All Chapters of ระบบช่วยด้วย! ข้าถูกองค์ชายสุดห่วยคลั่งรักเสียแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

สามวันต่อมา ณ อารามชีบนยอดเขาที่ห่างไกลความเจริญ บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงเคาะมู่ยวี๋ (ปลาไม้) และเสียงสวดมนต์ที่ดังแว่วมาตามสายลมหนาว ภายในอารามหลักที่ประดิษฐานองค์พระโพธิสัตว์องค์ใหญ่ จ้าวหลินเฟยในชุดสตรีสีพื้นเรียบง่าย ไร้ซึ่งเครื่องประดับใดๆ กำลังนั่งพับเพียบอยู่บนเบาะรองนั่งเบื้องหน้าโต๊ะเตี้ยๆ บนโต๊ะมีเพียงชามข้าวต้มธัญพืช ผัดผักกาดขาวจืดชืด และเต้าหู้ต้มซีอิ๊ว นี่คือ ‘ข้าวเจ’ อาหารมื้อที่เก้าของนางนับตั้งแต่ถูกส่งตัวมาดัดนิสัยที่นี่ "จืดชืด... จืดจนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้ว" หลินเฟยบ่นอุบอิบในลำคอ พลางใช้ตะเกียบเขี่ยเต้าหู้ในชามไปมา นางเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ชื่นชอบชาบูหม่าล่าและหมูกระทะเป็นชีวิตจิตใจ การต้องมากินอาหารรสพระทำติดกันสามวันทำให้พยาธิในท้องประท้วงอย่างหนัก แต่ถึงกระนั้น นางก็ยังตักข้าวต้มเข้าปากเพื่อประทังชีวิต เพราะรู้ดีว่าอีกเพียงสี่วัน นางก็จะได้ออกจากที่นี่ไปเข้าพิธีแต่งงาน... และเข้าใกล้เงินพันล้านบาทไปอีกก้าว! แอ๊ด... เสียงบานประตูโบสถ์ถูกผลักเปิดออกเบาๆ หลินเฟยคิดว่าเป็นแม่ชีที่มาเก็บชามข้าว จึงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ทว่าเสียงฝีเท้าที่ก้าวเ

"อ๊ะ... ยะ... หยุดนะ!" จ้าวหลินเฟยรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักแผงอกกว้างของบุรุษที่กำลังคุกคามนางออกสุดแรง ร่างบางหอบหายใจฮัก ใบหน้างดงามแดงซ่านลามไปถึงใบหูและลำคอ ริมฝีปากที่ถูกบดขยี้จนบวมเจ่อสั่นระริก นางถลึงตาใส่เซียวอู๋จี้ที่ยังคงยืนพิงต้นไม้ด้วยท่วงท่าเกียจคร้านทว่าอันตราย "จะ... จะบ้าหรือไง! นี่มันอารามชีนะ องค์พระประธานตั้งอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว ท่านกล้าทำเรื่องบัดสีเช่นนี้ได้อย่างไร!" เซียวอู๋จี้หัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสีรัตติกาลยังคงวาวโรจน์ด้วยไฟตัณหา เขาเลียริมฝีปากตัวเองอย่างเชื่องช้า "ก็พระชายาประทานรางวัลให้ข้าก่อน ข้าก็เพียงแค่รับสนอง... หรือท่านไม่อยากให้ข้าทำต่อ?" "คนผีทะเล! ใครบอกให้ท่านทำต่อกันเล่า!" หลินเฟยตวาดแหว มือเรียวรีบดึงสาบเสื้อที่หลุดลุ่ยของตนเองให้กระชับ "ถะ... ถ้าจะทำเรื่องแบบนั้น... ก็ต้องรอให้ถึงวันเข้าหอก่อนสิ! ไปตามขั้นตอนน่ะเข้าใจไหม!" พูดจบ นางก็เผลอหลุบตาต่ำลงไปมองตามสัญชาตญาณ... ท่ามกลางแสงจันทร์สลัว นางเห็นชัดเจนเต็มสองตาว่า ภายใต้เนื้อผ้าสีดำสนิทบริเวณกึ่งกลางลำตัวของเขา มี ท่อนเนื้อแข็งขืน ขนาดมหึมาที่กำลังนูนเด่นดุนดันเนื้อผ้าออกมาจนแทบจะ

