جميع فصول : الفصل -الفصل 30

Bumuka ang ilong ni Lovely at nanlisik ang kanyang mga mata sa aking sinabi. Halos lumuwa ang kanyang mga ugat sa leeg sa tindi ng gulat at poot. "Walanghiya ka, Khendra! Sino ka para mag-alaga sa lalaki ko?!"Tiningnan ko siya nang nakakaloko, sabay kibit ng aking mga balikat. "Sabi nga ng doktor, Lovely, ako ang hinahanap. Ako ang kailangan. At higit sa lahat, ako ang responsable, di ba? Eh ikaw, ano ka nga ulit dito? Tagasigaw sa koridor?""You b*tch!" Akmang susugurin ako ni Lovely nang harangan siya ng doktor gamit ang kanyang clipboard."Miss Aragon, kung gagawa kayo ng gulo rito, mapipilitan akong tawagin ang security upang ilabas kayo sa palapag na ito," banta ng doktor sa isang napakalamig na tono.Natigilan si Lovely na nanginginig ang buong katawan habang nakatitig sa akin nang matalim. Kung nakamamatay lang ang tingin, kanina pa siguro ako nakaburol. Pero hindi ako natakot; sa halip ay lalo ko pa siyang nginitian nang napakatamis upang sadyang sunugin ang kanyang natitiran

"Baby! Narito na ako!"Si Lovely Aragon ay pumasok sa silid ng ospital na may napakalapad na ngiti sa kanyang mga labi. Ang kanyang boses ay masigla ngunit sadyang nakakarindi sa tainga. May hawak siyang isang magandang paper bag mula sa isang napakasikat at mamahaling restaurant sa labas ng ospital.Subalit agad na napasimangot ang kanyang mukha at biglang nawala ang tamis ng kanyang ngiti nang mapansin niya ang aking presensya sa gilid ng kama ni Nathaniel."Andito ka pa pala," sadyang pabalang, matigas, at napakalamig na sabi niya sa akin. Ibinaba niya ang bitbit na paper bag sa ibabaw ng lamesa at humalukipkip sa aking harap habang matalim ang tingin. "Akala ko ba nakuha mo na ang gusto mo kahapon? Bakit pabalik-balik ka pa rin dito sa lalaki ko?"Tiningnan ko siya nang dahan-dahan mula ulo hanggang paa, sabay ngiti nang nakakaloko upang mas lalo siyang mairita. "Huwag kang mag-alala, Lovely. Paalis na talaga ako. Iniwan ko lang naman sa mabubuting kamay si Nathaniel ngayon, dahil

MULI ko na namang pupuntahan si Nathaniel sa ospital ngayon. Hindi ko siya napuntahan kahapon dahil naging sobrang busy ako. Ipinasyal ko kasi si Drevin sa mall kasama ang aking mga anak para naman makapag-relax kami kahit paano.Napakasaya ng naging araw namin kahapon. Tuwang-tuwa ang aking mga anak sa kanilang "Daddy Drevin." Kahit alam naming lahat ang totoong sekreto ni Drevin, napakabait at napakalambing niya sa mga bata kaya mabilis nilang nakuha ang loob ng isa’t isa. Kahit papaano, nabawasan ang bigat sa aking dibdib habang nakikita kong tumatawa ang aking kambal.Ngunit ang kapayapaang iyon ay mabilis na naglaho ngayong araw. Habang nasa parking lot ako at dahan-dahang pumaparada sa madilim na basement ng ospital, isang pamilyar na mukha ng impakta ang agad kong nakita sa hindi kalayuan.Ano ba naman ang Lovely Aragon na ito? Wala na ba siyang ibang magawa sa buhay niya kundi ang magmulto at mang-gulo sa akin araw-araw? Parang nakatira na siya sa ospital na ito para lang aban

"Ma-magpapaliwanag ako... Khendra," pautal-utal na sabi ni Nathaniel habang nakatitig sa aking mga mata. Bakas sa kanyang mukha na hindi niya inaasahang mabubunyag ang kanyang lihim sa ganitong paraan. "Pi-please... makinig ka muna sa mga sasabihin ko. May dahilan kung bakit ko nagawa ito.""Makinig? Ha?!" Napuno ng matinding poot ang aking mga mata, at ang aking buong katawan ay nanginginig sa sobrang inis at galit. Ramdam ko ang mabilis na pagdaloy ng dugo sa aking mukha. "Makikinig ako sa'yo? Sa isang taong walang ibang ginawa kundi ang lokohin ako noon, at hanggang ngayon ba naman, panloloko pa rin ang ginagawa sa akin? Sa tingin mo ba ay may paniniwalaan pa ako sa mga sasabihin mo?"Hindi ko na napigilan ang aking sarili. Ang lahat ng inis na binuon ko sa loob ng ilang araw ay biglang sumabog na parang bulkan."Makikinig ako sa lalaking sumira sa buhay ko? Sa lalaking mas pinili pa ang ibang babae kaysa bigyan ng hustisya ang pagkawala ng sarili niyang anak?! Sa taong naging dah

Natawa ako nang napakapakla sa kanyang mga sinabi. Sobrang nairita ako sa kanyang presensya na pakiramdam ko ay sasabog na ang utak ko sa galit. "Bakit hindi mo tanungin ang boyfriend mo kung anong klaseng palabas ang ginagawa niya rito sa ospital? At kung gusto mo siyang samahan sa panloloko niya, magsama kayong dalawa! Bagay kayo, pareho kayong basura!""Anong sinabi mo?!" Sasampalin sana ako ni Lovely sa sobrang galit, ngunit mabilis kong nasalo ang kanyang kamay sa hangin. Buong lakas ko itong itinulak pabalik sa kanyang sariling mukha kaya sarili niyang palad ang tumama sa kanyang pisngi."Huwag mo akong masubukan ngayon, Lovely, dahil baka hindi lang gasgas sa nguso ang abutin mo sa akin! Mas marami akong malaking problema ngayon kaysa sa mga kadramahan ninyo!" bulyaw ko sa kanya sabay tulak sa kanya nang malakas kaya napaupo siya sa sofa."Maldita ka talaga!" sigaw niya saka mabilis siyang tumayo mula sa pagkakaupo.Mukhang wala sa bokabularyo ng babaeng ito ang salitang pagkag