All Chapters of My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Chapter 41 - Chapter 50

Late na naman ang aking uwi mula sa opisina. Habang nakaupo sa aking malaking upuan, biglang tumunog ang aking telepono. Ang aking mga anak pala ito na gising pa sa mga oras na ito. Masasaya ang kanilang mga boses habang humihingi ng pasalubong pag-uwi ko. Pagkatapos ng maikling usapan, napangiti ako at nangakong dadaan sa isang bilihan ng pagkain.Matapos magpaalam ni Princess kanina, ang aking tapat na sekretarya, mag-isa na lang akong naiwan sa buong palapag ng gusali. Tahimik ang paligid, ngunit ang aking isip ay abala.Hinarap ko ang mga naglalakihang tumpok ng papeles na nakabinbin sa aking lamesa. Isa-isa ko itong binasa nang may matinding pokus. Lalo kong pinagtuunan ng pansin ang dokumento tungkol sa hindi na namin pagpapanibago o non-renewal ng kontrata ni Lovely Aragon sa aking kumpanya.Habang mas lumalalim ang aking pagbabasa, mas lalo akong nandidiri sa mga natutuklasan ko. Ang babaeng iyon, bukod sa napakalaking taunang bayad sa kanya bilang modelo, ay marami pa palang

"Pangatlo, kung nasa page 4 ka na, makikita mo diyan ang mga regalong ibinigay namin sa kanya... kotse, condo, mamahaling bag, at mga libreng biyahe sa ibang bansa," sumandal ako sa aking upuan at pinagpalit ang aking mga binti sa pagkakakrus. "Ngayon, sabihin mo nga sa akin, Nathaniel... ako ba ang may problema rito? Dapat ko pa bang ibalik ang isang taong nagnanakaw na nga sa kumpanya ko, e, wala pang modo?"Tumingin siya sa akin. Sa kabila ng mga numerong nakalatag sa harap niya, nakita ko sa kanyang mga mata na nais pa rin niyang ipagtanggol ang babaeng iyon. Talagang bulag na bulag siya pagdating kay Lovely."Maaaring may mga mali sa business side, Khendra, pero hindi mo pa rin dapat ipinahiya si Lovely sa contract signing kanina," seryosong depensa ni Nathaniel, habang pilit na itinutulak pabalik sa akin ang mga papeles. "Sikat siyang modelo at sensitibo ang reputasyon niya. Paano na ang career niya pagkatapos ng ginawa mo? Sinira mo ang buhay niya sa harap ng media."Napakunot

Hindi ko na hinabol ang dati kong asawa matapos niyang maglakad nang mabilis papalabas ng coffee shop. Naiwan akong nakatitig sa bakanteng upuan na huling inupuan ni Khendra. Ang lamig ng kanyang boses at ang talas ng kanyang mga salita ay patuloy na umuukit sa aking isipan. Parang may kung anong mabigat na bato ang dumagan sa aking dibdib.'Kung totoo ang lahat ng sinasabi ni Khendra, saan galing ang ipinakitang lumang pahayagan sa akin nina Tito Samuel?'Malinaw pa sa aking alaala noong unang beses kaming magkita ni Tito Samuel, ang ama ni Lovely. Iyon ang panahon kung kailan bago pa lamang nagiging opisyal na modelo ng Builders si Lovely. Mayabang at buong-giting na nagpakilala sa akin si Tito Samuel. Doon niya unang isinalaysay ang kwento tungkol sa kanila ng yumaong tatay ko. Ikinuwento niya ang bawat detalye tungkol sa aksidente sa dagat, kung paano muntik nang malunod si Dad, at kung paano niya ito buong-tapang na iniligtas mula sa tiyak na kamatayan. Upang patunayan ang lahat,

Nanatiling nakakalat ang mga papel sa sahig ng marangyang sala. Ang bawat pahina na naglalaman ng totoong ulat ng pulis noong taong 2000 ay tila mga buhay na saksi sa panlolokong ginawa ng pamilya Aragon. Ngunit sa halip na matakot o umamin, nakita ko ang mabilis na pagbabago sa mukha ni Tito Samuel. Ang gulat sa kanyang mga mata ay biglang napalitan ng isang mapangahas at matigas na ekspresyon.Dahan-dahan siyang yumuko, pinulot ang isa sa mga ulat ng pulis, at matapos itong tingnan nang pahapyaw ay marahas niya itong ibinalabag sa ibabaw ng lamesa."Ano itong basurang dinala mo rito sa bahay ko, Nathaniel?!" Sigaw ni Tito Samuel, habang itinuturo ang mga papel nang may kasamang galit. "Peke ang hawak mong report! Kung sinong imbestigador man ang nagbigay sa iyo niyan, niloloko ka lang niya para makahuthot ng pera! Huwag mong sabihin sa aking mas pinaniniwalaan mo ang isang pirasong papel na gawa-gawa lang kaysa sa akin na humarap sa iyo nang tapat?"Napakuyom ang aking mga palad sa

Dahan-dahan akong tumayo mula sa sahig ng sala. Ang larawan ni Khendra ay mahigpit ko pa ring hawak sa aking kanang kamay, tila ba kapag binitiwan ko ito ay tuluyan nang mawawala ang huling hibla ng kanyang presensya sa buhay ko. Humakbang ako pabalik sa aming dating kwarto. Ang bawat yapak ko sa madilim na pasilyo ay may kasamang bigat ng pitong taong pangungulila.Pagpasok ko sa silid, agad na bumungad sa akin ang malaki at mamahaling wooden closet kung saan nakalagay ang mga gamit niya noon. Nanginginig ang aking kaliwang kamay habang pinalalapit ko ito sa hawakan ng pinto ng cabinet.Nang bumukas ito, isang malakas na ihip ng malamig na hangin ang sumalubong sa akin. Walang laman. Walang kahit isang pirasong tela. Malinis na malinis ang bawat istante, tila ba binura niya ang bawat bakas ng kanyang pagkatao sa kwartong ito. Ang tanging naiwan na lang ay ang napakahinang amoy ng kanyang paboritong pabango—isang pamilyar na amoy na agad na nagpabagsak sa natitira kong lakas.Napaluho