ยามสาย ณ พระที่นั่งไท่เหอ วังหลวง หลังค่ำคืนวสันต์อันแสนดุเดือด จ้าวหลินเฟยและเซียวอู๋จี้ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ สวมชุดเครื่องแบบเต็มยศเพื่อเข้าวังมาทำพิธียกน้ำชาและร่วมงานเลี้ยงต้อนรับพระชายาองค์ใหม่ตามธรรมเนียมราชสำนัก ทว่า... คำว่า 'งานเลี้ยง' ดูจะเป็นคำที่หรูหราเกินไปสำหรับสิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญ ทันทีที่ก้าวเข้ามาในโถงพระที่นั่ง บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความเย็นชาและสายตาเหยียดหยาม ไม่มีผู้ใดออกมารับหน้า ไม่มีขันทีขานชื่อ ฮ่องเต้และฮองเฮาประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำ พูดคุยสรวลสันต์กับเหล่าองค์ชายและพระสนมองค์อื่นๆ อย่างออกรส ราวกับมองไม่เห็นการมีอยู่ของรุ่ยอ๋องและพระชายา ที่นั่งที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้พวกเขานั้น ช่างน่าอดสูยิ่งนัก! มันคือโต๊ะไม้ตัวเล็กๆ ที่ตั้งอยู่รั้งท้ายสุดของงาน ติดกับประตูทางออกที่เปิดรับลมหนาวพัดโกรกเข้ามาตลอดเวลา ห่างไกลจากศูนย์กลางอำนาจจนแทบจะมองไม่เห็นพระพักตร์ฮ่องเต้ อาหารบนโต๊ะก็มีเพียงกับข้าวพื้นๆ ที่เย็นชืด ไร้ซึ่งสุรารสเลิศหรืออาหารมงคลชั้นดีเหมือนโต๊ะขององค์รัชทายาทหรือองค์ชายสี่ ไม่มีผู้ใดหันมาทักทาย ไม่มีใครไถ่ถามถึงชีวิตหลังแต่งงาน พวกเขาถูกปฏิบัติราวกับเ

ค่ำคืนนั้น หลังจากพันธสัญญาเหนือทะเลเลือดถูกประทับตราด้วยจูบอันแสนเร่าร้อน เซียวอู๋จี้ก็พิสูจน์ให้จ้าวหลินเฟยเห็นว่า... เขาไม่มีวันยอมให้สตรีที่เขารักต้องควักกระเป๋าตัวเองเพื่อเขาแม้แต่แดงเดียว!แทนที่จะใช้สินสอดของนาง เขาเลือกที่จะเรียกองค์รักษ์เตรียมรถม้ากลางดึกและเดินทางไปยังหุบเขาเร้นลับนอกเมืองหลวง ซึ่งเป็นที่ตั้งของฐานที่มั่นใหญ่แห่ง 'หอเงาโลหิต’เมื่อไปถึง จ้าวหลินเฟยก็ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า!เบื้องหน้าของนางไม่ใช่ค่ายโจรซอมซ่อ แต่เป็นป้อมปราการหินขนาดมหึมาที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา ภายในมีกองกำลังเงาสังหารนับพันนายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเหี้ยมโหด ยืนเรียงรายทำความเคารพเซียวอู๋จี้อย่างพร้อมเพรียงณ ที่แห่งนั้น เซียวอู๋จี้ได้โชว์ป้ายหยกหมาป่าหิมะ และเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้นางฟัง เรื่องที่มารดาของเขาคือองค์หญิงแดนเหนือ และเขาคือทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของท่านข่าน กองกำลังและขุมทรัพย์มหาศาลเหล่านี้ คือสิ่งที่ตาของเขาส่งมาปูทางให้หลานชาย!‘โอ้โห... นี่ฉันไม่ได้แต่งงานกับอ๋องตกอับ แต่ฉันแต่งงานกับประธานบริษัทข้ามชาติที่มีกองทัพส่วนตัวชัดๆ!’ หลินเฟยกลืนน้ำลายเอื๊อก สินสอดแปด

หลังจากน้ำตาแห่งความหวาดหวั่นและคำสารภาพรักท่ามกลางพายุหิมะผ่านพ้นไป เซียวอู๋จี้ก็ปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่ยอมให้จ้าวหลินเฟยเดินกลับไปที่จุดพักม้าด้วยตนเองแม้แต่ก้าวเดียว!"หิมะกัดเท้าท่านจนแดงไปหมดแล้ว ยังจะอวดเก่งเดินเองอีกหรือ อยู่นิ่งๆ ให้สามีอุ้มท่านเถิด"เขาบ่นพึมพำด้วยความปวดใจ ก่อนจะตวัดวงแขนช้อนร่างที่เหนื่อยล้าของนางขึ้นแนบอก ใช้เสื้อคลุมขนสัตว์ตัวหนาของตนเองห่อหุ้มร่างบางจนมิดชิดมิดคอ ราวกับกลัวว่าสายลมหนาวจะพัดพานางปลิวหายไป พยัคฆ์หนุ่มก้าวยาวๆ อย่างมั่นคง ฝ่าดงสนกลับมายังโรงเตี๊ยมตีนเขา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าองครักษ์เงาที่เพิ่งเคยเห็น 'นายท่าน' ทะนุถนอมผู้ใดถึงเพียงนี้เมื่อกลับมาถึงห้องพักที่อุ่นที่สุด หลินเฟยที่ตรากตรำไม่ได้นอนมาสิบวันเก้าคืน ก็หลับสนิทไปในอ้อมกอดของเขาทันทีที่หัวถึงหมอน นางหลับลึกยาวนานถึงสามชั่วยาม (ประมาณ 6 ชั่วโมง) โดยมีเซียวอู๋จี้นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง เขาใช้ยาสมานแผลชั้นเลิศทาลงบนฝ่ามือที่ปริแตกของนางอย่างเบามือที่สุด นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายลุ่มลึกและหวงแหนอย่างหาที่สุดไม่ได้สามชั่วยามผ่านไป ท้องฟ้าเริ่มสาง หิมะที่เคยถล่มปิดทางเริ่มถูกเคล