All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 171 - Chapter 180

ALEXANDRA’S POVNang sumara ang pinto at naiwan akong mag-isa sa dilim, parang hindi na akin ang katawan ko. I lay there, broken and bleeding, and I couldn't even scream anymore. Walang lakas. Walang boses. Ang bawat paghinga ay parang patalim na tumutusok sa dibdib ko—masakit, mababaw, parang anumang sandali ay titigil na rin.Hindi ako makagalaw. I couldn't. Every inch of my skin felt raw—bruised, burned, marked by his hands, his fingers, his rage. He touched every part of me, and now I feel filthy everywhere. I tried to wipe my skin, to scrub away the feeling of him, but my hands trembled so violently I could barely lift them. And the jewelry—the heavy, cold, mocking weight of it all—chained me to the bed, to him, to this nightmare.Hundreds of thousands of pesos worth of gold and diamonds pressing into my bruises, cutting into my skin. The very things he gave me out of love… now used as shackles to remind me I belong to him. Ito yung unang beses na nakita ko at naramdaman ko ang

ALEXANDRA’S POVKinabukasan Akala ko wala nang mas masakit pa kaysa sa gabing iniwan niya ako. Akala ko nasaktan na ako nang sapat para hindi na maramdaman pa ang anumang bagay. I was wrong. May mas masakit pa pa lang darating. Biglang bumukas ang pinto ng kwarto at iniluwa nito si Xian, dala ang cellphone niya. Ang mukha niya ay hindi na galit ngayon—it was cold, triumphant, and terrifyingly calm. Lumapit siya sa akin habang nakaupo lang ako sa gilid ng kama. mukhang pinagkaitan ng lahat ng kaligayahan sa mundo. "Alam mo ba kung bakit ang tahimik ko nitong mga nakaraang araw?" tanong niya gamit ang boses na mababa, walang emosyon pero parang patalim. "Dahil alam kong darating ang araw na ito. At ngayon… ito na." I don't know what he's talking about. at wala akong pakialam kung ano na naman ito.ilang saglit lang ay Inilahad niya ang cellphone sa mukha ko at nakita ko ang isang litrato. Isang masayang litrato. Nandoon sila—si Edward at si Cheska. Nasa harap ng altar. Nakasuot

EDWARD’S POV Tumayo ako sa harap ng altar, nakatitig sa babaeng nasa harap ko—si Cheska. Ang babaeng nanatili. Ang babaeng hindi ako iniwan noong panahong wala akong dala kundi utang at pangarap. This is the right thing to do. This is what a good man does. I told myself that a thousand times while standing there. I choose the life I built. I choose the woman who chose me when I had nothing. I choose to forget her. Nang tinanong ako ng pari kung kukunin ko siyang maging asawa ko, walang pag-aalinlangan ang sagot ko. "Opo." Malakas, malinaw, sigurado. Pero sa loob-loob ko… parang may pumutok sa dibdib ko. Parang may isang bahagi ng pagkatao ko na namatay sa sandaling iyon. I said the right words. I made the right choice. But my heart… my heart was thousands of miles away, locked in a mansion I would never be able to enter again. Nang isinuot ko ang singsing sa daliri ni Cheska, ramdam ko ang bigat nito. A promise. A chain. A way to bind myself to her so tightly that nothing could eve

ALEXANDRA’S POVAng unang naramdaman ko ay hindi sakit—kundi ang kawalan. Cold. Sterile. Empty. bakit buhay pa ako? Bakit hindi na lang ako namatay? Deserve kong mabura na lang sa mundo. Sinaktan ko yung taong mahal ako para mahalin ang taong hindi naman ako pinaglaban. Wala akong kwenta. Wala ng saysay na mabuhay pa ako. Ang amoy ng gamot at puting pader ang sumalubong sa akin, hindi na ang pamilyar na amoy ng pabango niya. Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Puting kisame. Puting kurtina. Mga tubong nakakabit sa braso ko. Isang makinang tumutunog nang mabagal, tila sumasabay sa tibok ng puso ko na halos tumigil na rin.Sinubukan kong gumalaw nang dahan-dahan, parang gawa na lang sa babasagin ang buong katawan ko. Every breath felt like inhaling shattered glass. Ang lalamunan ko ay tuyong-tuyo, parang sunog. At ang pinakamasakit sa lahat… hindi ko na maramdaman ang bigat ng mga kamay niya sa akin."Anak…" Ang boses ni Nanay. Nakatayo siya sa gilid ng kama, namumugto ang mga m

ALEXANDRA’S POV Ang mga sumunod na buwan ay hindi madali—pero hindi rin naman sila naging imposible. Tinanggap ko agad na mag-isa lang ako. No one is coming to save me. No knight in shining armor. No husband waiting at the hospital door. Dalawang lalaking mahal ko na parehong lumayo—at ngayon, ako at ang batang nasa sinapupunan ko lang ang magsasama sa lahat ng ito. And that’s okay. Because I don’t need them anymore. I just need us. Nagsimula ako sa maliit na paraan. Nagbenta ako ng ilang gamit na natitira—mga alahas na ibinigay ni Xian na hindi ko na kayang suotin, mga damit na hindi na tugma sa kung sino ako ngayon. Bumili ako ng lumang makina at nagsimulang magtahi ng damit. Simple lang. Tahimik. Wala ng tanong na “Sino ang ama?” walang bulong sa likuran ko. Ang bawat pisong kinikita ko ay inilalagay ko sa isang maliit na alkansya—para sa kanya. Para sa aking anak. Tuwing umaga, gumigising ako nang maaga. Hindi dahil may nag-aasam sa akin, kundi dahil may umaasa sa akin.