บททั้งหมดของ ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง: บทที่ 81 - บทที่ 90

“เจ้าลองให้หมอหลวงตรวจร่างกายองค์ชายใหญ่ดูหรือยัง” ฮองเฮาตรัสถามขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ พระนางรู้ดีว่าผู้ชายส่วนใหญ่ย่อมไม่ยอมรับว่าตนเองไร้สมรรถภาพเป็นแน่ เพียงแต่อย่างไรพระนางก็อยากตรวจสอบให้ชัดเจนว่าเหตุใดลูกชายที่มีสตรีมากมายจึงไม่มีบุตรเลยสักคนเดียว“ยังเพคะ หม่อมฉันจะไปบอกคนให้ส่งหมอหลวงไปจวนองค์ชายใหญ่เพคะ ฮองเฮาโปรดรอข่าวสักครู่นะเพคะ” หมัวมัวเห็นสีพระพักตร์ฮองเฮาเข้าก็ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย นางรีบเดินเร็ว ๆ ออกไปสั่งการองครักษ์ให้พาหมอหลวงเดินทางไปตรวจร่างกายองค์ชายใหญ่ที่จวนจิ้งอ๋อง พระสนมหรงเสวยมื้อเที่ยงกับลูกชายและลูกสะใภ้จนกระทั่งจบมื้ออาหาร เจียงหว่านนั่งสนทนากับพระสนมหรงได้ไม่นานก็เริ่มง่วงนอนขึ้นมา พระสนมหรงเห็นเช่นนั้นก็ปล่อยให้จิ้งอ๋องพาเจียงหว่านเข้าไปนอนพักผ่อน ก่อนที่พระสนมจะเสด็จกลับเข้าวังหลวงในเวลาต่อมา เรื่องข่าวของฮองเฮาถูกคนมารายงานให้พระสนมหรงทราบทันที

“ก็ได้เพคะ” เจียงหว่านไม่อยากเถียงกับจิ้งอ๋องอีก นางเลยเลือกจะโบกมือให้องครักษ์ที่มาส่งข่าวออกไปจากเรือนแทนที่จวนองค์ชายใหญ่ บรรดาสตรีในจวนต่างทราบข่าวจากบ่าวไพร่แล้วว่าหลังจากนี้พวกนางไม่สามารถเข้าไปใกล้ชิดกับองค์ชายได้จนกว่าพระองค์จะรักษาตัวจนหายดีแล้วตามคำสั่งของฮองเฮา ซึ่งคราแรกสตรีหลายคนที่เพิ่งได้รับความโปรดปรานต่างโวยวายกันยกใหญ่ แต่พอองครักษ์ของฮองเฮาตามไปส่งข่าวด้วยตัวเองถึงเรือนของแต่ละคน พวกนางก็พากันซุกหัวหดหางด้วยความกลัวว่าจะถูกฮองเฮาไล่ออกจากจวนองค์ชายใหญ่ที่สุขสบายแห่งนี้หมอหลวงที่เข้ามารักษาองค์ชายใหญ่คอยเฝ้าอาการบาดเจ็บอยู่จนกระทั่งองค์ชายใหญ่ฟื้นตื่นขึ้นมาในอีกหนึ่งชั่วยามต่อมา“องค์ชายยังคิดจะขัดคำสั่งของฮองเฮาอยู่หรือไม่พะย่ะค่ะ” หัวหน้าองครักษ์กล่าวถามด้วยสายตาเย็นชา หากไม่ใช่คำสั่งของฮองเฮา ตัว

