All Chapters of ระบบช่วยด้วย! ข้าถูกองค์ชายสุดห่วยคลั่งรักเสียแล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

แสงแดดสะท้อนกับพื้นหิมะจนแสบตา ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของราษฎรที่ได้รับข้าวต้มอุ่นๆ จ้าวหลินเฟยยืนคุมการแจกจ่ายอาหารอยู่หน้ากระโจมใหญ่ ทว่าสายตาของนางกลับไม่ได้อยู่ที่ชามข้าวตรงหน้า แต่มองตามแผ่นหลังสง่างามของเซียวอู๋จี้ที่กำลังเดินแยกตัวออกไปพร้อมกับผู้ว่าการเมืองเพื่อหารือเรื่องแผนผังการส่งเสบียงภาพของเขาในยามนี้ช่างดูห่างไกลเหลือเกิน... เขาสง่างาม ดูดี และเต็มไปด้วยบารมีที่น่าเกรงขาม จนแทบไม่เหลือเค้าโครงขององค์ชายขี้โรคที่นั่งสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะไม้ในวันวาน ภาพนั้นชวนให้ใจหายไปพร้อมกับความภาคภูมิใจที่พุ่งพล่านอยู่ในอก‘อู๋จี้... ถ้าวันนั้นในวังหลวงไม่มีข้า ท่านจะเป็นอย่างไร... ท่านจะยังรอดมาได้ถึงวันนี้หรือไม่’หลินเฟยถามตัวเองในใจ ความคิดคำนึงถึงอดีตของเขาที่นางเคยได้รับรู้มา ทั้งความเจ็บปวดจากการถูกโบยตี ความหวาดกลัว และความเหงาเดียวดาย ทำให้นางเผลอใจสั่นไหว"ระบบ..." นางกระซิบถามในใจ แววตาว่างเปล่ามองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า "หากฉันทำภารกิจสำเร็จ... ฉันได้กลับโลกปัจจุบันแล้ว โลกนี้... ทุกคนที่นี่... จะหายไปเหมือนในเกมหรือนิยายไหม?"เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบดังขึ้นในหัว ท

หลังจากที่องค์รัชทายาทเซียวจิ่งเซวียนไปพักผ่อน บรรยากาศในหมู่บ้านผิงอันก็กลับมาคึกคักและอบอวลไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง ชาวบ้านต่างพากันเข้ามารุมล้อมขอบคุณรุ่ยอ๋องและพระชายาประดุจเทพเซียนลงมาโปรดตลอดช่วงบ่าย นางเอาแต่เดินเลี่ยงเซียวอู๋จี้ไปมา หากเขาเดินไปทางซ้าย นางจะหมุนตัวไปทางขวา หากเขาพยายามจะยื่นมือมาช่วยนางตักข้าวต้มแจกชาวบ้าน นางก็จะรีบเดินหนีไปดื้อๆ เสียอย่างนั้น!เหตุผลน่ะหรือ?‘ระบบ... แกเงียบไปเลยนะ! แกดูสายตาที่เขามองฉันสิ มันหวานเยิ้มจนหิมะจะละลายกลายเป็นน้ำเชื่อมอยู่แล้ว! ขืนฉันอยู่ใกล้เขามากกว่านี้ ฉันต้องสติแตก เผลอใจเต้นแรงจนลืมเรื่องเงินพันล้านแน่ๆ ฉันต้องดึงสติ! ฉันคือนักทำภารกิจมืออาชีพ ไม่ใช่สาวน้อยคลั่งรัก!’ หลินเฟยตะโกนเถียงกับระบบในใจ เพื่อพยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปกป้องหัวใจที่เริ่มจะหวั่นไหวของตนเอง นางรู้ตัวดีว่าหากภารกิจจบลง นางต้องจากโลกนี้ไป การปล่อยให้ความรู้สึกถลำลึกย่อมไม่ใช่เรื่องดีเมื่อเห็นว่าสายตาของชาวบ้านเริ่มหันไปสนใจเสบียงใหม่ หลินเฟยจึงอาศัยจังหวะชุลมุน แอบปลีกตัวเดินลัดเลาะออกจากลานหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังป่าสนทึบทางด้านหลังซึ่งเป็นที่ผูกม้าของ

