All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 181 - Chapter 190

ALEXANDRA’S POVTumakbo ako. Tumakbo ako nang mabilis, parang may humahabol sa akin—hindi lang sa kaniya, kundi sa buong nakaraan kong akala ko ay naiwan ko na sa likod. Pumasok ako sa pinto ng ospital, hingal na hingal, yung dibdib ko parang sasabog—hindi lang dahil sa pagtakbo, kundi dahil sa mukha niya. Si Xian. Bumalik siya. At nakita niya ako. Nakita niya akong wasak, basang-basa, umiiyak sa ulan, parang pulubi sa harap ng lalaking minsan ay nag-alay sa akin ng buong mundo.Sumandal ako sa malamig na pader ng pasilyo, pinipigilan ko ang pag-iyak hangga't maari. Hindi ko alam kung ano ang mas masakit—ang makita siya ulit, o ang katotohanang hindi ko alam kung siya ba ang ama ng anak kong nakahiga sa loob ng kwarto doon.Ang anak kong si Elara. Ang batang may mga matang minsan ay nagpapaalala sa akin ng dalawang mukha. Minsan, kapag tumatawa siya, nakikita ko ang ngiti ni Edward—malambot, puno ng pag-asa. Pero kapag seryoso siya, kapag nakatitig siya nang diretso sa iyo… doon ko na

XIAN’S POV Hindi ko alam kung paano ko nagawa—pero natagpuan ko ang kwarto niya. I waited until the rain slowed, then walked inside. I didn't ask for her name. Something in my chest just pulled me toward the third floor, toward the quiet room at the end of the hall. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto—halos walang tunog. And the moment I stepped inside, the world stopped turning. Nandoon siya. A little girl lying in the hospital bed, small and pale, connected to tubes and monitors, sleeping peacefully. Her hair was soft and dark, her lashes long against her cheeks. And then I looked at her face—really looked—and my breath caught in my throat so hard I thought I might die right there. She has my eyes. Deep, dark, unmistakable—the exact same shape, the exact same intensity. When she shifted in her sleep and her eyes fluttered half-open, I saw it clearly. It was like looking into a mirror from my own childhood. The set of her mouth, the shape of her jaw… every single feature scream

ALEXANDRA’S POV Linggo na ang lumipas mula noong matagumpay ang operasyon ni Elara. And Xian has been here every single day—without fail. He shows up before dawn with breakfast, stays through the afternoon, and leaves only when Elara is fast asleep, promising to be back first thing in the morning. He holds her hand when she’s in pain. He reads her stories. He whispers goodnight to her like she’s been his whole life. He doesn’t ask for anything in return. No gratitude. No explanation. No proof. Pero sa loob-loob ko… takot pa rin ako. Takot na baka isang araw magbago ang isip niya. Takot na baka magbago ang tingin niya kapag nalaman niyang hindi pala sa kanya ang batang tinatawag na niyang anak. Kaya kapag binabanggit ng doktor, ng mga nars, o minsan kahit ni Xian ang tungkol sa DNA test… laging may kumakabog sa dibdib ko. Isang hapon, habang tahimik kaming nagpapahinga sa kwarto ni Elara, dahan-dahang binuksan ni Xian ang paksa. "The doctor mentioned a paternity test again today,"

ALEXANDRA’S POVAkala ko tapos na ang lahat ng kabanata ng nakaraan. Akala ko sarado na ang pinto, nakatago na ang susi, at hindi na muling bubuksan. Pero ang buhay—hindi naman laging sumusunod sa gusto natin. Isang hapon, habang naglalakad kami ni Elara sa mall—hawak ang kamay ko, masiglang nagkukuwento tungkol sa school niyq—bigla siyang huminto. Nanlaki ang mga mata niya, nakatitig sa dulo ng pasilyo. Sumunod ang tingin ko… at parang tumigil ang mundo ko.Si Edward.Nakatayo siya roon—matangkad, pormal ang suot, mas matikas na tignan kaysa noong huli ko siyang nakita. Mas malalim ang mga mata niya, may bakas ng pagod pero punong-puno ng tagumpay. Kasama niya si Cheska at ang kanilang anak na si Elise—masaya, buo, ang pamilyang pinili niya noon. Pero ang tingin niya… ang tingin niya ay nandoon sa akin. At sa kamay ng batang hawak ko.Bago pa man ako makagalaw o makapagsalita… may mabilis na aninong dumaan sa harap ko.Si Xian. Agad siyang humarang sa akin at kay Elara, ang buong ka

ALEXANDRA’S POV Bumalik kami sa mansyon nang tahimik. Walang nagsalita sa sasakyan. Si Elara ay nakatulog na sa likuran, pagod sa takot at kalituhan ng nakita at narinig. Pero ako… hindi ako makapikit kahit saglit. Ang bawat salita ni Cheska ay paulit-ulit na umuugong sa isip ko—parang walang tigil na patalim na tumatagos sa puso ko. “Lumaki siyang bunga ng kasinungalingan at pagtataksil.” “Kahit anong pagmamahal ang ibigay ni Xian… hindi na mababago ‘yon.” Paulit-ulit. Walang tigil. Pagpasok namin sa kwarto, kahit anong gawin ko—hindi ko matanggal sa isip ko ang mga salitang iyon.Bakit pa kasi kailangan na lumabas yung pangyayari na yon. bakit nalaman pa ni Cheska?! okay na ang lahat,eh. masaya na kami ni Xian. Kung tutuusin, dapat payapa na lang kami kaya lang kung bakit pa kasi hinayaan ng tadhana na magkrus pa ulit ang mga landas namin. Nakatayo ako sa bintana, nakatingin sa dilim ng gabi, habang ang luha ay tumutulo nang walang ingay. Baka tama siya. Baka totoo ang sinab