บททั้งหมดของ ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง: บทที่ 91 - บทที่ 100

จิ้งอ๋องทำตามวิธีการเดิม พระองค์เดินวนเป็นวงกลมรอบต้นไม้ใหญ่และค่อย ๆ ขยายพื้นที่ออกไปเรื่อย ๆ ไม่ต่างจากเมื่อวานนี้ เวลากว่าสามเค่อผ่านพ้นไป ในที่สุดก็มีสัญญาณเสียงเตือนให้ทราบว่าด้านล่างมีตาน้ำอยู่ จิ้งอ๋องแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ จากนั้นพระองค์ทรงร้องเรียกคนให้รีบมาขุดลึกลงไปในตำแหน่งที่เครื่องสแกนยังส่งเสียงร้องดังไปทั่วบริเวณ“รีบขุดให้เราเร็วเข้า ขุดลึกลงไปเลยจนกว่าจะพบตาน้ำ” จิ้งอ๋องไม่มั่นใจนักว่าตาน้ำตรงนี้ลึกสักเท่าใด เพราะระบบการวัดของเครื่องเป็นเมตรภาษาอังกฤษซึ่งจิ้งอ๋องไม่เคยเรียนรู้สัญลักษณ์แปลก ๆ นี่มาก่อน“พะย่ะค่ะ ท่านอ๋องถอยไปก่อนเพื่อความปลอดภัย” เต๋อเป่ารีบรับคำและบอกให้จิ้งอ๋องถอยไปอยู่ไกลสักหน่อย พวกเขาจะต้องช่วยกันขุดให้เร็วที่สุด“ได้ ได้ พวกเจ้าขุดไปเรื่อย ๆ เลยนะ เราจะสำรวจหาตาน้ำเพ

“ตกลง แต่น้องหญิงต้องระวังตัวด้วยนะ พี่กลัวว่าถนนที่นี่จะไม่ค่อยดีแล้วไปกระทบกระเทือนลูกของพวกเรา” จิ้งอ๋องไม่อยากขัดใจเจียงหว่าน“ทราบแล้วเพคะ เสด็จพี่โปรดวางพระทัย” เจียงหว่านยิ้มหวานออกมา นางอยากเห็นว่าหมู่บ้านในยุคสมัยนี้เป็นอย่างไรกันแน่ เท่าที่นางเคยศึกษาเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์มาในชาติก่อนมันจะเหมือนที่นางกำลังจะเห็นด้วยตาของตัวเองในวันพรุ่งนี้หรือไม่หลังทั้งสองเสวยมื้อค่ำเสร็จ จิ้งอ๋องพาเจียงหว่านเดินเล่นรอบ ๆ จวนเจ้าเมืองเพื่อย่อยอาหารก่อน เมื่อวานพระองค์เองกำลังเครียดเรื่องที่หาตาน้ำไม่พบจนลืมไปว่าต้องพาเจียงหว่านเดินเล่นบ่อย ๆคืนนั้นจิ้งอ๋องกลัวเจียงหว่านจะคิดว่าพระองค์เนื้อตัวสกปรก จิ้งอ๋องจึงรับสั่งให้ทหารองครักษ์ไปตักน้ำจากบ่อที่เพิ่งขุดใส่อ่างอาบน้ำกลับมาให้พระองค์สรงน้ำในตอนดึก โดยระหว่างที่รอน้ำม

