All Chapters of ระบบช่วยด้วย! ข้าถูกองค์ชายสุดห่วยคลั่งรักเสียแล้ว: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงลมเหมันต์พัดหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างที่ผุพัง ฟังดูราวกับเสียงกรีดร้องของภูตผีที่ถูกจองจำณ มุมที่ลึกที่สุดและมืดมิดที่สุดของวังหลวงอันวิจิตรตระการตา คือสถานที่ที่ถูกลืมเลือน... ‘ตำหนักเย็น’ สถานที่ที่กระเบื้องหลังคาแตกบิ่น เสาไม้สีแดงซีดจางและเต็มไปด้วยรอยกัดแทะของปลวก กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลม เป็นสถานที่ที่ผู้คนในวังต่างหลีกหนีราวกับกลัวว่าความอัปมงคลจะติดตัวภายในห้องที่ไร้ซึ่งเตาผิง มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านรอยแยกของหลังคาลงมาตกกระทบร่างของบุรุษผู้หนึ่ง เขานั่งพิงพนักเตียงไม้เก่าซอมซ่อในเงามืด อาภรณ์สีเทาหม่นที่ซักจนซีดขาวหลวมโพรกอยู่บนร่างที่ดูผอมบาง‘เซียวอู๋จี้’ องค์ชายเจ็ดผู้ถูกขนานนามว่าเป็นตัวอัปมงคลและขี้โรคจนรอวันตายใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกับกระดาษ ทว่ากลับหล่อเหลาและงดงามอย่างร้ายกาจ คิ้วเข้มพาดเฉียงดุจกระบี่ จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางเฉียบที่ไร้สีเลือด แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือนัยน์ตาคู่คม... มันดำมืด ลึกล้ำ และเย็นเยียบราวกับก้นบึ้งของขุมนรกนิ้วเรียวยาวที่ซีดขาวกำปิ่นหยกหักๆ ครึ่งซีกไว้ในมือแน่น ความเย

สายลมเหมันต์พัดหอบเอาความหนาวเหน็บมาเยือนเมืองหลวง ทว่าภายในอุทยานหลวงแห่งพระราชวังต้องห้ามกลับคึกคักและละลานตาไปด้วยสีสันของอิสตรีงานเทศกาลชมดอกเหมยประจำปีถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่โดยไทเฮา ดอกเหมยสีแดงสดและสีขาวบริสุทธิ์เบ่งบานชูช่อท้าทายหิมะ ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอวลไปทั่วบริเวณ เหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ตลอดจนคุณหนูคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ล้วนแต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหราประดับขนจิ้งจอก เดินขวักไขว่พูดคุยกันด้วยรอยยิ้มแช่มชื่นทว่าเบื้องหลังรอยยิ้มและเสียงสรวลสันต์เหล่านั้น ใครเล่าจะไม่รู้ว่านี่คือสมรภูมิขนาดย่อมสำหรับการดูตัวและจับคู่ทางการเมือง!จ้าวหลินเฟยในชุดกระโปรงยาวสีชมพูอ่อนปักลายดอกไห่ถัง คลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายสีขาวบริสุทธิ์ ก้าวเดินอย่างแช่มช้อยงดงามสมฐานะบุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีคลัง ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มเพียงบางเบากลับโดดเด่นสะกดสายตาบุรุษน้อยใหญ่ในงานจนต้องเหลียวมองคอแทบเคล็ด"เฟยเอ๋อร์ มาประคองน้าหน่อยสิ"เสียงหวานหยดย้อยดังกังวานขึ้น สตรีผู้สวมชุดหรูหราปักดิ้นทองลายหงส์ สวมกวานประดับมุกระย้ากวักมือเรียกนาง 'พระสนมจ้าวเฟย' ผู้เป็นน้องสาวแท้ๆ ของบิดาหลินเฟย

