All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 141 - Chapter 150

ALEXANDRA’S POV Sa gitna ng nakakabinging katahimikan ng pasilyo, habang ang aming mga katawan ay magkadikit pa rin at tila bumubuo ng isang delikadong koneksyon, hinarap niya ako nang may matinding tapang at hindi matitinag na kumpiyansa. "Move on, Alexandra! Hindi na sa 'yo umiikot ang mundo ko. Tigilan mo yang ilusyon mo," mariin niyang binitawan ang mga salitang iyon, na parang mga patak na yelo na pumatak sa nagbabaga kong damdamin. Dahan-dahan ngunit may diin niya akong itinulak palayo—isang pagtulak na tila nagpapaalala sa akin kung gaano na ako kalayo sa kanya ngayon. Pagkatapos ay tumalikod siya nang walang lingon, naglakad palayo nang buong dangal, habang ako ay naiiwan sa gitna ng kalituhan at sarili kong mga takot. Napangiti ako nang mapait habang nakatanaw sa aninong papalayo. Ang sakit ng pagtanggi niya ay humahalo sa matinding hinala na bumubulabog sa buong pagkatao ko. "Nagsisinungaling ka!" bulong ko sa hangin, ang boses ko ay nanginginig sa halo-halong galit at

ALEXANDRA’S POV The more Edward denied having any hidden agenda, the more my certainty hardened. Paulit-ulit niyang sinasabi na wala siyang galit, wala siyang hinanakit, at wala siyang masamang balak laban sa akin. Yet every time he spoke those words, lalo lang akong napapaniwala na nagkukunwari lamang siya. The harder he tries to look innocent, the more guilty he seems. Lalo ngayon na wala si Xian. umalis kanina pa ng madaling-araw. May mahalagang meeting daw sa Zambales, kaya sinamantala ko na ang pagkakataon. Walang makakapigil sa akin ngayon. At walang palalampasin ang mga mata ko. Buong umaga hanggang hapon, nakasunod ang tingin ko sa kanya. Kay Edward. I watched him like a hawk. Mula sa pagpasok niya sa opisina, sa bawat hakbang niya sa pasilyo, sa bawat kausapin niya, sa bawat ngiti at tango na ibinibigay niya—walang detalye ang nakaligtas sa paningin ko. Kahit ang pinakamaliit na galaw ay itinatatak ko sa isipan ko, sinusuri, hinahanapan ng lihim na kahulugan. He’s plottin

EDWARD’S POV Ilang beses ko na pinipigilan ang sarili ko. Paulit-ulit na lang akong umiiwas sa mga tingin niya, sa pagsunod niya sa bawat hakbang ko, para siyang anino na ayaw mawala. Sinubukan kong maging maunawain. Pero araw-araw na ganito—bawat galaw ko binabantayan, bawat salita ko sinusuri—nakakapagod na. Hanggang sa tuluyan na akong napikon. Humarap ako sa kanya, diretsong tumitig sa mga mata niya. Wala nang lambing, wala nang pagtitimpi. Hinarap ko siya bilang si Edward na Ex niya. "Pwede ba? Tigilan mo na 'to. Araw-araw, kahit saan ako pumunta, nandoon ka. Tinititigan. Sinusundan. Hindi ka ba napapagod? Parang kriminal ako na binabantayan mo. Tell me—sa tingin mo, sino ba talaga ang hindi makausad sa atin?" Natigilan siya. Namutla ang mukha, tila nabigla sa tono ng boses ko. Pero hindi na ako titigil. "Sinasabi mo palagi na galit ako, na may binabalak ako, na nandito ako para sirain ka. Pero aminin mo na lang—ikaw yon. Ikaw ang hindi makalaya sa nakaraan. Maybe... mayb

ALEXANDRA’S POV Mula gabing iyon, tila nagbago ang lahat sa pagitan namin. Hindi na ako katulad ng dati—na laging nakabuntot, laging nagdududa, laging naghahanap ng butas. Sa halip, naging maingat ako. Mahinhin. At sa tuwing nagtatagpo ang aming mga mata… iiwas ako agad. I just realise na nakakahiya pala. Hindi na ako nangungulit. Hindi na ako nanghahamon. Kapag may itinuro siya, tinatanggap ko nang may paggalang. Kapag pinupuri niya ang gawa ko… namumula ako at yumuyuko, hindi na sumasagot nang may pagmamalaki. Kapag nakikita kong busy siya… hindi ko na siya inaabala. Hihintayin ko na lamang sa gilid, tahimik siyang pinagmamasdan. At sa bawat sandaling iyon… lalo lamang lumalalim ang nararamdaman ko. Every time he speaks, my heart remembers. Every time he looks my way, I have to catch my breath. Hindi ko na maitatanggi sa sarili ko. Ang damdaming akala ko ay matagal nang namatay… muling nabuhay nang mas matindi pa kaysa dati. Mas malalim. Mas totoo. Mas masakit. Ang dami naming p

EDWARD’S POVTumalikod ako at naglakad palayo. Wala ng lingon-lingon. Dahil alam kong kapag tumingin ako… kapag nakita ko ang luha sa mga mata niya… babalik ako. Magiging marupok ako at yayakapin ko siya. Sasabihin kong mali ang lahat ng sinabi ko. At hindi ko kayang gawin iyon. Hindi ko kayang sirain ang lahat.Habang naglalakad ako palayo, tila bawat hakbang ay mabigat. Parang may nakatali sa paa ko na hinihila ako pabalik. Every step away from her feels like a betrayal of my own heart. Pero kailangan. Kailangan kong lumayo. Dahil kapag nanatili ako sa tabi niya… alam ko kung ano ang mangyayari.Hindi ako lumalayo dahil wala na akong nararamdaman. I’m pulling away because I feel too much. Dahil sa bawat tingin niya, bumabalik ang lahat. Ang bawat ngiti niya, parang tinutusok ang puso ko. Ang bawat salita niya… parang musika na akala ko ay hindi ko na muling maririnig. Kung mananatili ako sa tabi niya… baka makalimutan ko kung sino ako. Baka makalimutan ko ang aking pamilya. Baka ma