“เสด็จพ่ออยากให้ลูกทำอย่างไรพะย่ะค่ะ” จิ้งอ๋องไม่อยากคาดเดาความคิดของฮ่องเต้ พระองค์จึงเลือกจะถามตรง ๆ ว่าอยากให้ช่วยอย่างไร“ลูกลองถามพระชายาดูได้หรือไม่ว่าพอจะมีวิธีแก้ไขเรื่องภัยแล้งให้พ่อได้บ้างหรือเปล่า” ฮ่องเต้ตรัสออกมาหลังจากคิดดีแล้ว“เฮ้อ ลูกจะลองถามนางให้ก่อนพะย่ะค่ะ ถ้าไม่มีสิ่งใดจะรับสั่งแล้ว ลูกขอตัวกลับไปดูแลนางก่อนพะย่ะค่ะ ส่วนคำตอบของเสด็จพ่อ ลูกจะส่งคนมาแจ้งให้ทราบทีหลังเอง” จิ้งอ๋องได้แต่ทอดถอนพระทัย พระองค์ยังไม่รู้ว่าจะขอความช่วยเหลือจากเจียงหว่านอย่างไรเช่นกัน“ได้ ได้ เจ้ารีบกลับไปเถอะ” ฮ่องเต้เห็นจิ้งอ๋องรับปากแล้วก็ใจชื้นขึ้นมา“ลูกทูลลาพะย่ะค่ะ” จิ้งอ๋องลุกขึ้นค้อมคำนับแล้วเดินออกจากห้องทรงงาน

“อ่า...เช่นนั้นหม่อมฉันก็วางใจแล้วเพคะ” เจียงหว่านพยักหน้ารับคำ นางรู้สึกโล่งอกขึ้นมากเมื่อรู้ว่าพวกเขาเป็นทหารม้าหลังจากจิ้งอ๋องกับเจียงหว่านกินมื้อเช้าและทำธุระส่วนตัวเสร็จ พวกเขาก็พากันขึ้นรถม้าคันใหญ่นำขบวนรถม้าของบ่าวไพร่และเกวียนเสบียงอีกสามเกวียนออกเดินทางจากจวนจิ้งอ๋องทันทีข่าวการเดินทางของจิ้งอ๋องกับพระชายารับรู้ไปถึงหูฮองเฮากับองค์หญิงเป่ยโม่ ทั้งสองพระองค์ต่างส่งคนของตนเองออกเดินทางไปดักซุ่มโจมตีจิ้งอ๋องและพระชายาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว โดยทั้งสองยังหวังว่าการคุ้มกันของจิ้งอ๋องคงไม่แน่นหนานัก เพราะไม่มีข่าวเล็ดรอดออกมาเรื่องทหารหนึ่งพันนายก่อนหน้าที่ฮองเฮากับองค์หญิงเป่ยโม่จะส่งคนออกไปด้านฮ่องเต้ที่ทราบความเคลื่อนไหวทั้งหมดของฮองเฮากับองค์หญิงเป่ยโม่ก็ไม่ได้สนใจพวกนา

“ตอนนี้มีชาวเมืองรวมทั้งหมดกี่คน เจ้าได้ให้คนไปตรวจสอบตามหมู่บ้านด้านนอกเมืองฝูเซิงแล้วหรือยัง” เจียงหว่านเอ่ยถามนายอำเภอที่น้ำตาคลอเบ้าอยู่“กระหม่อมให้คนไปตรวจสอบมาแล้วพะย่ะค่ะพระชายา คนที่ยังรอดชีวิตรวมทั้งหมดมีอยู่ประมาณสามพันคนพะย่ะค่ะ” นายอำเภอบอกตามตรง เขาไม่กล้าปิดบังท่านอ๋องกับพระชายา เพราะกลัวว่าหากทั้งสองพระองค์ส่งคนไปตรวจสอบแล้วพบว่าเขาโกหก เขาจะต้องถูกลงโทษ ในแคว้นนี้ใครจะไม่รู้จักชื่อเสียงจิ้งอ๋องที่เป็นถึงมัจจุราชเดินดินกันเล่า“เสด็จพี่ เสบียงกับน้ำที่นำมาจะพอให้อยู่ได้สักกี่วันเพคะ” เจียงหว่านไม่แน่ใจเรื่องการแจกจ่ายเสบียงว่าทหารจะแจกกันอย่างไร“ถ้าแจกเสบียงให้วันละมื้อก็คงอยู่ได้ไม่เกินสิบวัน” จิ้งอ๋องคาดเดาตามที่เคยประหยัดเสบียงตอนออกรบในสมัยก่อน พระองค์เองก็เคยอดเพื่อให้ทหารไ