เมื่อกลุ่มทหารที่แยกย้ายกันไปสำรวจพื้นที่กลับมา พวกเขาทยอยกันเข้าไปรายงานสิ่งที่พบเห็น รวมทั้งยังทำสัญลักษณ์เพื่อให้สามารถเดินทางกลับไปยังจุดนั้นได้อย่างสะดวกอีกด้วยจิ้งอ๋องนั่งฟังรายงานทีละกลุ่มด้วยความหวังเพิ่มมากขึ้น ยิ่งจุดที่มีแม่น้ำใหญ่ในป่ารกชัฏที่หน่วยหนึ่งรายงานมานั้นช่างน่าสนใจยิ่งนัก“อืม...ขอบใจพวกเจ้ามาก เต๋อเป่า พรุ่งนี้เจ้านำเครื่องหาตาน้ำติดตามกลุ่มที่พวกเขาคาดว่าบริเวณนั้นน่าจะมีตาน้ำนะ ส่วนเราจะพาพระชายาไปดูแม่น้ำในป่าก่อนว่าจะสามารถทำสิ่งใดต่อได้บ้าง” จิ้งอ๋องสั่งการอย่างรวดเร็ว“พวกกระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ” เต๋อเป่าและทหารองครักษ์รีบรับคำ“เอาล่ะ พวกเจ้าเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้วก็รี

“ได้ ได้ พี่จะระวัง เจ้าถอยออกไปห่างหน่อยนะ เผื่อว่าเศษเปลือกไม้มันจะร่วงลงไป ประเดี๋ยวเจ้าจะบาดเจ็บเอา” จิ้งอ๋องยังไม่วายเป็นห่วงแม่ของลูก“เพคะ หม่อมฉันทราบแล้ว” เจียงหว่านรีบถอยห่างออกจากต้นไม้ตามที่จิ้งอ๋องบอกทันที นางเองก็กลัวอยู่เหมือนกันจิ้งอ๋องล้วงมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ จากนั้นพระองค์ก็ใช้วิชาตัวเบาไต่ขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่แล้วค่อย ๆ ใช้มีดเลาะรากกล้วยไม้ออกมาอย่างระมัดระวังโดยที่จิ้งอ๋องพยายามเลาะเปลือกไม้ที่ติดแน่นกับรากออกมาด้วยตามที่เจียงหว่านบอกเอาไว้ ด้วยความพยายามของพระองค์ ไม่นานนักกล้วยไม้ต้นแรกก็ถูกดึงออกมาจากต้นไม้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ“น้องหญิง เจ้าตรวจดูสิว่าพี่นำออกมาแบบนี้ใช้ได้หรือไม่” จิ้งอ๋องลอยตัวลงมาตรงหน้าเจียงหว่านแล้วยื่นกล้วยไม้ให้นางดู

เจียงหว่านรอจนจิ้งอ๋องจับที่จับด้านข้างดีแล้วจึงค่อย ๆ เคลื่อนรถขุดตรงไปยังลานแล้ววกกลับอย่างช้า ๆ นางยังสอนวิธีการใช้ที่ตักด้านหน้าเอาไว้ขุดลอกคูคลองให้จิ้งอ๋องฟังด้วย โดยเจียงหว่านหยุดรถแล้วปรับก้านขุดด้านหน้ายกขึ้นสูงแล้วปล่อยลงอย่างเร็ว เพียงแต่นางรีบหยุดมันเอาไว้ก่อนที่ตักด้านหน้าจะขุดหลุมในจวนเจ้าเมืองจนเป็นรูไปเสียก่อน“เสด็จพี่เข้าใจวิธีใช้หรือยังเพคะ” เจียงหว่านหันไปถามด้วยสีหน้าจริงจัง หากว่าจิ้งอ๋องไม่เข้าใจ นางจะต้องสอนเขาอีกสักหลายครั้ง เพราะการใช้งานรถขุดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับมือใหม่“เอ่อ...น้องหญิงช่วยสอนอีกทีได้หรือไม่” จิ้งอ๋องตรัสด้วยความขัดเขิน พระองค์มัวแต่ตกตะลึงที่รถรูปร่างแปลกประหลาดสามารถเคลื่อนที่ได้โดยไม่ต้องใช้คนลากหรือม้าลากเลยแม้แต่น้อย ปุ่มกลม ๆ มากมายที่เจียงหว่านสอนพระองค์ก่อนหน้านี้ก็จำแทบไม่ได้สักอย่า