All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง: Chapter 61 - Chapter 70

“ทุกคนไปทานข้าวกันก่อนเถอะ ช่วงบ่ายจะได้พักผ่อนรองานเลี้ยงช่วงค่ำกัน ฝ่าบาทเองก็ต้องพักผ่อนด้วยนะเพคะ คืนนี้พระองค์น่าจะต้องรับศึกหนักเรื่ององค์หญิงต่างแคว้น” พระสนมหรงเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นว่าเรื่องของบุตรชายถูกตัดสินแล้ว พระนางแย้มสรวลอย่างอ่อนหวานด้วยความพอใจ“อืม...รีบไปกันเถอะ” ฮ่องเต้พยักพระพักตร์ให้ทุกคนเดินไปยังโต๊ะอาหารอีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ติดกับห้องโถงรับแขกในตำหนักฉือหนิงหลังจบมื้ออาหาร เจียงหว่านถูกจิ้งอ๋องลากไปนอนพักผ่อนที่ห้องซึ่งพระสนมหรงให้คนจัดเตรียมไว้ให้ภายในตำหนัก นางได้แต่ใบหน้าบูดบึ้งแต่ไม่อาจขัดรับสั่งของฮ่องเต้และพระสนมหรงได้“ท่านอ๋องนอนดี ๆ สิเพคะ อากาศร้อนขนาดนี้จะกอดหม่อมฉันทำไม” เจียงหว่านโวยวายออกมาหลังจากเสิ่นเวยและไฉ่ฉู่ออกจาก

องค์หญิงเป่ยโม่เห็นท่าทางไม่เกรงกลัวของเจียงหว่านเข้าก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจมากขึ้นไปอีก พระองค์ไม่เชื่อว่าเจียงหว่านจะสามารถรับมือพระองค์ที่ฝึกฝนการต่อสู้มาตั้งแต่ยังเด็กได้“เชิญองค์หญิงและพระชายาเตรียมพร้อมต่อสู้พะย่ะค่ะ” ขันทีซึ่งมาเป็นกรรมการบนเวทีเอ่ยขึ้นทันทีที่มาถึงเจียงหว่านย่อกายคารวะฮ่องเต้เสร็จก็เดินช้า ๆ ไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามร่างขององค์หญิงเป่ยโม่อย่างสงบ ส่วนองค์หญิงเป่ยโม่ไม่ได้สนใจจะถวายความเคารพแด่ฮ่องเต้อีกครั้ง พระองค์เพียงแค่เดินไปยืนตรงข้ามเจียงหว่านและยกสองมือขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อมด้วยสีหน้าเย็นชาเท่านั้นเจียงหว่านไม่ได้แสดงท่าทางเหมือนกับองค์หญิงเป่ยโม่ แต่นางทำเพียงยืนแยกเท้าและยื่นมือแบออกไปเป็นท่าเตรียมพร้อมเมื่อขันทีมองดูคู่ต่อสู้ทั้งสองไม่

หมอหลวงกับบ่าวไพร่คนอื่น ๆ รีบออกจากห้องบรรทมของจิ้งอ๋องเพื่อปล่อยให้พระองค์ช่วยเหลือพระชายาตามรับสั่ง เต๋อเป่าที่เห็นสภาพพระชายาของพวกเขาถูกพิษแล้วช่างน่าสงสารนัก เขาจึงแอบสั่งการองครักษ์เงาให้ไปวางยาองค์หญิงเป่ยโม่กลับคืนบ้างองค์หญิงเป่ยโม่ที่มัวแต่ดื่มฉลองความสำเร็จโดยคิดว่าตนเองจัดการพระชายาจิ้งอ๋องได้แล้ว กว่าจะรู้ตัวว่าเสียท่าก็เป็นช่วงสายของวันต่อมาแล้ว ซึ่งผู้ที่ทำให้องค์หญิงเสียท่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นฮองเฮาที่อยากให้องค์ชายใหญ่มีกำลังสนับสนุนจากต่างแคว้นนั่นเอง พระนางได้รับรายงานจากคนของตนเองว่าองค์หญิงเป่ยโม่ท่าทางแปลก ๆ ฮองเฮาจึงรู้ว่ามีคนวางยาองค์หญิง พระนางมีหรือจะไม่ใช้ประโยชน์ในเรื่องนี้ ฮองเฮาถึงกับส่งองครักษ์ไปลากตัวองค์ชายใหญ่มาร่วมหอกับองค์หญิงเป่ยโม่โดยไม่สนใจพระชายาขององค์ชายใหญ่ซึ่งเป็นบุตรีเสนาบดีกรมคลังเลยแม้แต่น้อยนิดจิ้งอ๋องที่ไม่รู้เรื่องภายในวังไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นนอกจากก

