All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง: Chapter 101 - Chapter 107

“ก็ได้ ก็ได้” จิ้งอ๋องมองใบหน้างามของเจียงหว่านก่อนจะเคลื่อนม้าออกไปด้านข้างแทนและปล่อยให้เจียงหว่านได้มองการทำงานของทหารต่อ“เสด็จพี่เพคะ พระองค์คิดจะขุดคลองเชื่อมต่อไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ ด้วยหรือไม่เพคะ ยังไงตอนนี้บ่อน้ำของหมู่บ้านก็แห้งขอดหมดแล้ว” เจียงหว่านหันไปถามจิ้งอ๋องหลังมองดูทหารทำงานได้ระยะหนึ่งแล้ว“แบบนั้นจะไม่เสียเวลาแย่หรือน้องหญิง เจ้ากำลังท้องอยู่ด้วย พี่อยากรีบพาเจ้ากลับไปเมืองหลวงมากกว่า” จิ้งอ๋องคิดว่าปัญหาใหญ่ถูกแก้ไขไปมากแล้ว ส่วนที่เหลือหากปล่อยพวกขุนนางจัดการกันเองก็น่าจะดีกว่า“ไม่หรอกเพคะ ในเมื่อเรามีรถขุดถึงสามคัน การขุดคลองสายเล็กผ่านหมู่บ้านต่าง ๆ คงใช้เวลาไม่น่าจะเกินสิบวันนะเพคะ หม่อมฉันอยากให้ชาวบ้านมีน้ำไว้ปลูกพืชผักหลังจากแห้งแล้งมานาน” เจียงหว่านบอกความคิด

“พวกกระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ” บรรดาขุนนางรีบกล่าวรับคำเสียงดัง พวกเขาเห็นเครื่องมือแปลกประหลาดโผล่มาอีกก็พากันคาดหวังไม่น้อยว่าการปลูกพืชครั้งนี้จะสามารถทำได้อย่างรวดเร็ว หากต้องรอชาวบ้านและทหารให้ขุดดินแห้งแข็งที่เกิดจากภาวะภัยแล้งคงต้องใช้เวลาเนิ่นนานแน่“พวกเจ้าแบ่งงานกันจัดการให้ดีก็แล้วกัน ไปได้แล้ว อีกไม่นานก็จะมื้อเย็น อย่าลืมเรียกคนที่ไปขุดคลองกลับมาพักผ่อนก่อนเล่า ไม่ต้องทำงานยามดึกดื่นให้เสียสุขภาพนักหรอก อย่างไรก็มีเครื่องไม้เครื่องมือหลายอย่างให้พวกเจ้าใช้ได้อย่างไม่หนักแรงแล้ว” จิ้งอ๋องถึงจะดูดุร้าย แต่พระองค์ก็ทรงคำนึงถึงบริวารที่ต้องทำงานหนักให้กับพระองค์ด้วยเช่นเดียวกัน“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงห่วงใย พวกกระหม่อมขอทูลลา” ขุนนางทั้งหลายเองก็เพิ่งเคยทำงานใกล้ชิดกับจิ้งอ๋องเป็นครั้งแรก พอได้ทำงานร่วมกันมานานหลายวันก็ทำให้ขุนนางเหล่านี้รู้ว่าจิ้งอ๋องไม่ใช่แค่ร

“ลูกทราบแล้วพะย่ะค่ะ” จิ้งอ๋องพยักหน้ารับคำจบก็เสด็จออกไปสั่งการพ่อบ้านที่รอรับใช้อยู่หน้าห้องโถงรับแขก ไม่นานพระองค์ก็เสด็จกลับมานั่งข้างเจียงหว่านเพื่อรอให้บ่าวเตรียมอาหารและตั้งโต๊ะ“เสด็จพี่ไปตรวจงานเป็นอย่างไรบ้างเพคะ” พระสนมหรงหันไปตรัสถามฮ่องเต้ที่ออกไปข้างนอกอยู่นานเกือบสองชั่วยาม“ทุกอย่างราบรื่นดีมาก รอแค่พวกเขาทำตามแผนผังของขุนนางหร่วนเสร็จ ทุกอย่างก็น่าจะไม่มีปัญหาให้ต้องเป็นห่วงแล้วล่ะนะ” ฮ่องเต้ตรัสตอบอย่างที่พระองค์ทรงเห็นด้วยสายพระเนตรของพระองค์เอง“อืม...เช่นนั้นก็ดีมากเลยนะเพคะ นับว่าพวกเรามาไม่เสียเที่ยว” พระสนมหรงทรงห่วงใยราษฎรไม่ต่างจากฝ่าบาทมานานแล้ว“เ

ทหารรักษาการประจำเมืองหลวงต่างพาตัวขุนนางที่เข้าร่วมกับฮองเฮาในท้องพระโรงรวมทั้งคนบงการไปขังเอาไว้ที่คุกหลวงทั้งหมด องค์หญิงเป่ยโม่ที่นำทหารมาด้วยก็ไม่รอดพ้นจากการถูกจับไปพร้อมองค์ชายใหญ่ด้วยเช่นเดียวกัน ส่วนทหารแคว้นเป่ยเซียงที่ขัดขืนล้วนตกตายไป เหลือแต่เพียงทหารที่ยอมจำนนไม่กี่คนเท่านั้น นับว่าครานี้องค์หญิงเป่ยโม่สูญเสียกำลังสนับสนุนพระองค์ไปจนแทบหมดสิ้นแล้วด้านขุนนางแคว้นเป่ยโม่ที่เคยเข้าพบองค์หญิงก่อนหน้านี้ก็หนีออกจากเมืองหลวงไปหลังจากส่งข่าวให้ทหารเสร็จ พวกเขาลอบเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นพ่อค้าและรีบนั่งรถม้าออกจากเมืองหลวงไปตั้งแต่เมื่อวาน ก่อนหน้าที่ทหารจะปิดเมืองเพื่อเตรียมพร้อมจับกุมผู้ก่อความไม่สงบในราชสำนักช่วงเช้าวันนี้ ขุนนางแต่ละคนรู้ตัวดีว่ากลับแคว้นไปจะต้องถูกลงโทษอย่างหนักอย่างแน่นอน พวกเขาจึงตัดสินใจหาคนส่งจดหมายกลับไปให้คนในครอบครัวโยกย้ายถิ่นฐานมายังชายแดนแคว้นเซี่ยเพื่อความปลอดภัย ขุนนางแต่ละคนคิดได้ว่าแคว้นเป่ยเซียงนั้นอันตรายยิ่งกว่าถ้ำเสือ พวกเ