เท้าที่กำลังจะก้าวออกไปของจ้าวหลินเฟยชะงักกึก เมื่อจู่ๆ มีเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามายืนตระหง่านขวางหน้าโต๊ะไม้ซอมซ่อขององค์ชายเจ็ดเอาไว้ บุรุษผู้นั้นสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายกิเลนด้วยดิ้นเงินวาววับ บนศีรษะสวมกวานหยกประดับทับทิมเม็ดโต บ่งบอกถึงฐานะองค์ชายผู้สูงศักดิ์ เขาคือ ‘องค์ชายสี่ เซียวอวี่เจ๋อ’ ผู้ซึ่งเกิดจากพระสนมขั้นเฟยที่มีอำนาจในวังหลังไม่น้อยไปกว่าใคร เซียวอวี่เจ๋อยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายแววเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง เขายกเท้าที่สวมรองเท้าหุ้มข้อปักลายเมฆาขึ้นเขี่ยขาโต๊ะไม้ของเซียวอู๋จี้อย่างแรง กึก! โต๊ะไม้ที่ผุพังอยู่แล้วสั่นคลอน ถ้วยชาเคลือบที่บิ่นตรงขอบล้มกลิ้ง น้ำชาสีจางที่เย็นชืดหกเลอะเทอะรดลงบนชายเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาหม่นของเซียวอู๋จี้จนเปียกชุ่ม "โอ๊ะ... เปิ่นหวางขออภัย พอดีสายตาไม่ค่อยดี ไม่ทันสังเกตว่ามี 'สุนัขขี้เรื้อน' มาแอบซุกซ่อนตัวอยู่หลังต้นสนนี่ด้วย" องค์ชายสี่แสร้งอุทานด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พลางสะบัดชายเสื้อคลุมขนสัตว์ของตนเองราวกับรังเกียจที่จะอยู่ใกล้ เซียวอู๋จี้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่ก้มหน้านิ่ง สองมือที่ซีดเซียวและสั่นเทาพยาย

กลิ่นกำยานหอมกรุ่นในห้องนอนหรูหราของจวนเสนาบดีคลัง บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนกึกของควันธูปและน้ำมนต์ที่สาดกระเซ็นไปทั่วทุกสารทิศ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นางถูกมารดาส่งพระมาสวนไล่ความอัปมงคลทุกวัน บนเตียงไม้ซื่อถานหลังใหญ่ ร่างระหงของจ้าวหลินเฟยถูกเชือกไหมเส้นหนามัดตรึงข้อมือและข้อเท้าไว้กับเสาเตียงทั้งสี่ด้านว่ากันว่าเป็นการไล่ผี ใบหน้างดงามบูดบึ้งสุดขีด ขณะที่ดวงตาหงส์จ้องมองการกระทำอันงมงายเบื้องหน้าด้วยความเอือมระอา "โอม... วิญญาณร้ายจงถอยไป! กลิ่นอายอัปมงคลจงมลายสิ้น!" นักพรตเฒ่าในชุดคลุมสีเหลืองร่ายรำดาบไม้ท้อไปมา พร้อมกับพ่นน้ำมนต์ใส่หน้าหลินเฟยจนเปียกชุ่มไปครึ่งค่อนร่าง โดยมีฮูหยินจ้าวผู้เป็นมารดายืนซับน้ำตาอยู่ข้างๆ ด้วยความรันทดใจ "ท่านนักพรต ได้โปรดช่วยลูกสาวข้าด้วยเถิด ตั้งแต่กลับจากงานชมบุปผานางก็เอาแต่เพ้อเจ้อ ร้องไห้จะไปหาตัวอัปมงคลแห่งตำหนักเย็นให้ได้ นางต้องถูกมนตร์ดำของคนผู้นั้นครอบงำแน่ๆ!" ฮูหยินจ้าวสะอื้นไห้ หลินเฟยกลอกตาขึ้นฟ้าจนแทบจะเห็นเส้นเลือดในตาขาว 'มนตร์ดำอะไรกันเล่า! ข้าแค่ทนเห็นคนถูกรุมรังแกไม่ได้ต่างหาก พวกจิตใจคับแคบเอ๊ย! หลังจากการร่ายรำ