แอ๊ด...จู่ๆ บานหน้าต่างห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ลมหนาวและละอองฝนปะทะเข้ากับแสงเทียนจนดับวูบ ร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดนักโทษที่ขาดวิ่น ก้าวข้ามธรณีหน้าต่างเข้ามาในห้องที่มืดสนิทเขาคือเซียวอู๋จี้... เขามาหานางเป็น 'ครั้งสุดท้าย' ก่อนที่พายุสีเลือดจะพัดถล่มเมืองหลวง"อู๋จี้!"จ้าวหลินเฟยผุดลุกขึ้นถลาเข้าไปหาเขาทันที ทว่าเมื่อแสงจันทร์สาดส่องกระทบร่างนั้น ฝีเท้าของนางก็ต้องชะงักค้างพร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบชุดนักโทษสีขาวบัดนี้ถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉานจนแยกสีเดิมไม่ออก บาดแผลฉกรรจ์จากการถูกเฆี่ยนตีด้วยแส้อาบน้ำเกลือและรอยช้ำปรากฏเหวอะหวะอยู่ทั่วร่าง โลหิตสดๆ หยดติ๋งลงบนพื้นห้อง ทว่าสิ่งที่ทำให้นางเจ็บปวดที่สุด ไม่ใช่บาดแผลฉกรรจ์ทางกาย... แต่เป็นดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นมันไม่ใช่ดวงตาของมัจจุราชผู้เกรี้ยวกราด ไร้ซึ่งรังสีอำมหิตใดๆ แต่เป็นดวงตาของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่หลงทาง หวาดกลัว และแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี"อู๋จี้... สวรรค์... ท่านบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้..." หลินเฟยน้ำตาร่วงหล่น นางรีบพุ่งเข้าไปประคองร่างที่โอนเอนของเขาทันทีร่างสูงใหญ่ดั่งหินผาทรุดฮวบลงในอ้อมแขนของนางราวกับคนสิ้

ด้วยองค์การแห่งฟ้า องค์โอรสสวรรค์มีพระราชโองการ แผ่นดินต้าเซี่ยกว้างใหญ่ไพศาล ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขภายใต้ร่มพระบารมี ทว่าบัดนี้ชนเผ่าคนเถื่อนแดนเหนือกำเริบเสิบสาน ก่อความวุ่นวายล่วงล้ำแนวชายแดน ทำให้ขุนพลและทหารกล้าต้องพลีชีพ แผ่นดินฝั่งอุดรลุกเป็นไฟ ราษฎรตกระกำลำบาก รุ่ยอ๋อง เซียวอู๋จี้ เป็นสายเลือดแห่งมังกรโดยแท้ เพียบพร้อมด้วยสติปัญญาและคลังความรู้แห่งพิชัยสงคราม มีความกล้าหาญดั่งพยัคฆ์ เปี่ยมด้วยความเมตตาต่ออาณาประชาราษฎร์ บัดนี้ภัยพิบัติมาเยือน อาณาประชาราษฎร์เรียกร้องวีรบุรุษ จึงมีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งรุ่ยอ๋อง เซียวอู๋จี้ ขึ้นเป็น 'แม่ทัพใหญ่เจิ้นเป่ย' มอบตราพยัคฆ์บัญชาการกองทัพทั้งมวลที่ชายแดนเหนือ กวาดล้างคนเถื่อนให้สิ้นซาก หากสยบศัตรูราบคาบ นำชัยชนะกลับคืนสู่แว่นแคว้นได้ จะปูนบำเหน็จอย่างสมเกียรติ เลื่อนขั้นเป็น 'ชินอ๋อง' มอบทองคำหมื่นตำลึง แพรพรรณชั้นเลิศพันพับ และเพิ่มศักดินาให้ครอบครองอีกหมื่นครัวเรือน ขอให้จงรักภักดี สนองพระมหากรุณาธิคุณอย่างสุดความสามารถ นำความร่มเย็นกลับสู่แผ่นดิน จบราชโองการ นั่นคือถ้อยคำอันสวยหรูในราชโองการสีทอง ที่ถูกประกาศกร้าวต

การเดินทางมาถึงจุดแวะพักสุดท้ายก่อนเข้าสู่เขตชายแดนทุ่งหญ้าอุดร ทหารเผ่านอกด่านได้คุมตัวบุรุษร่างท้วมในชุดขุนนางซอมซ่อคนหนึ่งมาโยนลงแทบเท้าของท่านข่านและเซียวอู๋จี้ บุรุษผู้นี้คือ 'ผู้ตรวจการชายแดน' ขุนนางกังฉินที่เคยรับสินบนจากรัชทายาท และเป็นไส้ศึกผู้แอบเปิดประตูเมืองให้กองทัพข่านลอบเข้ามาถล่มค่ายทหารหลวง เพื่อยืมมือศัตรูกำจัดแม่ทัพที่ภักดี ทันทีที่ขุนนางเฒ่าเงยหน้าขึ้นมาเห็นท่านข่านทัวป๋าหลงยืนเคียงคู่กับเซียวอู๋จี้ นัยน์ตาของมันก็เบิกกว้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความหวัง มันรีบคลานเข่าเข้าไปหาอย่างประจบประแจง โขกศีรษะลงกับพื้นหิมะอย่างแรง "ท่านข่าน! รุ่ยอ๋อง! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย! ข้าน้อยเอง! ข้าน้อยคือคนที่เปิดประตูเมืองให้กองทัพของท่านข่านบุกเข้ามาอย่างราบรื่นในคืนนั้น!" มันฉีกยิ้มกว้าง หวังเอาความดีความชอบ "ที่แท้ท่านอ๋องกับท่านข่านก็เป็นพวกเดียวกัน! ช่างเป็นวาสนาของข้าน้อยที่ได้ร่วมใช้อุบายเปิดทางให้พวกท่าน ข้าน้อยยอมสวามิภักดิ์แล้ว... ได้โปรดชุบเลี้ยงข้าน้อยด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!" แทนที่จะได้รับคำชมเชย ท่านข่านทัวป๋าหลงกลับระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยันดังก้องไปทั่วหุบเ