ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง

ณ จวนจิ้งอ๋อง บรรยากาศยามนี้มีแต่เสียงแสดงความยินดีดังไปทั่วตามมารยาท เหล่าขุนนางและลูกน้องมากมายถึงจะรู้ว่าจิ้งอ๋องไม่เต็มใจแต่งกับบุตรีขุนนางเจียงก็ตามที แต่ด้วยเพราะอุบัติเหตุในวังหลวงเมื่อเดือนก่อนทำให้พระองค์จำใจรับราชโองการพระราชทานสมรสนี้มาหนึ่งเดือนก่อนงานเลี้ยงในวังหลวงวันนี้มีขุนนางมากมายเข้าร่วมพร้อมกับคนในครอบครัวตามประเพณี เจียงหว่านเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้มาด้วยเช่นกัน นางเป็นเพียงบุตรีฮูหยินเอกที่ตายไปแล้วของจวนขุนนางเจียงเท่านั้น แต่ตามธรรมเนียมแล้วนางเองก็มีสิทธิที่จะเข้าร่วมงานนี้ด้วย ขุนนางเจียงจึงได้พานางกับน้องสาวต่างมารดาอย่างเจียงม่านหรูมาเข้าร่วมด้วย เจียงหว่านหน้าตาสวยก็จริงอยู่ เพียงแต่นิสัยนางทั้งขี้ขลาดและโง่เขลา ทำให้ไม่เป็นที่ต้องตาของบุตรชายขุนนางที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันขณะที่งานเลี้ยงผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เจียงหว่านก็ขอตัวออกไปเดินเล่นสูดอากาศ เจียงม่านหรูเห็นพี่สาวออกไปจึงติดตามไปห่าง ๆ ด้วย นางอาศัยตอนที่เจียงหว่านเผลอ ผลักเจียงหว่านตกสระบัวที่อยู่ติดกับห้องโถงจัดงานเลี้ยง ด้วยความที่เจียงหว่านเป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอ นางจึงไม่สามารถว่ายน้ำขึ้นมาเองได

“จัดเรือนที่ไกลที่สุดให้นางเสีย ข้าไม่อยากเห็นหน้านาง” จิ้งอ๋องเลือกที่จะไม่สนใจว่าที่พระชายาของพระองค์เลยแม้แต่น้อย การอยู่ห่างกันนับว่าเป็นเรื่องที่พระองค์คิดว่าดีที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นพระองค์คงพลั้งมือฆ่านางตายในสักวัน“กระหม่อมรับบัญชา” พ่อบ้านรีบค้อมกายคารวะแล้วจากไปทันที เขาได้แต่คิดเวทนาว่าที่พระชายาที่ไม่ได้รับความรักจากจิ้งอ๋อง เพียงแต่เขาเป็นแค่บ่าวจึงไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดกับว่าที่พระชายาได้จริง ๆวันแต่งงานเจียงหว่านถูกปลุกมาเตรียมตัวตั้งแต่เช้าตรู่ นางต้องขัดสีฉวีวรรณทั้งตัวเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับพิธีการอภิเษกสมรสในช่วงสายของวัน“แม่นมลู่อย่าร้องไห้สิเจ้าคะ ท่านยังต้องไปอยู่จวนอ๋องกับข้าด้วยนะ ข้าไม่กล้าอยู่ที่นั่นคนเดียวห

หลังกินข้าวกินยาเสร็จ เจียงหว่านก็ให้แม่นมลู่พยุงกลับไปนอนบนเตียงตามเดิม อาการปวดหัวของนางดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้กินข้าวและยาไปก่อนหน้านี้ นางไม่กล้าลูบคลำบาดแผลบนหัวของตนเองให้เจ็บเพิ่มขึ้นไปอีกจึงได้แต่ค่อย ๆ หามุมนอนเพื่อหลบหลีกบาดแผล“คุณหนูรีบพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ พรุ่งนี้เช้าบ่าวจะเตรียมอาหารกับยาเอาไว้ให้อีกนะเจ้าคะ” แม่นมลู่อดสงสารคุณหนูของนางไม่ได้“อืม… ท่านก็ไปพักผ่อนเถอะ” เจียงหว่านทราบดีว่าแม่นมลู่รักนางแค่ไหน ไม่นานนักหลังจากเจียงหว่านหลับตาลง บรรดาบ่าวทั้งหมดก็พากันออกไปจากห้องของนาง ขันทีหนึ่งคนและนางกำนัลอีกหนึ่งคนยืนเฝ้าดูแลเจียงหว่านที่หน้าห้องตามคำสั่งของพ่อบ้านที่ให้ดูแลพระชายา ช่วงสายว

“เชิญท่านอ๋องเสวยชาก่อนพะย่ะค่ะ บ้านกระหม่อมมีเพียงชาธรรมดาเท่านั้น หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ทรงถือสา” เจียงซุนเจ๋อรีบเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างพร้อมกับอนุหวัง“อืม… ไม่เป็นไร” จิ้งอ๋องพยักพระพักตร์รับคำ พระองค์ไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องอะไรกับพ่อตาตรงหน้าดี เพราะตำแหน่งของเจียงซุนเจ๋อต่ำเกินไป“หว่านเอ๋ออยู่จวนท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าอย่าได้ทำให้ท่านอ๋องไม่พอพระทัยเชียวนะ ประเดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าบ้านเราสั่งสอนเจ้าไม่ดี” หวังซินอวี่จีบปากจีบคอเอ่ยขึ้น นางเองก็อิจฉาวาสนาของเจียงหว่านไม่ต่างจากลูกสาว“ฮึ! คนที่ทำให้ท่านอ๋องไม่พอใจน่าจะเป็นเจ้ามากกว่านะอนุหวัง ข้าเป็นถึงพระชายาของท่านอ๋อง แต่เจ้ากลับกล้าเรียกข้าอย่างไม่ให้เกียรติ” เจียง

“พระสนมชมเกินไปแล้วเพคะ” เจียงหว่านกล่าวอย่างถ่อมตัว“เอาล่ะ ๆ พวกเจ้าไปนั่งเถอะ จากนี้เจ้าก็เรียกเราว่าเสด็จแม่เหมือนจิ่นเอ๋อก็ได้นะพระชายา อย่าได้เรียกเราห่างเหินนักเลย” พระสนมหรงรู้สึกเอ็นดูลูกสะใภ้คนงามขึ้นมาไม่น้อยหลังจากเห็นกิริยามารยาทของนาง“ขอบพระทัยเพคะเสด็จแม่” เจียงหว่านย่อกายคารวะอีกครั้งก่อนจะเดินไปนั่งด้านข้างของจิ้งอ๋องที่มาถึงก็เดินไปนั่งรอก่อนแล้ว“พวกเจ้าอยู่ร่วมกันเป็นอย่างไรบ้างเล่า” พระสนมหรงมีคนอยู่ในจวนอ๋องก็จริงอยู่ เพียงแต่ข่าวที่พระนางได้มานั้นไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไหร่ นางยังอยากให้ลูกสะใภ้กับลูกชายสนิทสนมกันให้มากกว่าที่เป็นอยู่“จิ้งอ๋องดูแลหม่อมฉันดีมากเพคะ ขอเสด็จแม่โปรดวางพระทัย” เจียงหว่านพูด