จิ้งอ๋องเห็นท่าทางเขินอายของเจียงหว่านเข้าก็อดอมยิ้มอย่างสมใจขึ้นมาไม่ได้ พระองค์เพิ่งเคยใกล้ชิดกับสตรีเป็นครั้งแรกและเจียงหว่านเองก็ไม่ได้มีนิสัยอย่างที่พระองค์เคยคิดรังเกียจเหมือนครั้งแรกที่พบกัน ในพระทัยของจิ้งอ๋องคิดว่าพระองค์สามารถอยู่ร่วมกับเจียงหว่านได้อย่างมีความสุขแน่นอนเมื่อจิ้งอ๋องไปถึงห้องอาหาร พระองค์ก็วางเจียงหว่านลงบนเก้าอี้อย่างเบามือ ก่อนจะนั่งเคียงข้างนางและเริ่มคีบอาหารใส่ถ้วยให้อย่างเอาใจ“ท่านอ๋อง นี่มันจะล้นถ้วยแล้วนะเพคะ” เจียงหว่านหันไปทำตาดุใส่จิ้งอ๋องที่ดูจะเอาใจนางจนไม่ดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย นางยังไม่ทันคีบกิน ท่านอ๋องก็เอาแต่คีบลงถ้วยนางอยู่นั่นแหละ แล้วเมื่อไหร่นางจะได้กินเล่า“อ่า...ขอโทษที เจ้ารีบกินเถอะ” จิ้งอ๋องพอเห็นผลงานของพระองค์เ

เมื่อบทเพลงของแคว้นเป่ยเซียงเริ่มบรรเลงด้วยจังหวะเร็ว ๆ ตามคำขอของนางกำนัลองค์หญิง องค์หญิงเป่ยโม่ก็เริ่มยักย้ายส่ายสะโพกไปมาตามจังหวะและเริ่มออกท่าทางยั่วยวนไม่ต่างจากนางคณิกาสักเท่าไหร่องค์ชายใหญ่เห็นการแสดงขององค์หญิงเข้าก็แย้มรอยยิ้มออกมาอย่างพอพระทัยเพราะคิดว่าองค์หญิงนั้นร่ายรำให้พระองค์ชมอย่างเต็มที่ แต่พอร่ายรำไปร่ายรำมา องค์หญิงเป่ยโม่กลับเดินเข้าใกล้หน้าที่ประทับของจิ้งอ๋องอย่างไม่อายคนในงานเลยแม้แต่น้อย นางยังทำท่าร่ายรำเหมือนดั่งกวักมือเรียกจิ้งอ๋องให้มาร่วมร่ายรำกับนางด้วย น่าเสียดายที่จิ้งอ๋องซึ่งมัวแต่เอาอกเอาใจเจียงหว่านไม่ได้ชายตาแลเลยแม้สักนิด ทำให้องค์หญิงเป่ยโม่ซึ่งกำลังแย้มยิ้มอย่างยั่วยวนถึงกับเปลี่ยนสีหน้าทันควันแล้วเคลื่อนย้ายตัวเองกลับไปยังกลางลานก่อนหน้านี้แล้วร่ายรำต่อจนกระทั่งจบเพลง“องค์หญิงคงเหนื่อยมากแล้ว รีบกลับมานั่งเถอะ” องค์ชายใหญ่รู้สึกเสียหน้าไม่น้อยที่องค์