saya. Pero ngayon, sa halip na saya, takot ang nararamdaman niya.Tahimik na napabuntong-hininga si Lorraine.Napansin naman agad iyon ni Tyron."Lorraine." Mahina ang boses nito. "Look at me."Dahan-dahan siyang napatingala. Sinalubong siya ng seryosong tingin ng lalaki. Nang makita niya ang mga malulungkot nitong nga mata, mas lalo siyang nalito kung anong dapat niyang maramdaman. "Were my words too sudden?"Mabilis siyang umiling. "Hindi.""Then what is it?"Napakagat siya sa ib
Hindi maalis ni Lorraine ang panginginig ng mga kamay niya habang tahimik na nakaupo sa napakalawak na living room ng Zaragoza Mansion.Pakiramdam niya ay mali pa rin ang lahat ng nangyayari. Talaga namang mali. Walang tama sa ginawa niya mula pa kahapon.Mahigpit niyang yakap ang bag niya habang p
“You’re ready? I’m f*cking horny.”Nanlaki agad ang mga mata ni Lorraine. Na para bang sanay na sanay ang lalaking kaharap niya sa ganoong usapan. Para bang nag-aalok lang ng popcorn sa gilid. Kinagat na lang niya ang pang-ibabang labi niya, hindi niya kasi alam kung anong gagawin at isasagot sa l
Nagising si Lorraine dahil sa sikat ng araw na tumatama sa makapal na kurtina ng silid na parang dumadapo rin iyon diretso sa mukha niya. Ayaw pa niya sanang bumangon dahil hinihila siya ng kaniyang ulo na sobrang sakit ngayon at mabigat pa. Maliban pa don, sobrang bigat din ng katawan niya.Pero k
Malalakas na patak ng ulan ang halos bumubulag kay Lorraine habang naglalakad siya sa gilid ng madilim na kalsada. Sinamahan pa ng malamig na hangin kaya wala siyang nagawa kundi yakapin na lang ang sarili at pasimpleng nagsisisi kung bakit pa niya tinuloy ngayon ang plano niya.Mahigpit niyang haw







