บททั้งหมดของ My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): บทที่ 11 - บทที่ 20

"Gusto lang naman kitang makita, Khendra," bulong niya. Halos hindi na lumabas ang boses niya sa kanyang lalamunan dahil sa tindi ng emosyong pumipigil dito. "Gusto ko lang malaman kung masaya ka na ba. Kung kumusta ka sa mga nakalipas na taon..""Masaya ako kapag hindi mo ako ginugulo," sagot ko nang walang pag-aalinlangan. Ang bawat salita ko ay parang kutsilyong dahan-dahang sumasaksak sa kanya, ngunit nanatili akong walang pakiramdam. Ang puso ko, na dati ay tanging sa kanya lang tumitibok, ngayon ay kasing-lamig na ng yelo na natutunaw sa aming mga baso.Napatitig siya sa akin, at nakita ko ang dahan-dahang pagpatak ng luha mula sa kanyang mga mata. Agad niya itong pinunasan gamit ang nanginginig niyang palad, na tila nahihiya na makita ko siyang mahina."Buti ka pa.. masaya na.. Buti ka pa, mukhang nakalimot ka na nang tuluyan, habang ako.. Ako ay naiwan pa rin sa nakaraan.." Mapait siyang ngumiti, isang ngiti na mas masakit pang tingnan kaysa sa pag-iyak.Ramdam ko ang bigat ng

"Ma'am, base po sa aming imbestigasyon at sa mga kuha ng CCTV na inyong isinumite, mukhang ordinaryong holdupper lang po ang lalaking iyon. Nagkataon lang po na nakita niya ang asawa ninyo sa madilim na bahagi ng parking lot, kaya siya naglabas ng patalim," kaswal na sabi ng pulis sa akin habang nagsusulat sa kanyang logbook.Napakunot ang noo ko. Sa loob-loob ko, malaki ang duda ko sa naging mabilis na konklusyon ng mga awtoridad tungkol sa pakay ng lalaking iyon. Mukhang hindi naman kasi siya simpleng holdupper. Kung pagnanakaw ang pakay niya, bakit wala siyang kinuha kahit ano? At base na rin sa takbo ng mga pangyayari sa CCTV, kitang-kita na parang ako talaga ang kanina pa niya inaabangan sa dilim.Ganito ba talaga kapangit ang sistema rito sa Pilipinas? Hindi ba marunong mag-imbestiga at mag-check nang maayos ang mga pulis dito? Konting tingin lang sa video, tapos na ang kaso? Gusto ko sanang magreklamo at sumigaw, ngunit pinigilan ko ang aking sarili. Baka naman kasi praning lan

"Ang kapal ng mukha mo!" bulyaw sa akin ni Lovely habang hawak ang kanyang namumulang pulso. Umalingawngaw ang boses niya sa loob ng tahimik na fire exit ng ospital. "Sino ka ba para saktan ako?! Sino ka?!"Halos daklutin na niya ang aking mukha dahil sa labis na inis at gigil. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit, at ang kanyang pormal na ayos bilang isang sikat na modelo ay tuluyan nang nasira dahil sa kanyang pagwawala. Ngunit sa halip na matakot, mas lalo lang akong natawa sa loob-loob ko. Para sa akin, napakasarap asarin ng isang taong lalong napipikon sa tuwing hindi mo pinapakitaan ng takot.Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa na may kasamang mapang-asar na ngiti. Inayos ko muna ang aking sarili bago sumagot sa kanya nang napakahinahon ngunit napakatapang."Ako? Hindi mo na kailangang malaman pa kung sino ako, Lovely. Kagaya ng sinabi ko sa'yo kanina sa loob ng kuwarto ni Nathaniel, hindi ka worth it paglaanan ng oras at pagpakilalanan. Sa totoo lang, tama ka naman

Pagkarating na pagkarating ko sa bahay, tila ba nabawasan ng kaunti ang bigat sa aking dibdib nang bumukas ang pinto. Hindi ko pa man tuluyang nailalagay ang aking bag sa ibabaw ng maliit na lamesa sa may pinto, agad na akong sinalubong ng aking mga anak. Ang kanilang presensya ang nag-iisang natitirang lakas ko sa mundong ito."Mommy! You're home! I missed you so much!" Masaya at napakalambing na bati ni Kiran sa akin. Patakbo siyang lumapit at agad na yumakap sa aking mga binti. Pagkatapos ay tumingala siya sa akin, kumikislap ang mga mata. "Where's my gift, Mommy? You promised me last time, right?""You're acting like a little kid, Kiran. Still asking for a gift every time she comes home. So annoying," malamig na saway ni Kirsi sa kanyang kakambal. Nakaupo si Kirsi sa sofa, hindi man lang tumayo para salubungin ako. Ang kanyang boses ay patag, walang emosyon, at parang isang matandang walang pakialam sa paligid."But I am still a kid! I'm only six, Kirsi!" ngumuso ang anak kong lal

"Hindi ka makapasok sa loob, no?" mayabang at mapang-asar na sabi sa akin ni Lovely Aragon habang dahan-dahans siyang humahalukipkip sa aking harap. "Kawawa ka naman. Kahit anong iyak mo rito, hinding-hindi kita papayagang makita si Nathaniel.""Ako? Iiyak ako?" natatawa kong tanong sa kanya, habang unti-unting napapalitan ng ngisi ang aking mukha. "Bakit naman ako iiyak? Alam mo, Lovely, isaksak mo sa baga mo si Nathaniel. Sayo na siya, saksakan mo pa ng ribbon kung gusto mo. Wala naman na akong pakialam sa lalaking iyan.""Talaga ba?" naiiling at mapang-uyam niyang sagot, habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. "Kung talagang wala kang pakialam sa kanya, bakit ka naririto ngayon sa tapat ng silid niya? Bakit hindi ka na lang umuwi at asikasuhin ang buhay mo?"Inilapit ko ang aking mukha sa kanya, sapat lang para maramdaman niya ang lamig ng aking presensya. "Siyempre, iniligtas niya ako sa parking lot. At dahil may utang na loob ako kahit paano, kailangan ko siyang silipin upa